ประสบการณ์ จากเด็กคนนี้

สวัสดีค่ะ ต่อจากที่เล่าไป หนูเก็บมาคิด และทบทวน ก่อนหน้านี้มีครูหลายคนที่ไม่ชอบหนู แซะบ้างอะไรบ้าง จึงเป็นเหตุผลให้หนูไม่ไปเรียนค่ะ และคำแซะ คำด่าเหล่านั้น มันสะสมมานานอยู่ประมาณ2ปี ทำให้หนูคิดว่าไม่อยากตื่นมาใช้ชีวิตแบบนี้อีกแล้ว เคยคิดอยากกระโดดจากอาคารเรียน เพราะเราเหนื่อยแล้ว แต่พอนึกถึงหน้าคุณยายที่เลี้ยงเรามาและอนาคตมันอาจจะดีกว่านี้ เราเลยไม่ทำ เราเครียดจนเราเรียนไม่รู้เรื่อง ความเครียดมันแทรกซึมเข้ามา ทำให้เหม่อบ่อยๆ เรียนอะไรไม่สามารถที่จะเข้าใจอะไรได้เลย จนกระทั่งสอบo-net เราสอบวิชาคณิตศาสตร์ ได้0  ใช่ค่ะ หนูสอบได้0คะแนน ตอนนั้นแกล้งยิ้มและบอกคนอื่นว่า "เออ กูโอเคเว้ย ชิลว่ะ" แต่ความจริงคือมันไปไม่ถูกเลย จนเราจบป.6 วันปัจฉิม เราก็ยังโดนครูด่าตอนเช็คชื่อว่า 'เรียกตั้งนาน ทำไมไม่ตอบ หูหนวกรึไง!' เราเฟลมาก แต่เงียบไว้ เพราะเราตอบไปแล้ว ครูไม่ได้ยินเอง จนเราหลุดจากโรงเรียนแบบนั้นออกมาได้ คือมันดีใจมาก เราจบมาป.6 ด้วยเกรดเฉลี่ย 2 เราบอกตัวเองเสมอว่า พยายามแล้ว เก่งแล้วนะที่อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ จนตอนปิดเทอม น้องเราเรียนที่เดียวกับโรงเรียนนั้นที่เราเรียนอยู่ น้องเราเล่าให้ฟังว่า มีครูคนหนึ่งไม่สอนน้องเรา แต่สอนเด็กหน้าห้องแทน น้องเราเลยสงสัย พอครูเดินมาแล้วมาบอกน้องเราว่า 'ทำไมไม่เขียน' น้องเราเลยตอบไปว่า "ก็ครูไม่สอนพวกผมนิครับ" ครูคนนั้นตอบว่า 'ก็ไอพวกนั้นมันโj มันไม่เรียน ฉันเลยไม่สอนมัน แล้วแกอยากโjเหมือนพี่แกที่สอบคณิตศาสตร์ได้0 หรอ?' น้องเราเล่าให้ฟัง เราอึ้งมาก แล้วพยายามไม่สนใจ เพราะไม่ได้มาเลี้ยงดูเรา  จนกระทั่งม.1 มีชีวิตใหม่ มีเพื่อน เป็นวัยอยากลอง เราติดบุหรี่ สูบพอต ติดเพื่อน ตอนนั้นแย่มาก ไม่มีเป้าหมายในชีวิต และไม่เคยคิดกับตัวเองว่าเราจะทำได้มากกว่านี่  จนกระทั่งมีคุณครูดนตรีคนหนึ่งเข้ามา มันทำให้เราหันมาสนใจอนาคตตัวเอง  มีต่ออีกนะคะ ขอบคุณที่อ่านจนถึงตอนนี้นะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ 02