มีอัตตาในอัตตา มีอัตตาในความไม่มีอัตตา

สติที่เห็นสมาธิอากาสาฌานดับ และตัวสติที่เป็นอากาสาฌานก็ดับด้วย จะเห็นผล ผลที่เป็นความรู้สึกว่าง โล่ง เบา สงบ สุข และมีสติอีกตัวที่แยกตัวออกมาจากผลนั้น ก็จะเป็นเพียงการเห็นว่า สุข สงบ ว่าง โล่ง เบานั้น

อัตตาก็มีทั้งฝ่ายชั่วและฝ่ายดี

บัญญัติว่า สัพเพธรรมาอนัตตาติ แต่ใจไม่เป็นอนัตตา ใจกลับไปยึดธรรมะทั้งหลายเป็นอัตตา เช่น ไปยึดกายตนเป็นอัตตา ไปปรุงแต่งกายตนให้ไม่เจ็บ ไม่แก่ ไม่ตาย ให้คงสภาพเดิม ทั้งๆที่รู้ว่ากายเป็นอนัตตา ความจริงกา

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

.....ผู้ใดกล่าวว่า ขันธ์5เป็นอัตตา คำของผู้นั้นไม่ควร เพราะขันธ์5 ย่อมปรากฏ แม้ความเกิด แม้ความเสื่อม  ....ก็สิ่งใดแล ปรากฏแม้ความเกิด แม้ความเสื่อมสิ่งนั้นต้องกล่าวได้อย่างนี้ว่า  อัตต

อวิชชาเป็นบ่อเกิดตัวตน อัตตา วิชชาเป็นบ่อเกิดอนัตตา ละอัตตา ตัวตน

เช่น เช้าบ่ายเย็น คือ ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเสร็จ จับภาพพระต่อ

พระพุทธเจ้าเน้นสอนเรื่องอะไรมากที่สุดครับ ระหว่างสมาธิ กับ วิปัสสนา