《เมื่อพระอาทิตย์หลงรักพระจันทร์》

- บนท้องฟ้ากว้างใหญ่ที่ไม่มีใครเป็นเจ้าของ
- พระอาทิตย์ส่องแสงแรงกล้าในยามเช้า
- อบอุ่นโลกทั้งใบโดยไม่เคยรู้ว่า
- มีใครบางคน… คอยมองเขาอยู่เสมอ
- พระจันทร์… ผู้เงียบงันในยามค่ำคืน
- เปล่งแสงนวลอ่อนจากแสงที่ไม่ใช่ของตน
- แต่กลับงดงามพอให้ผู้คนหลงรัก
- แม้จะเป็นเพียงเงาสะท้อนของอีกดวงหนึ่ง
- ทั้งสองไม่เคยพบกัน
- เหมือนโชคชะตาตั้งใจขีดเส้นเอาไว้
- เมื่อหนึ่งปรากฏ อีกหนึ่งต้องลับหาย
- ไม่มีแม้โอกาสได้เอ่ยคำทักทาย
- แต่ในเสี้ยววินาทีของยามสนธยา
- วันที่ฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนสี
- พระอาทิตย์ลดแสงลงอย่างอ่อนโยน
- และพระจันทร์เริ่มเผยตัวอย่างเงียบงัน
- นั่นคือช่วงเวลาเดียว
- ที่ทั้งสอง “เกือบจะได้พบกัน”
- แม้จะไม่เคยสัมผัส ไม่เคยพูดคุย
- แต่ความรู้สึกบางอย่าง
- กลับชัดเจนเกินกว่าคำใดจะอธิบาย
- พระอาทิตย์ยังคงส่องแสงต่อไป
- เพราะรู้ว่าโลกต้องการเขา
- พระจันทร์ยังคงส่องแสงนุ่มนวล
- เพื่อปลอบโยนความเงียบของราตรี
- และแม้จะไม่มีวันได้อยู่เคียงข้างกัน
- แต่ทั้งสองก็ยังคงอยู่บนฟ้าเดียวกันเสมอ
- บางที… ความรัก
- ก็ไม่จำเป็นต้องได้ครอบครอง
- แค่ได้ “มีอยู่” ก็เพียงพอแล้ว

(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้าบ)