นึกถึง

ooo เพียงภาพฝัน วันคืน ตื่นก็หาย น้ำตารื้น ขืนข่ม ตรมเดียวดาย เศร้าร้าวแสน มิแคลนคลาย เจียนวายวาง ภวังค์ภพ สบสาน นานแค่ไหน อสงไขย หลายกัป นับแสงสาง ตอกตรึงทรวง ห้วงจำ ดุจอำพราง สะอื้นคราง ยังแว่ว มิแ

๐...ภวังค์ขณะลำยานเคลื่อนผ่านตึก พิจารณาตรองตรึกอย่างถ้วนถี่ นิ่งผ่อนลมออกเข้าเพ่งพอดี ปล่อยมโนล่องลี้ลิ่วลอยลม ฯ ๐...พลันห้วงคิดผุดภาพใจซาบซ่าน คำนึงหน้าโฉมสคราญเกล้ามวยผม สองเนตรวาววับพริ้มยิ้มชวนช

โลกที่อยู่ทุกวันไม่มีความสุข ไม่มีความทุกข์ ไม่มีความรู้สึก งมงายใจโง่ มโนสำนึก ซ่อนไว้ในส่วนลึก สำนึกเป็นตุ๊กตา หัวใจเงียบงัน ทุกวันเฉยเฉย ทำแต่เรื่องคุ้นเคย ไม่เอ่ยไม่หา ต่างชีวิต ทำไมต้องเย็นชา ยั

@ ขอบคุณ Pantip และผองเพื่อน ใจสมัคร แวะเยือน รังสรรค์ สิ่งงาม ความรู้ แบ่งปัน พรอนันต์ สู่ท่าน และครอบครัว @ "ความจริง" แสงสว่างให้ .....เห็นหน ปฏิบัติต่อกัน ผล .....สุ

แม่เอ๋ยแม่จ๋า ดั่งฟ้าคุ้มครอง ท่ายคอยปกป้อง คอยมองไม่ห่าง แม้จากหนไกล รักไม่จืดจาง จะอยู่เคียงข้าง ยามทางมืดมน. อันนี้เด็กป.6แต่งเอง ​พอได้มั้ยคะ พี่ๆช่วยเกลาให้หน่อยนะคะ ขอด่วนๆนะคะต้องส่งครูพรุ่ง

มโนลิ่ว ปลิวไป ในอากาศยลไกรลาศ ขระขรุ  บรรลุถึงสบสถาน ต้นธาร นทีตรึงเงือกสาวหนึ่ง ดำผุด รุดนที"พักแท่นหิน ประทิน เกศตลบปทุมครบ ครันคู่ ชันชูชี้ตรงตระหง่าน เงางา สายวารีมิตระหนี่ สาวเงือก ให้

๐..บางบทในบทกวีมีสารเศร้า ไหวสะท้านแผ่วเบาบนรู้สึก พาจิตสู่ห้วงภวังค์,เวิ้งสำนึก คราผู้อ่านตรองตรึก,ยิ่งย้ำคิด ฯ ๐..เมื่อกวีหว่านถ้อยถูกรอยแผล สะกิดจี้ดวงแดสะท้อนจิต บทกวีบทนั้นก็สัมฤทธิ์ ประทับติดห้