คุณแปลกใจมั้ยถ้าเจอคนไทยที่ไม่คิดว่าจะพูดภาษาอังกฤษเก่ง แต่ตอนหลังกลับพบว่าเค้าพูดได้เหมือนเจ้าของภาษามาเองเลย

เคยมีประสบการณ์กับผู้หญิงคนนึง (น่ารักด้วย) อายุประมาณ 20 กว่า ๆ เราเพิ่งรู้จักกันก็เลยยังไม่รู้เรื่องส่วนตัวอะไรมาก เวลาเค้าพูดกับเรา ภาษาไทยเค้าชัดเป็นปกติ แต่มีบางคำเท่านั้นที่เหมือนเค้าคิดคำไทยไม่ออก เค้าเลยใช้คำทับศัพท์เป็นภาษาอังกฤษแทน แต่เป็นการออกเสียงทับศัพท์ที่สำเนียงไทยจ๋าสุด ๆ ซึ่งเราก็ไม่ได้เอะใจอะไร พอมีสายโทรศัพท์เข้าเท่านั้นหล่ะ นางพูดภาษาอังกฤษกับปลายสายที่เป็นฝรั่งเป็นต่อยหอยเลยจ้าา พูดประโยคยาววววแบบไม่ติดขัดอะไรเลย แกรมม่าก็เป๊ะ พูดเก่งพูดเยอะกว่าพูดภาษาไทยอีก บอกตรง ๆ ว่าอึ้ง (ที่อึ้ง เพราะไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าจะขนาดนี้ เนื่องจากเค้าไม่แสดงอะไรเลย) ประหนึ่งว่าถ้าไม่เห็นหน้าคนพูด เราคิดว่าเค้าเป็นฝรั่งไปแล้วอ่ะ แต่คนพูดนี่หน้าไม่ฝรั่งเลยย ไม่ลูกครึ่งเลยย หน้าออกแนวคนญี่ปุ่นน่ารัก ๆ คือถ้าเป็นลูกครึ่งนี่เราไม่อึ้งนะ เพราะเห็นหลายคนพูดอังกฤษได้จนชินตาแล้ว

ไม่พูดถึงลูกครึ่ง แต่ถ้าพูดถึงดารา-พิธีกรไทย ก็ยังถือว่าน้อยคนที่จะออกสำเนียงได้แบบเจ้าของภาษา อย่างสำเนียงอเมริกันของวู้ดดี้นี่ก็ยังไม่เทียบขั้นเนทีฟ ยังคงติดสำเนียงไทย ๆ อยู่ ส่วนสำเนียงอังกฤษ ตัวอย่างมีตั๊น จิตภัสร์ สำเนียงอังกฤษเค้าดีมากนะ แต่เราว่าเค้าออกเสียงออกสำเนียงหนักไปหน่อย มันเกิน ๆ ล้น ๆ ดูพยายามมากไปจนมันไม่เป็นธรรมชาติ มันฟังได้ไม่ลื่นไหลเหมือนเจ้าของสำเนียงจริง ๆ ในความคิดเห็นโดยส่วนตัว

ปล. พูดถึงประเด็นสำเนียง ไม่เอาตรรกะที่ชอบพูดกันว่า "ไม่จำเป็นต้องสำเนียงเป๊ะ แค่ออกเสียงให้ถูกก็พอ" นาจา เพราะมันไม่ได้เกี่ยวกับหัวข้อคำถามเลยอ่ะเนอะ