ถ้าเราเห็นต่าง จากพระไตรฯ นั่นเราผิด

ประมาณ เป็นวลีที่เคยมีผู้ยกมาแสดง

                                         สมุทัย ต้องละ

แต่กล่าว สมุทัย ให้รู้แค่รู้ อย่าละ เดี๋ยวกดข่มกาย

ปรามาสสมาธิ ที่พระองค์แสดงในพระไตรฯ ว่าคือไตรสิกขา

ปรามาสว่าเป็นมาร ติดเพ่ง ฤาษีชีไพร

ยกเหตุผล อันเลื่อนลอยต่างๆนาๆ มาสนับสนุนว่า สมุทัย อย่าไปละ ให้แค่รู้

งัด ค้าน พระพุทธองค์

ประพฤติตนเป็นที่ กังขา ในพระธรรมวินัย

ตกลงใครผิดครับ

คนดีแก้ไข คนอะไร แก้ตัวไปเรื่อยๆ