ยี่สิบสี่ เดือนสี่ ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด
วันนี้ต้องเตรียมตัวเดินทางไกล เพื่อการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของคนในครอบครัว
แต่ฉันไม่ลืมที่จะเขียนบันทึกนะ เขียนทุกวันจนครบร้อยวัน ต้องทำให้ได้
ไม่มีข้ออ้าง ไม่มีเหตุผลที่จะไม่เขียน
ถามว่าเพื่ออะไร อยากได้อะไร
เอาจริงๆคำตอบคือ ไม่รู้เหมือนกัน
รู้แค่ว่าต้องทำ และทำให้ดีที่สุด
ถ้าครบร้อยวันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้สักเพียงน้อยนิด ก็จะได้รู้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นมั้ง
นี่เป็นวันแรกที่เขียนบันทึกตอนยังไม่มืด เพราะช่วงเย็นคงยุ่ง กลัวไม่ได้เขียน
ตอกย้ำว่าทุกแผนมีจุดอ่อนให้เรากำจัดเสมอ ไม่ต้องอะไรแค่แผนที่วางไว้ วันนี้ก็มีพลิกตั้งหลายข้อ
ไม่ต้องซีเรียสมากเรื่องเวลา แค่รู้ว่าวันหนึ่งต้องทำอะไรบ้างก็พอ
เรื่องที่ต้องทำ และความสำคัญของเรื่องนั้นๆ
หนึ่ง ด่วนมากต้องทำ
สอง ต้องทำแต่รอได้
สาม ทำก็ดี ไม่ทำก็ได้
คนที่เป็นผู้ประสบความสำเร็จด้านการบริหารจัดการเวลาส่วนใหญ่ ล้วนให้ความสำคัญกับเรื่องในข้อหนึ่งก่อนเสมอ
ส่วนข้อสองและสาม ถ้าหาคนที่มาทำแทนได้ จะดีที่สุด เพราะเรื่องในข้อแรก เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเราแทบจะทุกเรื่อง
ถ้าเราทำมันได้ดี ชีวิตเราก็จะรุ่งเรืองตามไปด้วย กลับกันถ้าเอาแต่หมกตัวกับข้อ สาม หรือ ข้ออื่นที่ไม่อยู่ในสามข้อนี้ด้วยซ้ำ ลองคิดดูว่า เวลาที่เสียไปจะเปล่าประโยชน์เพียงไร ฉันค้นพบว่าคนเราจะก้าวเป็นคนพิเศษได้ ต้องบริหารเป็นสองข้อ
บริหารเวลา กับ บริหารเงิน
ที่ผ่านมาฉันล้มเหลวทั้งสองอย่าง
เวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการหาความบันเทิง ดูหนัง ดูคลิป ไร้สาระ เกือบทั้งวัน พอจะพ้นวันแทบจำอะไรที่ทำสำเร็จไม่ได้สักอย่าง คนรอบข้างไม่เคยใส่ใจ และไม่เคยคิดจะทำประโยชน์อะไรให้มากกว่าเดิม
ยิ่งกว่านั้นการบริหารเงินของฉันถือว่าเลวร้ายขั้นสุด เป็นโรคร้ายรอวันตายก็ไม่ผิด
ฉันไม่ได้บ้าของแพงก็จริง แต่ฉันบ้าของถูก
มันเป็นอย่างไรนะหรือ ขอลดราคา ของแพงมือสอง ของแถม ฉันเห็นไม่ได้ ถ้ามีเงินต้องซื้อ
ถ้าไม่ซื้อมันเหมือนพลาดอย่างแรง ของแบบนี้ไม่มีมาบ่อยๆนะ ฉันคิดและรีบจ่ายเงิน ให้กับข้าวของที่บางครั้งก็แทบไม่เคยได้ประโยชน์ใช้สอยอะไรเลยจากมัน
สิ่งหนึ่งที่ฉันเสียเงินไปเยอะมาก คือ ของสะสม
แน่นอนว่าถ้าของสะสมของฉันเป็น เงิน ทอง ที่ดิน ฉันคงไม่ต้องมานั่งเสียดายเงินแบบนี้
มักมีคนบอกว่า ของสะสมเป็นของที่มีคุณค่าทางใจ มันประเมินค่ามิได้
แน่ละสิ มันจะประเมินค่าได้ไง ถ้าของที่คุณสะสมไม่มีค่าอะไรเลย
