แบบนี้ควรฝากชีวิตไว้กับเขาไหม

เกริ่นเรื่องก่อนนะคะ คือเราท้องได้8เดือนแล้วค่ะ พึ่งย้ายมาอยู่กับแฟนจริงจังเมื่อ2เดือนก่อน ช่วงที่เราท้องได้ 1-6 เดือน เราอยู่คนเดียวมาตลอดเลยค่ะ แฟนรับรู้นะคะว่าช่วงที่เราอยู่คนเดียวมันลำบาก เดินไปตลาดทุกวัน วันละ3 กิโล ไปกลับ6กิโล เราเคยขอมาอยู่กับแฟนนานแล้วค่ะ แต่เขาปฏิเสธบอกว่าที่เขาอยู่มันไม่สะดวกเพราะเขาอยู่กับเพื่อนหลายคน ไท่ได้ฝากครรภ์อะไรเลยค่ะ จนวันนึง เราคิดว่าเราจะฝากช่วิตไว้กับเขาได้จริงๆหรอ ทำไมเขาไม่แคร์เราไม่แคร์ลูกเลย เลยตัดสินใจที่จะบอกเลิก บล๊อคทุกอย่างบล๊อคทุกทาง จนเขาพยายามติดต่อทางเพื่อนเรามา เพื่อนเราสงารเราเลยพยายามที่จะช่วยให้เคลียร์กัน (ที่เราคิดจะเลิก เพราะเขาเคยบอกว่า เขายังทำใจไม่ได้และยังตกใจเลยยังคิดอะไรไม่ออกเรื่องที่กำลังจะมีลูก คือเราบอกเขาตั้งแต่เราท้องอ่อนๆ ประมาณเดือนนึง เขารับรู้มาตลอดนะคะ จนเวลาผ่านมาถึง6เดือน) ก่อนหน้านี้เราเคยจับได้ว่าเขานอกใจเราคุยกับผู้หญิงคนนึงมา4-5เดือนแล้ว ก่อนเราท้อง แต่พอรู้ว่าเราท้องเขาก็ไม่ได้เลิกคุยกันนะคะ จนเราต้องทักไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นเอง ทางนั้นเขาก็ไม่รู้ค่ะว่าแฟนเรามีเราอยู่แล้ว เขาอายุจะ29แล้วค่ะ ไม่มีเงินเก็บ ใช้เงินเดือนข้าราชการเดือนชนเดือนไป มาวันนึงเราหิวมากทั้งวันคือได้กินข้าวแค่มื้อเดียว เราออกไปไหนไม่ได้ค่ะ เพราะยังไม่ได้รับวัคซีน กลัวจะไม่ปลอดภัยกับตัวเองและลูก ปกติแฟนจะออกไปซื้อให้ แต่มันดึกเเล้ว เราหิวเราเลยขอให้เขาไปทอดไข่ดาวให้ เขาทำท่าหงุดหงิดใส่แล้วบอกว่า มันใช่เวลามั้ย หาอะไรกินไปก่อนดิ กินนมกินอะไรให้พออิ่มไปก่อนดิ นาทีนั้นคือน้อยใจกับคำพูดเขามาก เราคิดย้อนกลับไป ในแต่ละวัน เขาแทบไม่ทำอะไรนอกจากเล่นเกม กับข้าวเราก็ทำให้ตลอด แต่แค่ครั้งนี้เราเมื่อยตัว เราเลยขอให้เขาทำให้ แต่กลับถูกปฏิเสธ ความคิดเดิมๆมันเลยกลับมาว่าถ้าเป็นแบบนี้ เรื่องแค่นี้เขายังไม่พร้อมจะทำ แล้วจะฝากชีวิตไว้กับเขาได้หรอคะ หรือควรออกมาจากจุดนี้