ร้อยวันที่ฉันเปลี่ยน วันที่ห้า

ยี่สิบสี่ เดือนสาม ปีสองพันห้าร้อยหกสิบเอ็ด

สามสิ่งที่เราเสียไปแล้วเอากลับคืนมาไม่ได้ หนึ่งคำพูด สองโอกาส สามเวลา
สิ่งที่ฉันใช้เปลืองที่สุดโดยไม่เกิดประโยชน์คือ เวลา  ฉันมักจะใช้เวลาหมดไปกับความบันเทิงฉาบฉวย ดูหนัง ดูละคร
ดูเป็นวันๆก็เคยมาแล้ว  คิดแล้วเสียดายเวลาเกือบครึ่งชีวิตที่ผ่านมาเสียจริง

สิ่งที่ฉันใช้แล้วไร้สาระที่สุดคือคำพูด  ฉันมักจะพูดไปแล้วมานั่งคิดว่า ไม่น่าพูดแบบนั้นเลย
ตอนพูดไม่คิดให้ดีก่อน ไม่ช่างใจก่อนพูด ทุกวันนี้ฉันจึงมีสติให้มากขึ้นทุกครั้งที่จะพูดอะไรออกไป

สิ่งที่ฉันเสียดายมากที่สุด คือโอกาสดีๆ หลายครั้งที่ฉันทิ้งมันไป พลาดมันไป หรือไม่ใส่ใจจะคว้ามันไว้
ดังนั้นตอนนี้ ถ้ามีโอกาสอะไรเข้ามาในชีวิตแล้วมันดี ฉันจะรีบกระโดดกอดมันให้แน่นเลยเชียว

วันนี้ของฉันผ่านไป ไวเหมือนโกหก จุดพีคคือ การไปงานขึ้นบ้านใหม่เพื่อนสนิท
เพื่อนของฉันเราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่ มัธยมต้น สนิทกันมาเป็นสิบๆปี  มีอะไรก็ปรึกษากันเล่ากันได้ทุกเรื่อง
แต่  แต่ แต่

ชีวิตเราต่างกันมาก ทั้งที่เรามีจุดมุ่งหมายในชีวิตเหมือนกัน คือการเป็นเกษตรกร มีชีวิตเพื่อช่วยสังคมเหมือนกัน
ทำไม??

ฉันเฝ้าถามตัวเอง ทำไม?

แล้วฉันก็ปิ๊งขึ้นมาในหัว  ภาพตอนคุยกันชัดขึ้น

เพื่อนฉันเคยเล่าว่า เค้ามีเป้าหมายในชีวิต หนึ่ง สอง สาม สี่  แบบนี้แบบนั้น  
ตอนนี้เค้าทำได้ สองข้อแล้วคืออย่างงั้นอย่างงี้

อ๋อออออ  ฉันร้องอ๋อดังยาวนานในใจ  คำหนึ่งที่ฉันควรมีและ ต้องยึดมันไว้เป็นหลักในชีวิตก็คือ

.............เป้าหมาย..........

ตอนนี้ฉันต้องคิดถึงเป้าหมายที่ต้องการให้ชัดเจน  แบ่งมันเป็นหัวข้อ แล้วก็ซอยมันเป็นชิ้นเล็กๆ
เพื่อจะเดินตามมันไปให้สุดทาง แค่นี้เอง
โธ่ฉันไปหลงทางอยู่ที่ไหนได้ตั้งนานนะ  

เป้าหมายของคุณละมีหรือไม่