ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่เจ็ดสิบเอ็ด

ยี่สิบเก้า ห้า สองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ฉันรู้จักการรอคอย รู้จักยอมรับความจริงในเรื่องต่างๆ
อ๋อ คงตั้งแต่ฉันรู้ความจริงว่าตัวเองไม่ใช่คนที่ดีเลิศอะไร
เป็นแค่คนธรรมดา หน้าตาธรรมดา มีครอบครัวเว้าแหว่ง ไม่ได้เก่งกาจ ไม่ได้ฉลาดกว่าใคร

ฉันเปลี่ยนโพกัสจากเรื่องรอบตัว เรื่องที่คนนั้นเป็นอย่างนั้น คนนี้มีอย่างนี้ มาเป็น
ฉันมีเป้าหมายอะไร ฉันจะไปถึงมันได้อย่างไรแทน

บางอย่างดูดีแต่ทำยาก บางอยากสบายทำง่ายแต่ไร้ประโยชน์
ฉันอยากสบายไหม ใช่สิ ใครจะอยากลำบาก
ฉันขี้เกียจไหม ก็ยังมีอยู่ แต่ฉันเลือกไม่โพกัสที่ความขี้เกียจ คือรู้ตัวแล้วไม่สนใจความรู้สึกนั้น
เวลาขี้เกียจทำสิ่งที่ต้องทำ ทั้งการเขียนบันทึกนี้ การขายของ หรือการหาข้อมูลเกี่ยวกับการลงทุน
บางทีก็ยอมรับว่าฉันไม่ได้มีความสุขที่จะทำสิ่งเหล่านี้ตลอดเวลานะ
มีเวลาท้อ มีเวลาขี้เกียจ และมีเวลาที่อยากเลิก

แต่สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันทำสิ่งที่ต้องทำคือ ฉันไม่แคร์ ว่าตัวเองจะคิดอย่างไร
ถ้าต้องทำก็ต้องทำ เขียนทั้งที่ไม่อยากเขียนนี้แหละ
ทำให้มันเสร็จ
วันข้างหน้าจะได้ไม่มาโทษตัวเองว่าพยายามน้อยเกินไป

วันนี้ฝนตกอีกแล้ว ตามคาดไม่ได้ไปวัด ส่วนตอนนี้ก็หนาว โครงการเวียนเทียนงดไป
สรุปวันพระใหญ่ สวดมนต์อยู่ที่บ้านก็พอ