เล่าเรื่อง กลายเป็นคนก้าวร้าวเพราะแม่

สวัสดีค่ะ มีเรื่องน้อยอกน้อยใจจะมาระบาย
ยืมรหัสของคนรู้จักมานะคะ
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ในโลกออนไลน์ เราต่างเป็นคนที่ไม่รู้จักซึ่งกันและกัน เลยกล้าที่จะมาระบาย
พิมพ์ผิดหรือวกวนขออภัยนะคะ
ตอนนี้เราเรียนอยู่มัธยมนะคะ โรงเรียนก็เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในจังหวัดเรา ค่าเทอมค่อนข้างแพงสำหรับคนฐานะปานกลางอย่างเรา
คุณพ่อกับคุณแม่แยกทางกันค่ะ ตอนนี้พ่อมีหน้าที่จ่ายค่าเทอม ให้เงินเราใช้ (นานๆที) แม่มีหน้าที่ไปรับไปส่ง ดูแลบ้าน เป็นแม่บ้าน
ไม่ได้ทำงาน ( เราอยู่กับแม่มาตั้งแต่เด็กค่ะ ) พ่อเราทำงานที่ต่างประเทศ นานๆทีจะมาหา

เข้าเรื่องเลยนะคะ เรากับพี่ชายอยู่กับแม่ สนิทกับแม่มากตั้งแต่เด็กๆ สมัยที่แม่ยังไม่เลิกกับพ่อ ช่วงที่กำลังจะหย่ากันทะเลาะกันทุกวัน ปาข้าวของ
พ่นคำหยาบคาย ตอนนั้นเราก็เด็กมากฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก เราจำได้แม่นเลยคือ ตอนนั้นพี่ชายเราอยู่ ป.1 แม่ทะเลาะกับพ่อ (ตอนนั้นหย่ากันแล้ว) แล้วก็มาลงที่พี่เรา ทั้งตบตี หยิก เอาไม้แขวนเสื้อฟาด ทั้งๆที่พี่เรายังไม่ได้ทำอะไร ตอนนั้นพี่เราคงเจ็บมาก ร้องไห้วิ่งหนีเข้าไปในห้อง
เอาเล็บขูดหน้าตัวเองจนเป็นแผล เป็นรอย ชอบทำร้ายตัวเองค่ะ แต่พอพี่เราโต ประมาน ป.4ก็เลิกทำแล้ว
มาถึงเรื่องของเราบ้าง พอพี่โตแม่ก็เลิกตีพี่ มาตีเราแทนค่ะ มันอัดอั้นจริงๆ ตอนนั้นเราไปซื้อของกับแม่ที่ตลาด ประมาน ป.4-5 แม่เราให้เราไปซื้อผักให้ที่ใกล้ๆ แต่เราลืมหยิบเงินทอนมา แค่ประมาน 5-10 บาท พอแม่รู้แม่ก็ลากเราไปที่ร้านนั้น มาทวงเงินทอน ด่าเราตีเราต่อหน้าคนเยอะๆ เสียงดังมากเราอายมากค่ะ พิมพ์ไปก็อยากร้องไห้ ตอนเราเด็กขนาดนั้นหัวใจยังบอบบาง เด็กๆคงทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอกใช่ไหมคะ เรากลับมาร้องไห้ที่บ้านอยู่หลายวัน
ไม่อยากพูดกับแม่กับป้า หรือใครเลย มีแต่ยายกับป้าที่มาโอ๋เราตลอด
พอเราเริ่มขึ้นมัธยม ก็มีเพื่อนเยอะแยะ เราเป็นคนเฮฮา เรียนดีมาตลอด เรียนรู้เร็วกว่าใครๆ
ช่วงนั้นแม่ไม่เคยให้เราไปไหนกับเพื่อนเลย ตอนนั้นเราก็ยังเด็กอยู่แหละเราเข้าใจค่ะ แต่เสาร์อาทิตย์ก็อยากไปกินซเวนเซ่นอะไรกับเพื่อนบ้างเนอะ
ช่วงนั้นแม่บังคับเรียนพิเศษหนักมาก วิชาแรกที่โดนบังคับคือ ภาษาอังกฤษ ตอนนั้นคิดในใจว่าทำไม ู ต้องมาเรียนวิชานี้ด้วย ทั้งๆเราก็พูดได้คล่อง
สอบได้เต็มตลอด (พูดภาษาอังกฤษมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้วค่ะ) เราก็เริ่มก้าวร้าวขึ้น วันแรกที่แม่ไปส่งที่เรียนพิเศษ ตอนแรกเราไม่รู้นะว่าจะให้มาเรียนพิเศษ
พอถึงที่ แม่บอก เข้าไปเรียนสิลูก เราก็งง ถามว่า เรียนอะไร ที่ไหน ตอนไหน ทำไม ครูก็ออกมารอน้าประตู กวักมือเรียกเราเข้าไป เราก็เริ่มร้องไห้ แม่ก็ด่า
"  -ึงจะไปไม่ไป  คนอื่นเขาเรียนก็เยอะแยะ " แม่ตีเราต่อหน้านักเรียนข้างใจที่มองดูทางหน้าต่าง  เราร้องไห้หนักมาก ไม่อยากเรียน แต่ก็กลัวแม่ตีอีกเลยยอมเข้าไปเรียน เราได้นั่งหน้าสุด นั่งคนเดียว ไม่มีใครมานั่งกับเราเลย เรียนวันแรกเราเรียนแบบน้ำตายังอาบแก้มอยู่ เราแทบไม่เรียนเลย สะอื้นตลอดเวลา ไม่เขียนไม่จดอะไรเลยในชีทเรียน เราทนเรียน 1 เดือนเต็ม ก็ต้องสอบ (ที่เรียนพิเศษที่นี่จะมีสอบทุกๆเดือนค่ะ) เราไม่เขียนอะไรเลยในข้อสอบ เขียนแค่ชื่อเล่นเรา พอถึงเวลาครูเก็บข้อสอบ ครูก็มองหน้าเราแปลกๆแต่ก็ไม่พูดอะไร พอเลิกเรียนเขาก็ติดผลสอบไว้ที่บอร์ด แม่เราก็มารับ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสุดๆหวังว่าจะมาดูคะแนนเราแล้วได้อันดับ 1 แต่เปล่าเลยเราได้ 0 คะแนน แม่เราโมโหมาก ไปคุยกับครู ลากเรามาตีต่อหน้าเด็กคนอื่น เราก็ร้องไห้บอกว่าหนูไม่อยากเรียนแม่บังคับหนูเอง จาากนั้นแม่ก็ไม่ให้เราไปรียนพิเศษที่นั่นอีก