ฉันไม่ได้พูดถึงคนที่มีรายได้เยอะแยะ แล้วเงินเหลือพอจะไปหาของที่ไม่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจมาสะสมนะ
นั่นมันเรื่องของเขา ขนเขาไม่ร่วงหรอก จะขนอะไรช่างมันเถอะ
ฉันกำลังพูดถึงตัวเองที่เงินจะส่งให้ที่บ้านยังไม่พอ แต่ดันยอมจ่ายกับตุ๊กตาหน้าขนตัวละหลายร้อย เพียงเพราะมันเป็นตัวโปรดที่ฉันหาซื้อไม่ได้ ตอนได้มาหัวใจพองโต เอามาเล่น จับไปจับมาจนพอใจ แล้วก็เช่นเคยลงถุง
เล่าย้อนไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ธุรกิจตุ๊กตาญี่ปุ่นเติบโตมาก ตลาดนัดมีขายเป็นสิบร้าน ขายดิบขายดี ฉันก็เริ่มธุรกิจเล็กๆซื้อมาขายไปกับสินค้าชนิดนี้ และด้วยความชอบส่วนตัว ไปๆมาๆ ฉันมีตุ๊กตาที่ซื้อมาเก็บมากกว่าซื้อมาขายอีก ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าฉันจะรวยกับธุรกิจนี้ไหม เพราะเป็นใครก็คงเดาถูก
หลังจากกระแสมาแล้วกระแสก็หายไป ฉันหมดเงินลงทุนไปมากโข ตุ๊กตาที่ทั้งขายไม่ได้และที่ตั้งใจเก็บเองกองล้นห้อง
จนต้องเปิดห้องอีกห้องเพื่อใช้อยู่ คือห้องเดิม ตุ๊กตาได้ยึดพื้นที่ไปหมดแล้วจริงๆ
เรื่องราวของฉันคงทำให้คนอ่านเห็นภาพว่า การสะสมอะไรไม่ใช่ว่าชอบอย่างเดียว เราต้องคิดถึงเงินในกระเป๋าเราด้วย
ตอนนี้เหรอ เอาไปขายสามตัวร้อย คนยังเดินผ่านเลย ใครจะไปรู้ว่าคนที่มาจับๆแล้วไม่ซื้อที่บ้านเขาอาจมีกองเป็นภูเขาเหมือนๆกันก็ได้
ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ สามสิบหก
วันนี้ต้องเตรียมตัวเดินทางไกล เพื่อการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของคนในครอบครัว
แต่ฉันไม่ลืมที่จะเขียนบันทึกนะ เขียนทุกวันจนครบร้อยวัน ต้องทำให้ได้
ไม่มีข้ออ้าง ไม่มีเหตุผลที่จะไม่เขียน
ถามว่าเพื่ออะไร อยากได้อะไร
เอาจริงๆคำตอบคือ ไม่รู้เหมือนกัน
รู้แค่ว่าต้องทำ และทำให้ดีที่สุด
ถ้าครบร้อยวันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแม้สักเพียงน้อยนิด ก็จะได้รู้ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นมั้ง
นี่เป็นวันแรกที่เขียนบันทึกตอนยังไม่มืด เพราะช่วงเย็นคงยุ่ง กลัวไม่ได้เขียน
ตอกย้ำว่าทุกแผนมีจุดอ่อนให้เรากำจัดเสมอ ไม่ต้องอะไรแค่แผนที่วางไว้ วันนี้ก็มีพลิกตั้งหลายข้อ
ไม่ต้องซีเรียสมากเรื่องเวลา แค่รู้ว่าวันหนึ่งต้องทำอะไรบ้างก็พอ
เรื่องที่ต้องทำ และความสำคัญของเรื่องนั้นๆ
หนึ่ง ด่วนมากต้องทำ
สอง ต้องทำแต่รอได้
สาม ทำก็ดี ไม่ทำก็ได้
คนที่เป็นผู้ประสบความสำเร็จด้านการบริหารจัดการเวลาส่วนใหญ่ ล้วนให้ความสำคัญกับเรื่องในข้อหนึ่งก่อนเสมอ
ส่วนข้อสองและสาม ถ้าหาคนที่มาทำแทนได้ จะดีที่สุด เพราะเรื่องในข้อแรก เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเราแทบจะทุกเรื่อง
