ปริยัติหรือทฤษฎีสำคัญเพียงใดต่อการบรรลุธรรมเป็นพระอริยบุคคล

ผมศึกษาพระพุทธศาสนาและพระไตรปิฎกมานานพอสมควร จนเกิดคำถามว่า การบรรลุพระอริยบุคคลขั้นใดขั้นหนึ่งนั้น จำเป็นต้องรู้ทั่วทั้ง ๘๔,๐๐๐ พระธรรมขันธ์หรือไม่
ผมเข้าใจว่าปริยัติเป็นสิ่งสำคัญ เพราะถ้าไม่รู้หลักคำสอนเลย โอกาสปฏิบัติผิดย่อมมีมาก แต่ก็ยังสงสัยว่า เราจำเป็นต้องรู้มากเพียงใดจึงจะพอต่อการปฏิบัติจริง เพียงรู้หลักธรรมในพระสูตร โดยเฉพาะเรื่องอริยสัจ ๔ เพียงพอหรือไม่ หรือจำเป็นต้องศึกษาพระอภิธรรมอย่างละเอียดด้วย เช่น เรื่องจิต เจตสิก รูป วิถีจิต ชวนจิต หรือปัญจทวารวัชชนจิต เป็นต้น จึงจะเพียงพอต่อการปฏิบัติเพื่อมุ่งสู่ความเป็นพระอริยบุคคล
ผมถามเช่นนี้ เพราะต้องการขยับจากการเป็นสายทฤษฎีมาสู่สายปฏิบัติมากขึ้น ไม่อยากเพียงอ่านพระไตรปิฎกอยู่ฝ่ายเดียว แต่ยังไม่แน่ใจว่าควรเริ่มอย่างไรดี ขณะนี้ผมกำลังอ่านพระสุตตันตปิฎกอยู่ แต่ยังไม่จบ จึงสงสัยว่า ควรอ่านให้ครบก่อนแล้วค่อยปฏิบัติ หรือสามารถเริ่มปฏิบัติไปพร้อมกับการศึกษาได้เลย
อีกข้อที่ผมสงสัยคือ เวลาปฏิบัติ เช่น การนั่งสมาธิ เราจำเป็นต้องอาศัยทฤษฎีจากพระไตรปิฎกกำกับทุกขั้นตอนหรือไม่ และหากประสบการณ์ปฏิบัติไม่ตรงตามข้อความในคัมภีร์ทุกถ้อยคำ จะถือว่าปฏิบัติผิดทางหรือไม่

ขอบคุณมากครับ