สวัสดีครับอันนี้เป็นข้อความที่ผมไปคุยปรึกษากับ AIนะครับผมไม่มีเวลามาเขียนใหม่ ตอนผมไปมอบตัว ม.4 มันผ่านมา3วันแล้วหล่ะครับ
ฉันจัดเอกสารที่บอกไว้ล้วงหน้าครบแล้วแต่อยู่ๆครูบอกว่าได้เอารูปมาด้วยไหมแล้วฉันก็โดนแม่ด่าต่อหน้าครูทั้งที่ก่อนวันมอบตัวแม่ฉันไปดื่มเหล้าแล้วให้ฉันจัดการเองทุกอย่างฉันวิ่งไปดูที่รถแล้วไม่เจอแล้ววิ่งกลับมาแต่ฉันดันข้อเท้าพลิกแล้วคนที่มาช่วยให้บอกแม่ว่าเป็นอะไรแต่ฉันโทรแล้วรีบบอกว่าข้อเท้าพลิกแล้วโดนด่ากลับมาตอนรอบๆก็ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วพอคนที่ช่วยพาฉันไปส่งตรงที่มีอยู่แม่กลับไม่สนใจเลยว่าฉันเป็นอะไรแล้วมองมาด้วยสายตาที่ไม่มีความเป็นห่วงแล้วให้ฉันเดินเองต่อเพื่อไปทำเรื่องรายงานตัวให้เสร็จแต่ก็ยังไม่หยุดด่าฉันทั้งเจ็บเท้าแต่ก็ฝืนเดินต่อฉันทั้งเจ็บหัวใจทำไมถึงต้องโดนด่าขนาดนั้นแล้วก็ได้น้ำตาไหลออกมาแต่ก็พยามเช็ดแล้วห้ามใจไว้แต่มันก็ไหลออกมาทั้งครูที่อยู่ทั้งนักเรียนที่มามอบตัวต่างก็มองแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรส่วนแม่ก็ยังด่าอีกตามเคยแล้วบอกว่ากูหาเงินให้แล้วยังต้องให้กูจัดการเรื่องพวกนี้อีกหรอ
ทั้งคำหยาบคายที่ผมเจอมาทั้งชีวิต
ผมสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้เลยนึกว่าจะไม่รับการปฎิบัติต่างจากเดิมแต่ว่ายังเหมือนเดินผมโดนด่าตลอดไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ผมชักผ้ารีดผ้าล้างจานทำกับข้าวผมทำเองทุกอย่างแต่แม่ชอบไปบอกกับคนอื่นว่าผมเอาแต่นอนและไปเล่าเรื่องเสียหายๆให้เพื่อนๆครูๆฟังเหมือนสนุกปาก
แม่เป็นจำพวกที่ให้เงินแต่ไม่ให้ความรักตั้งแต่ที่ผมเกิดมาผมแถบไม่ได้กอดใครเลยโดนขังไว้แต่ในบ้านไม่ให้ไปไหน
แม่ชอบบอกกับผมว่าเกิดมาเคยทำประโยชน์อะไรให้กูไหมไม่ใช่แต่สร้างปัญหา
ตอนอยู่ม.ต้นผมโดนคนในห้องรังแก
จนบางทีผมรู้สึกว่าถ้าตายไปมันจะสบายกว่าไหม
ผมแค่ต้องการความรักจากใครสักคนผมภาวนาต่อพระเจ้าบางครั้งว่าต้องการความรักแต่ก็ไม่มีผลผมเลยไม่ค่อยเชื่อในเรื่องพระเจ้าเท่าไหร่
เอาเถอะที่ผมพิมพ์ตลอดมาผมก็น่าจะแค่อยากระบายความในใจบ้างอะนะขอบคุณครับ
อ่อแล้วก็แม่พูดตอนผมร้องไห้ว่ากูหนักกว่าอีก
อยากได้คำแนะนำเรื่องครอบครัว
ฉันจัดเอกสารที่บอกไว้ล้วงหน้าครบแล้วแต่อยู่ๆครูบอกว่าได้เอารูปมาด้วยไหมแล้วฉันก็โดนแม่ด่าต่อหน้าครูทั้งที่ก่อนวันมอบตัวแม่ฉันไปดื่มเหล้าแล้วให้ฉันจัดการเองทุกอย่างฉันวิ่งไปดูที่รถแล้วไม่เจอแล้ววิ่งกลับมาแต่ฉันดันข้อเท้าพลิกแล้วคนที่มาช่วยให้บอกแม่ว่าเป็นอะไรแต่ฉันโทรแล้วรีบบอกว่าข้อเท้าพลิกแล้วโดนด่ากลับมาตอนรอบๆก็ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วพอคนที่ช่วยพาฉันไปส่งตรงที่มีอยู่แม่กลับไม่สนใจเลยว่าฉันเป็นอะไรแล้วมองมาด้วยสายตาที่ไม่มีความเป็นห่วงแล้วให้ฉันเดินเองต่อเพื่อไปทำเรื่องรายงานตัวให้เสร็จแต่ก็ยังไม่หยุดด่าฉันทั้งเจ็บเท้าแต่ก็ฝืนเดินต่อฉันทั้งเจ็บหัวใจทำไมถึงต้องโดนด่าขนาดนั้นแล้วก็ได้น้ำตาไหลออกมาแต่ก็พยามเช็ดแล้วห้ามใจไว้แต่มันก็ไหลออกมาทั้งครูที่อยู่ทั้งนักเรียนที่มามอบตัวต่างก็มองแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรส่วนแม่ก็ยังด่าอีกตามเคยแล้วบอกว่ากูหาเงินให้แล้วยังต้องให้กูจัดการเรื่องพวกนี้อีกหรอ
ทั้งคำหยาบคายที่ผมเจอมาทั้งชีวิต
ผมสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้เลยนึกว่าจะไม่รับการปฎิบัติต่างจากเดิมแต่ว่ายังเหมือนเดินผมโดนด่าตลอดไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ผมชักผ้ารีดผ้าล้างจานทำกับข้าวผมทำเองทุกอย่างแต่แม่ชอบไปบอกกับคนอื่นว่าผมเอาแต่นอนและไปเล่าเรื่องเสียหายๆให้เพื่อนๆครูๆฟังเหมือนสนุกปาก
แม่เป็นจำพวกที่ให้เงินแต่ไม่ให้ความรักตั้งแต่ที่ผมเกิดมาผมแถบไม่ได้กอดใครเลยโดนขังไว้แต่ในบ้านไม่ให้ไปไหน
แม่ชอบบอกกับผมว่าเกิดมาเคยทำประโยชน์อะไรให้กูไหมไม่ใช่แต่สร้างปัญหา
ตอนอยู่ม.ต้นผมโดนคนในห้องรังแก
จนบางทีผมรู้สึกว่าถ้าตายไปมันจะสบายกว่าไหม
ผมแค่ต้องการความรักจากใครสักคนผมภาวนาต่อพระเจ้าบางครั้งว่าต้องการความรักแต่ก็ไม่มีผลผมเลยไม่ค่อยเชื่อในเรื่องพระเจ้าเท่าไหร่
เอาเถอะที่ผมพิมพ์ตลอดมาผมก็น่าจะแค่อยากระบายความในใจบ้างอะนะขอบคุณครับ
อ่อแล้วก็แม่พูดตอนผมร้องไห้ว่ากูหนักกว่าอีก