ถ้าเราทำมันได้ดี ชีวิตเราก็จะรุ่งเรืองตามไปด้วย กลับกันถ้าเอาแต่หมกตัวกับข้อ สาม หรือ ข้ออื่นที่ไม่อยู่ในสามข้อนี้ด้วยซ้ำ ลองคิดดูว่า เวลาที่เสียไปจะเปล่าประโยชน์เพียงไร ฉันค้นพบว่าคนเราจะก้าวเป็นคนพิเศษได้ ต้องบริหารเป็นสองข้อ
บริหารเวลา กับ บริหารเงิน
ที่ผ่านมาฉันล้มเหลวทั้งสองอย่าง
เวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการหาความบันเทิง ดูหนัง ดูคลิป ไร้สาระ เกือบทั้งวัน พอจะพ้นวันแทบจำอะไรที่ทำสำเร็จไม่ได้สักอย่าง คนรอบข้างไม่เคยใส่ใจ และไม่เคยคิดจะทำประโยชน์อะไรให้มากกว่าเดิม
ยิ่งกว่านั้นการบริหารเงินของฉันถือว่าเลวร้ายขั้นสุด เป็นโรคร้ายรอวันตายก็ไม่ผิด
ฉันไม่ได้บ้าของแพงก็จริง แต่ฉันบ้าของถูก
มันเป็นอย่างไรนะหรือ ขอลดราคา ของแพงมือสอง ของแถม ฉันเห็นไม่ได้ ถ้ามีเงินต้องซื้อ
ถ้าไม่ซื้อมันเหมือนพลาดอย่างแรง ของแบบนี้ไม่มีมาบ่อยๆนะ ฉันคิดและรีบจ่ายเงิน ให้กับข้าวของที่บางครั้งก็แทบไม่เคยได้ประโยชน์ใช้สอยอะไรเลยจากมัน
สิ่งหนึ่งที่ฉันเสียเงินไปเยอะมาก คือ ของสะสม
แน่นอนว่าถ้าของสะสมของฉันเป็น เงิน ทอง ที่ดิน ฉันคงไม่ต้องมานั่งเสียดายเงินแบบนี้
มักมีคนบอกว่า ของสะสมเป็นของที่มีคุณค่าทางใจ มันประเมินค่ามิได้
แน่ละสิ มันจะประเมินค่าได้ไง ถ้าของที่คุณสะสมไม่มีค่าอะไรเลย
ฉันไม่ได้พูดถึงคนที่มีรายได้เยอะแยะ แล้วเงินเหลือพอจะไปหาของที่ไม่มีมูลค่าทางเศรษฐกิจมาสะสมนะ
นั่นมันเรื่องของเขา ขนเขาไม่ร่วงหรอก จะขนอะไรช่างมันเถอะ
ฉันกำลังพูดถึงตัวเองที่เงินจะส่งให้ที่บ้านยังไม่พอ แต่ดันยอมจ่ายกับตุ๊กตาหน้าขนตัวละหลายร้อย เพียงเพราะมันเป็นตัวโปรดที่ฉันหาซื้อไม่ได้ ตอนได้มาหัวใจพองโต เอามาเล่น จับไปจับมาจนพอใจ แล้วก็เช่นเคยลงถุง
เล่าย้อนไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน ธุรกิจตุ๊กตาญี่ปุ่นเติบโตมาก ตลาดนัดมีขายเป็นสิบร้าน ขายดิบขายดี ฉันก็เริ่มธุรกิจเล็กๆซื้อมาขายไปกับสินค้าชนิดนี้ และด้วยความชอบส่วนตัว ไปๆมาๆ ฉันมีตุ๊กตาที่ซื้อมาเก็บมากกว่าซื้อมาขายอีก ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าฉันจะรวยกับธุรกิจนี้ไหม เพราะเป็นใครก็คงเดาถูก
หลังจากกระแสมาแล้วกระแสก็หายไป ฉันหมดเงินลงทุนไปมากโข ตุ๊กตาที่ทั้งขายไม่ได้และที่ตั้งใจเก็บเองกองล้นห้อง
จนต้องเปิดห้องอีกห้องเพื่อใช้อยู่ คือห้องเดิม ตุ๊กตาได้ยึดพื้นที่ไปหมดแล้วจริงๆ
เรื่องราวของฉันคงทำให้คนอ่านเห็นภาพว่า การสะสมอะไรไม่ใช่ว่าชอบอย่างเดียว เราต้องคิดถึงเงินในกระเป๋าเราด้วย
ตอนนี้เหรอ เอาไปขายสามตัวร้อย คนยังเดินผ่านเลย ใครจะไปรู้ว่าคนที่มาจับๆแล้วไม่ซื้อที่บ้านเขาอาจมีกองเป็นภูเขาเหมือนๆกันก็ได้