ให้จิตเป็นผู้ดูวิญานขันธ์ ไม่ใช่ไปยึดวิญญานขันธ์ว่าเป็นจิต

อุทยัพพยญาน เป็นการเห็นการเกิดดับพร้อมกันของรูปนาม ซึ่งจิตจะต้องมีกำลัจึงจะเห็นได้  จิตที่มีกำลังเป็นตัวรู้ เป็นจิตที่กว้างคลุมอาการของรูปนาม (อภิภายตน)เป็นจิตที่เป็นอรูปฌานแผ่ออกจากภายใน กว้างกว

ก็รู้ได้จากสติปัฎฐาน เมื่อมีอาการทางขันธ์5เกิดขึ้นมา จิตรู้อาการนี้ได้ผ่านวิญญานทางอายตน เป็นอาการใดอาการหนึ่งกับจิตแต่ละดวงที่เกิดเฉพาะอาการทางวิญญานนั้นๆ เข่น เมื่อจิต(2)รู้ว่ามีเสียง เพราะมีวิญญา

อารมณ์ทางขันธ์5 คือวิญญานในขันธ์5 มีจิตเป็นผู้รู้ เมื่อจิตรู้ไม่ไปตามอารมณ์ทางอายตน6 จากขันธ์5 ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ คือจิตแยกจาก วิญญานขันธ์ เป็นจิตเห็นอนัตตาในวิญญานขันธ์โดยอัตโนมัติ    อ

1.เพื่อให้รู้จักจิตที่ตั้งมั่นเป็นปกติอยู่กับจิตที่หลงไปในอารมณ์ขันธ์5 อัน2สภาวะนี้จะแตกต่างกัน 2.การรู้ชัดในจิตที่ตั้งมั่น เป็นการดึงจิตที่เคลื่อนไปใหักลับมาอยู่กับความเป็นปกติของตัวมันเอง การรู้จิต

Q:จิตถูกปรุงแต่งจึงเป็นการเริ่มของทุกข์ แล้วเป็นสันตติสืบต่อไล่ไปตามสายปฏิจสมุปบาท ทำไมเราจึงรู้ได้ว่าการปรุงแต่งหรือทุกข์เกิดขึ้นแล้ว

1.เข้าใจว่าบรรลุธรรมแล้ว(อรหันต์)เวทนาต้องไม่เกิด ไม่กำเริบกลับ 2.เข้าใจว่า วิญญาน(ขันธ์)คือจิต 3.เข้าใจว่าจิตทำหน้าที่รู้(วิญญาน)ดับไปแล้ว จะต้องไม่มีปฎิสนธิจิตใหม่(ชีวิตตินทรีย์) 4.ไม่เข้าใจรูปนามบั

พ่อภาวนาไปจนเห็นตัวรู้ก็วางตัวรู้เห็นจิตก็วางจิต พระนิพพานก็ปรากฏขึ้น แต่เราจะรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นของจริง เพราะจิตก็หยิบสวยขันธ์ขึ้นมาดำเนินต่อ ความพอใจในพระนิพพานก็ปรากฏขึ้น เจ็บจึงพยายามที่จะ ทำ

การเกิดของจิต(ขันธ์ทั้ง5+กระแสจิต)เกิดอยู่รอบความเป็นจิตเดิมแท้ ขันธ์ทั้ง5เกิดอยู่รอบจิต กระแสจิตเป็นผู้เห็นขันธ์ทั้ง5และตัวจิตเอง กระแสจิตที่ยิ่งกว้างออก ยิ่งเห็นความเป็นตัวเอง ความเป็นธรรมชาติรู้ของ