ขนมจีนน้ำยากับพิซซ่า

เป็นอาหารที่ภรรยาผมทำไปถวายครูบาอาจารย์เมื่อวันเสาร์แล้ว เรื่องส่วนผสมหรือวิธีทำรอบนี้ไม่ได้เตรียมเอาไว้ขอติดไว้ก่อนครับ ตอนที่เธอทำผมมีอันต้องนอนนิ่งๆ เลยไม่รู้ว่าเค้าทำยังไงและไม่ได้ถ่ายรูปมาฝากกัน

น้ำยาเป็นน้ำยาหมูนะครับ เพราะที่บ้านไม่ค่อยกินปลากัน ผักแนมก็ได้ไม่ครบ ใบมังลักกับมะระก็ไม่มี แต่ไม่เป็นไรครับได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น นึกถึงตอนเด็กๆผมเองกินขนมจีนน้ำยาบ่อย ที่บ้านทำเอง พ่อผมกินน้ำยาปลาช่อนที่เค้าหามาเอง ผมก็ทำหน้าที่โขลกพริกแกงและโขลกเนื้อปลาให้เป็นปุย

เส้นขนมจีนทางเหนือเค้าขายกันเป็นกองๆครับ ไม่ได้เรียงเป็นจับเหมือนทางภาคกลาง เวลาจะกินก็ตักๆหรือหยิบเอา

รสชาติดีแบบอ่อนๆเพราะผมเองกินของรสจัดนักไม่ได้ ถ้าอยากเพิ่มรสเผ็ดก็กัดพริกทอดเอา

พิซซ่าหน้าไส้กรอกกับชีสครับ จริงๆแล้วตอนเช้าอบมาสองถาด กินกันที่บ้านถาดนึง อีกถาดเอาไปถวายพระ ปรากฎว่าตอนบ่ายต้องอบอีกถาดเพราะทานเสียงเรียกร้องไม่ไหว

โลกเป็นของไม่เที่ยง ตอนเด็กๆผมกินขนมจีนน้ำยามาก บางเดือนกินทุกสัปดาห์ และไม่เคยกินพิซซ่า กว่าจะได้กินพิซซ่าก็อายุสิบกว่ามากๆแล้ว และนานๆจะได้กินซักที

มาถึงตอนนี้นานๆจะได้กินขนมจีนน้ำยา แต่พิซซ่าภรรยาผมทำให้ลูกๆกินเสมอ หรือบางทีก็เป็นขนมปังหน้าพิซซ่าที่ทำในถาดแล้วตัดเป็นชิ้นๆสี่เหลี่ยม

ผมเองกินอะไรไม่ค่อยลงมาหลายวัน ได้กินขนมจีนกับพิซซ่าก็เหมือนว่ามีรสชาติขึ้นมาบ้าง ถูกกับสมมุติอร่อยขึ้นบ้าง ถึงไม่ได้กัดพริกทอดแล้วแต่ยังชอบกินกระชายในน้ำยาเหมือนเดิม

ดีใจกับตัวเองที่อยู่มาได้จนถึงป่านนี้ ดีใจที่มีของกิน และดีใจที่มีเธออยู่ข้างๆคอยหาของกินให้

ขอบคุณความอุดมสมบูรณ์ของโลกใบนี้ และขอบคุณเธอสำหรับทุกอย่าง

อ้ำ