เราเสียใจมาก  น้อยใจมาก เวลาเราป่วย แม่ไม่เคยมาโอ๋ ช่วงนึงลำไส้เราติดเชื้อ อ้วกวันละ 5-6 รอบแม่ก็ตีเราจับหัวเราทำท่าจะผลักเราใส่กองอ้วก
มันอึดอัดจริงๆ เรากลายเป็นคนก้าวร้าวแม่ด่ามาเราด่ากลับ แม่จะตีเราผลักแม่ออก บางทีแม่ก็ไม่มีเหตุผล ด่าไปวันๆเหมือนคนเป็นโรคประสาท
เราชอบวาดรูปมาก ชอบศิลปะ เคยขอแม่เรียนศิลปะแม่ตอบกลับมาว่า ' เรียนแล้วได้ เ-ี้ยไร -ึงจะเป็นศิลปินไส้แห้งหรอ จบมาจะเอาอะไรแ-ก อย่ามาพูดเรื่องไร้สาระกับ -ู อีกนะ  ู ไม่ชอบ' [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตอนนั้นเราโกรธมากแม่พูดแบบนี้ได้ไง เสียใจมาก อยากบีบคอมันให้ตายคามือซะตรงนี้ ไม่อยากมีแม่ประสาทแต่ก็ได้แค่คิดแหละ เราเสียใจมากนอนร้องไห้ไปหลายวันไม่คุยกับแม่ไปเกือบสัปดาห์ค่ะ ถ้าไม่สนับสนุนก็อย่าบั่นทอนกำลังใจกันได้ไหม

ส่วยเรื่องปัจจุบันนี้ ที่เป็นปัญหาเดิมๆ คือเรื่องเรียนค่ะ
เราเรียนดีนะ 3.5 ขึ้นตลอด มี 1 วิชาที่ไม่ได้จริงๆคือคณิตค่ะ ไม่ได้ทั้งหลักทั้งเสริม ไม่ได้แบบไม่ได้จริงๆค่ะสอบที่ไรได้แต่ 0 แต่ทำงานส่งตลอดนะคะ
เกรดก็ได้ประมาน 1.5 - 2.00 ค่ะ ที่เรียนไม่ได้ ถ้าบอกว่ายากก็คงจะเป็นเหตุผลที่แย่นิดนึง เพราะเพื่อนๆก็ทำได้เต็มกันหมด เอาเป็นว่าไม่ชอบละกันค่ะ
ไม่ชอบตัวเลข ตอนแรกกำลังทำใจบังคับให้ชอบนะคะ เจอแม่ด่ามาว่า โง่ขนาดนี้ ไปตายซะ คนอื่นยังเรียนได้เลย จบเห่ค่ะ หมดกัน ไม่มีกำลังใจ เลยขอบายกับวิชาคณิตจริงๆ ไม่เรียน ไม่ตั้งใจ การบ้านก็ลอกส่ง เรียนผ่านๆ แต่วิชาอื่นตั้งใจเต็มร้อยเลยค่ะ แต่แม่ก็ไม่ชมอยู่ดี

