รู้ด้วยใจ ภาวนาด้วยใจ

วิปัสนาต่างรวมลงสู่ใจ

เหตุอยู่ที่ใจ  ผลอยู่ที่ใจ

รู้สุข ทุกข์ อุเบกขาได้เพราะมีใจรู้(เวทนา)

รู้การขยับ เคลื่อนไหวได้เพราะมีใจรู้(กาย)

รู้การมีสัญญา ความคิด เพราะมีใจรู้(สัญญา สังขาร)

รู้รักโลภ โกรธ หลงทได้ เพราะมีใจรู้

ใจจึงเป็นประธานในการรู้ทั้งหมด รู้ด้วยใจ ภาวนาจึงให้ภาวนาด้วยมีใจเป็นประธาน

ทำใจตัวเองให้สามารถรู้กว้างได้ ก็จะเห็นวิญญานขันธ์ ที่เป็นเหตุแห่งทุกข์ อยู่ภายในนั้น