O ที่สุดของหัวใจ .. O

0 ต้องลมใบไม้แห้งค่อยแกว่ง-หล่น
ฤาต่างจิตใจคนที่หล่นร่วง
ภาพงดงามความหลังสิ้นทั้งปวง
ย่อมผ่านแทรกระหว่างช่วงการร่วงลง
0 จันทร์หลังเพ็ญรูปส่อง .. ย่อมต้องแซม
ด้วยรูปแรมที่สลับขึ้นรับส่ง
ต่างเพียงการรับมอบเส้นรอบวง
รัศมีที่จะคงหรือที่จะกลาย
0 หมอกหม่นย่อมคอยพราง .. ครอบสางตรู่
เคลื่อนรับรู้ .. งดงามสู่ยามสาย
ให้หยดแก้วปลายค่ำได้รำบาย
ความหนาวเย็นระเหยหาย .. กับสายลม
0 ฉ่ำชื้นบนยอดหญ้า .. จะพร่าเลือน
สิ้นดาวเดือน, งามระยับ-ย่อมลับล่ม
งามเอย .. งามละม่อมเคยจ่อมจม
มาเปลี่ยนหวานเป็นขมลงถมทับ
0 คง .. จะเช่นน้ำค้าง .. ตอนสางรุ่ง
เพียงเรื่อรุ้งแสงพลอดก็มอดดับ
สิ้นผกายเกล็ดแก้ว .. เคยแวววับ
เหลือหม่นหมองโจมจับ .. ลำดับนั้น
0 ลมอุษาพลิ้วผ่าน .. ฝ่าลานหญ้า
เมื่อรูปรอยคุณค่า .. เริ่มพร่า-สั่น
จะเริดร้างรูปตระการแห่งวานวัน
เพื่อจะโอนหวาดหวั่น .. ลงสัญญา
0 พร้อมวิหคครวญคร่ำ .. ลมร่ำผ่าน
กลับรูปการณ์, โศกสร้อย .. อยู่คอยท่า
ที่รอดูบทกรรมแห่งอำลา
เพียงคุณค่าเหลือประทับแนบกับใจ
0 คีตะพาทย์จะเริ่มเปล่งเสียงเพลงกล่อม
อยู่แวดล้อมพฤติโลกด้วยโศกพิสัย
สิทธิ์หลงเหลือทับทรวงเพียงห่วงใย
คงเหลือไว้ร่วมประเลง .. ภาพเพรงกาล
.
.
.
ขออนุญาตคนในภาพนะขอรับ
https://www.bloggang.com/mainblog.php?id=sdayoo&month=27-01-2026&group=222&gblog=14