จิตเคลื่อน

รูปนามเกิดดับอยู่รอบจิตที่เป็นอุเบกขา แต่เรามองไม่เห็น จึงเกิดอวิชา ให้จิตเคลื่อนไหลไปตามรูปนามนั้น การวิปัสนาเป็นการทวนกระแส ถอยจิตมารู้ก่อนที่จะไหลจะเคลื่อนเป็นขณะๆ แต่ละขณะที่ทำให้การเคลื่อนของจิตห

เห็นภาพ ได้ยินเสืยง แล้วมาดับที่ หทัย รู้สึก มีเวทนา แล้วเคลื่อนมาดับที่ หทัย มีความคิด สัญญา แล้วเคลื่อนมาดับที่ หทัย ถูกเห็นคือ“จิต” ผู้เห็นคือ “สัมมาสติ” แล้วเคลื่อน

เป็นการดับของ จิต เจตสิก7 1.จิตเป็นจิตแต่ละขณะ 2.เจตสิกเป็น สัพพจิตสาธารณะเจตสิก ผัสสะ,มนสิการ,เจตนา,เวทนา,สัญญา,เอกัคคตา อันเป็นการดับของจิตไปแต่ละขณะ โสดาบันขึ้นไปจึงไม่ใช่ดับสนิทเป็นซื่อบื้อ หูต

สติปัฏฐานไม่ใช่จะเห็นได้แค่จิต แต่จิตต้องมีความละเอียด เห็นอาการอื่นๆที่ประกอบกันอยู่ในขณะจิตที่ทำสติปัฏฐานอะไร(ดู)นั้น เช่นใขณะดูลมหายใจ สติปัฏฐานรูป จะเห็น 1.เห็นจิตที่ตั้งมั่น กำลังดูลมหายใจ ที่กำ

ปัญญา เป็นปัญญาเพื่อให้จิตหลุดพ้นจากรูปนามขันธ์5 รูปนามขันธ์5 เป็นตัวยึดเหนี่ยวจิตให้เคลื่อนอยู่ในวงโคจรโลกียะ การจะพ้นได้นั้น จิตจึงต้องมีกำลัง กำลังของสติ สมาธิ ปัญญา “อินทรีย์”

รู้อะไรก็เป็นไม่มีเราเป็นผู้รู้ เมื่อมีสติ สัมปบัญญะ ก็เป็นว่า“ รู้ในความมีสติ สัมปชัญญะ ” ไม่ใช่เราเป็นผู้มีสติ สัมปชัญญะเอง Q:สภาวะอย่างนี้เป็นเช่นไร A:เช่น ขณะกระทบสัมผัส จะรู้ทั้งกายที

ในสติปัฏฐาน ตัวรู้เป็นประธานในการรู้ จึงต้องมีตัวรู้ ตัวถูกรู้เสมอขาดไม่ได้ ที่ลึกสุดของตัวรู้อยู่ที่กาย อยู่กลางกาย มีสติรู้ขึ้นมาเมื่อไร จะเห็นว่ามันเริ่มผุดขึ้นมาจากกลางกาย ปรมัตถ์ เป็นฌาน1 ผุดขึ

จิตเป็นผู้ตามรู้การเกิดดับของรูปนาม เป็นการตามรู้ด้วยความไม่มีตัวตนเป็นการสังเกตุ จึงมีช่องว่าง ระยะห่างระหว่างจิตกับผู้ถูกสังเกตุ เป็นจิตที่แยกจากรูปนาม Intro จิตจะตั้งมั่นได้เมื่อมีสมาธิ จิตเป็นฌา

สภาวะธรรม เป็นปรมัตถธรรม เดินถึงตรงนี้ได้ จะมั่นใจได้ถึงการเห็นความเป็นอนัตตาของรูปนาม 1.ก่อนจะหายใจหนึ่งขณะ จะเห็นอมตธาตุเต็มรูป ล้นรูปก่อน แล้วเห็นการเกิดดับเปลี่ยนแปลงของสายลมหายใจ แล้วไปรู้จิตใจต