มีเรื่องจะปรึกษาทุกคนค่ะ

ขออนุญาตปรึกษานะคะ พอดีเรามีปัญหา นะคะ เราเป็นคนที่ทำงานแล้ว ชอบอยู่ได้ไม่นานก็ลาออกค่ะ ถามว่ามีความอดทนมั้ย มีค่ะ มีปัญหากับเพื่อนร่วมงานมั้ย มีบ้างค่ะ แต่ก่อนอื่นเลยคือต้องบอกอาการแบบนี้มันเป็นมา 4-5 ปีแล้วค่ะ บางที่ทำที่ละ 1 เดือน บางที่ออกมาละมีงานรองรับเลย บางที่ออกมาละไม่มีงานต้องนอนอยู่บ้าน เป็นแบบนี้มาตลอด เคยทำนานที่สุด คือ 8 เดือนค่ะ ส่วนมากจะตัดสินใจออกมาละไม่มีงาน มานอนอยู่บ้านแล้วก็น้อยใจตัวเอง พอมีคนว่าอะไรให้นิดหน่อย ก็จะคิดว่าเค้าไม่เข้าใจเรา เค้าไม่รู้ว่าเราคิดอะไร เค้าไม่รู้เหตุผลเรา บางทีก็โทษนั่นโทษนี่ บางทีเจอญาติพี่น้องว่าให้ คนแบบนี้อย่างงั้นอย่างงี้ ไม่เคยได้รับกำลังใจเลยค่ะ ไม่เคยได้รับการสนับสนุน พ่อแม่หรอค่ะ ฟังญาติตัวเองเป่าหู แล้วก็ว่าเราไปไม่สุดทำอะไรเลิกๆ เราพยายามแล้ว ในเมื่อสิ่งที่เราทำแล้วรู้สึกไม่ใช่เราเลย เดินออกมา ทำไมพ่อแม่คนอื่นสนับสนุนให้กำลังใจลูก ทำไมพ่อแม่เราต้องกดดันเราด้วยอะ ว่าต้องทำงานเอาเงินให้พ่อแม่งั้นงี้ คือเราก็อยากให้ความสุขตัวเอง เราเคยคิดว่าพอโตขึ้นได้ทำงานเราจะซื้อของด้วยตัวเอง พอเราไปซื้อของใช้เรา เราไปกินอาหารที่เราชอบ มันมักจะมียัยเพื่อนแม่ ชอบมาว่าให้เราว่า คนลืมตัว ลืมกำพืชตัวเอง คืออะไร?? มันเป็นเรื่องของรสนิยมส่วนบุคคลมั้ยคะ ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน เงินที่ควักจ่ายก็เงินจากกระเป๋าเรา เค้ามายุ่งอะไรด้วย เราก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนละ พอล้มครั้งเดียวพากันแห่มาเหยียบซ้ำกันเลยนะ ที่ล้มบ่อยเพราะเราชอบออกจากงานค่ะ เเละก็ชอบเปลี่ยนงาน  อย่างงานล่าสุด เราได้งานทำที่ย่านอโศกเป็นผู้จัดการร้านแห่งนึ่ง ที่อโศกทาวเวอร์ พอดีเราไม่ได้ตั้งตัวด้วย เพราะเค้าต้องการด่วน เราเลยไม่ได้วางแผนอะไร เรื่องห้องพักเอย เรื่องค่ากิน ค่าเดินทางเอย นี่เราคิดโลกสวยมากเกินไป เราก็เลยไม่ได้มองหลักความเป็นจริง คิดว่ามันจะมีโอกาสและมีสิ่งดีๆรออยู่ คิดว่าเราทำไปสักพักจะซื้อคอนโด ซื้อรถหรู จะมีโอกาสพวกนั้นเข้ามาเหมือนที่ดูเน็ตไอดอล พอไปทำงานเงินไม่พอใช้ ต้องซื้อเสื้อผ้า ต่างๆนานาเพราะไม่รู้ว่าจะได้ใส่ฟอร์มแบบไหน เราก็เริ่มโทรขอเงินจากที่บ้านเราก็โดนบ่นต่างๆนาๆ ไปทำได้เดือนกว่าไวรัสโควิดลง ล็อคดาวน์ กรุงเทพ เอาสิ จะไปไหนก็กลับบ้านสิ มีคนรอซ้ำเติมเราเต็มไปหมดเลย เรายอมรับว่าเราตัดสินใจพลาดจากความทะเยอทะยานของตัวเองจนลืมมองความพอดีรอบตัว ทุกวันนี้เราไม่กล้าออกสู้หน้าใคร เพราะมีแต่คนมองเราเเปลกๆ เรากลายเป็นคนเก็บตัว กลัวสังคมไปเลย ใจเรากลายเป็นคนไม่สู้ ชอบอยู่ที่มืดๆคนเดียว ไม่คุยไม่พูดจากับใคร เราจะแก้ปัญหายังไงดีคะ รถก็ส่งคืนเค้าไป แม่ก็ป่วย ทำงานไม่ได้ เราก็ตกงานมาตั้งแต่นั้นถึงวันนี้ ลืมบอกไปพ่อแม่เราอายุเยอะแล้ว พ่อเราจะเข้าหลัก 8 แม่เราจะเข้าหลัก 7 ส่วนเราพึ่ง ยี่สิบต้นๆ ค่ะ เราจะแก้ปัญหานี้ยังไงดีคะ ขาดตกบกพร่องอะไรไปต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้เหลือแค่บ้านให้อยู่แค่นั้น

แสดงความคิดเห็น
Preview
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่