เค้าบอกนิทานเหมาะกับเด็ก"ไม่เกิน6ขวบ" ทำไมผมดูจะลึกกว่า เด็ก6ขวบ แปลกๆหรือรู้สึกไปเอง งง(โพสต์ทั้งหมดขออนุญาตจขพแล้วนะคร

นิทาน : “เพื่อนสองตนในสวนสีฟ้า”

กาลครั้งหนึ่ง
มีสวนเล็ก ๆ สีฟ้าอยู่ข้างสายรุ้ง
ในสวนนั้นมีเพื่อนสองตนอาศัยอยู่

คนแรกชื่อ ปีศาจไร้ชื่อ
เขาไม่ได้มีชื่อเหมือนคนอื่น
แต่เขายิ้มเก่งมาก
เวลาเขาเดินผ่าน ต้นไม้จะโบกใบเหมือนทักทาย

อีกคนชื่อ ปีศาจกินชื่อ
เขาไม่กินข้าว ไม่กินขนม
เขากินแค่ “ชื่อ” เท่านั้น
เช่น ชื่อของแม่น้ำ ​ชื่อของเมฆ
พอเขากินชื่อ เมฆก็ยังเป็นเมฆ
แต่จะลอยเบา ๆ นุ่ม ๆ น่ากอดกว่าเดิม


วันหนึ่ง เด็กน้อยหลงเข้ามาในสวนสีฟ้า
เด็กถามว่า

“พวกเธอทำอะไรในสวนนี้เหรอ”

ปีศาจไร้ชื่อชี้ไปที่ดอกไม้
ดอกไม้ค่อย ๆ เปลี่ยนสีเป็นรุ้ง

ปีศาจกินชื่อหัวเราะเบา ๆ
แล้วคำว่า “ดอกไม้” ก็ลอยหายไป
เหลือแต่กลิ่นหอมกับสีสวย ๆ

เด็กน้อยยิ้มกว้าง

เขารู้สึกว่าทุกอย่างในสวนดูสนุก
แม้ไม่ต้องรู้ชื่อก็ยังเล่นได้
ก่อนกลับบ้าน

ปีศาจไร้ชื่อโบกมือ
ปีศาจกินชื่อกระซิบว่า

“ไม่ต้องจำชื่อก็ได้จำความรู้สึกดี ๆ ก็พอ”

เด็กน้อยจึงเดินออกจากสวน
พร้อมหัวใจที่เบาเหมือนลูกโป่งสีฟ้า

ตั้งแต่นั้นมา

เมื่อเด็กเห็นท้องฟ้า เขาจะยิ้ม
แม้ไม่พูดคำไหนเลย 🌈

หลับฝันดีราตรีสวัสดิ์