โตขึ้นอีกนิด  พี่เราย้ายไปอยู่กับพ่อเรา เหลือแต่เรากับแม่ เวลาแม่เราด่าเราตีเราก็ไม่มีคนห้ามแม่ละ สบายแม่เลย วันนึงแม่จะฆ่าเรารึเปล่า

เวลาที่เราพิมพ์แชทหาเพื่อนๆ (ไม่ได้ติดมือถือมากมายนะคะ นานๆทีจะหยิบขึ้นมาเล่น) แม่ก็ด่าว่า -ึงก็คุยแต่กับเพื่อน ึง นั่นแหละมันเป็นเพื่อน ึง รึไง รักมันมากก็ไปเรียกมันว่าแม่เลย ไปเลียแ** มันเลย (ขอโทษจริงๆนะคะ หยาบคายสุด) เราโกรธแม่มาก ได้แต่ด่าในใจ ใครมันอยากจะคุยกับแม่ที่มันเป็นประสาทวะ ทุกครั้งที่คุยกับแม่ก็ทะเลาะกันตลอดเสียสุขภาพจิตมาก เลยไม่คุยดีกว่าค่ะ
ทุกวันนี้เสาร์อาทิตย์เราอยู่แต่บนห้อง ไม่ไปไหนเลย ลงมาเฉพาะเวลาหิว จะว่าเราอตัญญูก็ได้นะ ถึงเราจะไม่ชอบแม่ แต่เราก็จะเลี้ยงแม่เอง
เรากลายเป็นคนเงียบๆไปเวลาอยู่บ้าน ไม่ได้เงียบแบบเรียบร้อย แต่เงียบแบบเก็บกด ที่โรงเรียนเราก็เป็นคนเฮฮา หัวเราะเสียงดัง เป็นที่รักของเพื่อนและครู
แม่ทำให้เรากลายเป็นแบบนี้ เราก็เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นประสาท เป็นโรคจิตไปด้วย เห็นหน้าแม่ก็หงุดหงิด อยู่กับเพื่อนก็เป็นอีกคนเลย
แต่เดี๋ยวนี้เราไม่ด่าแม่กลับไม่เถียงแม่  ไม่ได้เป็นเพราะเราไปศึกษาธรรม หรือซาบซึ้งในพระคุณมารดาแต่อย่างใดเวลาที่เห็นบทความยาวๆช่วงวันแม่
มันเป็นเรื่งน่าซาบซึ้งสำหรับลูกคนอื่นๆ แต่ไม่ใช่สำหรับเราอ่านไปในใจคิดแต่ โคตรจะน้ำเน่า ที่เราไม่เถียงกลับเพราะ ขี้เกียจค่ะ เถียงไปก็เหมือนเป็นคนบ้า อิจฉาทุกคนที่ครอบครัวอบอุ่น ไม่มีแม่ที่พ่นคำหยาบใส่
* เคยไปเข้าค่ายปฏิบัติธรรมที่วัดมาแล้ว พระท่านก็พูดเรื่องแม่ให้ฟัง แต่ก็ไม่ได้ขัดเกลาเราสักนิด อาจเป็นเพราะเราไม่มีศาสนาเลยไม่เข้าหูด้วย แต่ไปเล่าให้ใครฟังก็มีแต่คนอวยแม่ ถ้าแม่ฆ่าเราขึ้นมาจะยังอวยกันอยู่ไหม
เราไม่ร้องไห้แล้วทุกครั้งที่แม่ด่า เข้มแข็งขึ้นรึเปล่าไม่ทราบ
ไม่มีใครเข้าใจเราดีเท่าตัวเราเอง
ตอนนี้ปลงแล้วค่ะ ตั้งใจเรียนเหมือนเดิม ไม่ดื่มเหล้า ไม่เที่ยว ไม่ยุ่งกับยาเสพติด รอแต่เวลาที่เราโตกว่านี้ จะได้ย้ายหนีไปทำงานไปเรียน ไปทำอะไรที่ชอบจริงจังสักที หน้าที่ตอนนั้นก็คงแค่ส่งเงินให้พ่อให้แม่

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