ทำไมพระอรหันต์ ถึงต้อง ไม่หมายมั่นว่านิพพานเป็นของเรา

ภิกษุ ท. ! ภิกษุใด เป็นพระอรหันต์ ผู้สิ้นอาสวะแล้วอยู่จบพรหมจรรย์ ทำกิจที่ต้องทำสำเร็จแล้ว มีภาระอันปลงลงแล้ว มีประโยชน์ของตนอันตาม บรรลุถึงแล้ว มีสังโยชน์ในภพสิ้นไปรอบแล้ว เป็นผู้หลุดพ้นแล้ว เพราะรู้โดย ชอบ, ภิกษุแม้นั้น ก็ย่อม รู้ชัดแจ้ง ซึ่งนิพพาน โดยความเป็นนิพพาน ; เมื่อรู้ ชัดแจ้ง ซึ่งนิพพาน โดยสักแต่ว่า เป็นนิพพานแล้ว, ย่อม ไม่ เป็นผู้หมาย มั่น ซึ่งนิพพาน ; ไม่ หมายมั่น ในนิพพาน ; ไม่ หมายมั่น โดยความเป็น นิพพาน ; ไม่ หมายมั่นว่า‘นิพพานเป็นของเรา’ ดังนี้ ; จึงไม่เป็นผู้เพลิดเพลิน ซึ่งนิพพาน.ข้อนั้นเพราะเหตุไรเล่า เราขอตอบว่า “เพราะว่า นิพพาน เป็นสิ่งที่ภิกษุผู้อรหันต์ขีณาสพนั้นได้รู้รอบแล้ว” ดังนี้แล.
- มู. ม. ๑๒/๗/๔.
[อริยสัจจากพระโอษฐ์ ภาคต้น หน้า ๕๕๒-๕๕๔.]

1. เรียนถามว่า  ทำไมพระอรหันต์ ซึ่งสำเร็จกิจใน อริยสัจสี่แล้ว  เห็นพระนิพพานแล้ว  จึงต้องมีกิจในการพิจารณา นิพพานอีก ไม่ว่าจะเป็น ไม่หมายหมายมั่นว่านิพพานเป็นเรา  ไม่เป็นผู้เพลิดเพลินซึ่งนิพพาน   มองเผินๆ ราวกับว่า นิพพานเป็นกิเลส ที่ต้องมาพิจารณาเพื่ิอไม่หมายมั่น ไม่เพลิน

2. หากพระอรหันต์ ไม่ยอมพิจารณา ตามข้อ 1 จะเกิดอะไรขึ้น  ท่านจะมัวเมา ลุ่มหลง ในนิพพาน หรือหากไม่ทำตามข้อ1 แล้ว จะถือว่าท่านบรรลุนิพพานไหม หรือ ท่านจะเป็นอย่างไร  

3. จากพระสูจน์ที่ยกมานี้  นิพพาน เป็นสภาวะธรรม  ที่พระอรหันต์ ต้องพิจารณา
    - ไม่ หมายมั่นว่านิพพานเป็นของเรา      
      คำว่าเราในที่นี้ คืออะไร  เช่น คือ จิต หรือ คืออะไร

ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ที่กรุณามาตอบชี้ทางสว่างให้ครับ