ถ้านิพพานอยู่ในหมวดแห่งธรรมทั้งปวงที่เป็นอนัตตา

ผู้ใดมีจิตฟุ้งซ่าน มีความดำริไม่มั่นคง เช่นกับมฤค ยินดี
        ในธรรมของอสัตบุรุษ  ย่อมกล่าวคำเพ้อเจ้อเป็นอันมาก ผู้
        นั้นมีความเห็นลามก ปราศจากความเอื้อเฟื้อ ตั้งอยู่ไกล
        จากความเป็นผู้มั่นคง ส่วนผู้ใด สมบูรณ์ด้วยศีล เป็นผู้
        สดับ มีปฏิภาณ ประกอบในธรรมอันทำความมั่นคง ย่อม
        เห็นแจ้งอรรถแห่งอริยสัจด้วยปัญญา เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งธรรม
        ทั้งปวง ไม่มีกิเลสอันเป็นประดุจหลักตอ มีไหวพริบ มี
        ชาติและมรณะอันละได้แล้ว เป็นผู้ประพฤติพรหมจรรย์
        สมบูรณ์ เรากล่าวผู้นั้นว่าเป็นเถระ อาสวะของภิกษุใดไม่มี
        เพราะสิ้นอาสวะทั้งหลาย เราเรียกภิกษุนั้นว่าเถระ ฯ
        
        
     ถามเบาๆ
     .....