สวัสดีคะวันนี้อยากจะมาเล่าเรื่องราวของเราเองนะคะ ไม่รู้ว่าทุกคนจะอ่านจนไหมนะคะ
ตั้งแต่เด็กรู้ว่าโตาจะต้องมีความสุขแน่นอน แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิดไว้ มีทั้งเรื่องครอบครัว เพื่อน คนรอบตัว ความฝัน และอีกมากมาย
เรื่องครอบครัว อันนี้พูดจริงเลยว่าครอบครัวเราไม่ได้ทีความสุขบ่อยมีบางครั้งเราก็คิดอยากมีคนเข้าใจเราเวลาเราเจอเรื่องทะเลาะในครอบครัว ตั้งแต่เด็กจนโตเรานั่งร้องไห้ไปพร้อมเสียงทะเลาะของครอบครัว ครอบครัวเไม่ราเลิศหรู อยู่กันแบบสบาย แต่ทะเลาะกันบ่อยเรื่องเงิน พอเราเริ่มอายุ10เราโดนแม่ด่าเราบ่อยมากช่วงนั้นยอมรับว่าติดโทรศัพท์มากๆแต่เราก็งงนะว่า ตอนนั้นเราทำอะไรผิด แต่ตั้งตอนนั้นเรากนั่งฟังพ่อแม่ทะเลาะกันแบบไม่ร้องไห้ได้แล้วนะจนตอนนี้อ12แล้วการโดนด่าเราเริ่มชินถึงงบางทีโดนแม่ปาของใส่ก็เถอะ จนเราเริ่มเก็บมาร้องไห้คนเดียวไปเรื่องอื่นกันเถอะเดียวเรื่องนี้มันยาว
เรื่อง เพื่อน โรงเรียน ครู เราอยู่โรงเรียนนี่มาตั้งแต่ตอนอนุบาล จนตอนนี้จะจบป.6แล้วมีกลุ่มเพื่อนป.6ที่รักมาก มีทั้งหมด18คน บางคนอยูตั้งแต่อนุบาลบางคนเข้ามาตอนป.1บางคนตอนป.6 แต่ก็รักพวกเขามากๆ แต่มีครูคนนึงเป็นที่เราผิดหวังมากที่สุดคนนี่เขาเป็นพี่น้องกันเขาประจำชั้นเราตั้งแต่ ป.4ถึงป.5เราจำได้เลยตอนที่เราไปแข่งรายการของครูคนอื่นเขาเลยพูดให้เรากับเพื่อนสนิทที่ไปแข่งด้วยกันว่า “เห็นแก่ตัว กูอุสาห์ให้พวกเกรดสี่” มาเรื่องเพื่อนต่อโรงเรียนเรามีคนหลายสัญชาติ เช่น ไทย พม่า กัมพูชา กระเหรี่ยง มอญ อะไรอย่างงั้น มีคนนึงให้ห้องเราที่เป็นคนกระเหรี่ยง และเขาปีนี้ก็อายุ15แล้วเราเพิ่ง12เอง เราชอบเขาตั้งแต่ป.2จนตอนนี้ก็ครบห้าปีแล้วฉันน่าจะเป็นคนเดียวที่ชอบเขานานขนาดนี้เพื่อนก็ล้อทั้งห้อง แต่ฉันรู้ว่าเรื่องเป็นไปไม่ได้หรอก เขาน่าจะไม่ชอบ แต่ฉันขอยินดีถ้าเขามีคนของเขาและฉันจะเป็นเพื่อนเขานะ (ปัจฉิมมีนาคมปีหน้าจะสารภาพรัก)
ขอจไว้เท่านี้นะคะขอไปพักผ่อนก่อนตอนนี้ดึกแล้ว บายๆนะคะ
ชีวิต
ตั้งแต่เด็กรู้ว่าโตาจะต้องมีความสุขแน่นอน แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบที่คิดไว้ มีทั้งเรื่องครอบครัว เพื่อน คนรอบตัว ความฝัน และอีกมากมาย
เรื่องครอบครัว อันนี้พูดจริงเลยว่าครอบครัวเราไม่ได้ทีความสุขบ่อยมีบางครั้งเราก็คิดอยากมีคนเข้าใจเราเวลาเราเจอเรื่องทะเลาะในครอบครัว ตั้งแต่เด็กจนโตเรานั่งร้องไห้ไปพร้อมเสียงทะเลาะของครอบครัว ครอบครัวเไม่ราเลิศหรู อยู่กันแบบสบาย แต่ทะเลาะกันบ่อยเรื่องเงิน พอเราเริ่มอายุ10เราโดนแม่ด่าเราบ่อยมากช่วงนั้นยอมรับว่าติดโทรศัพท์มากๆแต่เราก็งงนะว่า ตอนนั้นเราทำอะไรผิด แต่ตั้งตอนนั้นเรากนั่งฟังพ่อแม่ทะเลาะกันแบบไม่ร้องไห้ได้แล้วนะจนตอนนี้อ12แล้วการโดนด่าเราเริ่มชินถึงงบางทีโดนแม่ปาของใส่ก็เถอะ จนเราเริ่มเก็บมาร้องไห้คนเดียวไปเรื่องอื่นกันเถอะเดียวเรื่องนี้มันยาว
เรื่อง เพื่อน โรงเรียน ครู เราอยู่โรงเรียนนี่มาตั้งแต่ตอนอนุบาล จนตอนนี้จะจบป.6แล้วมีกลุ่มเพื่อนป.6ที่รักมาก มีทั้งหมด18คน บางคนอยูตั้งแต่อนุบาลบางคนเข้ามาตอนป.1บางคนตอนป.6 แต่ก็รักพวกเขามากๆ แต่มีครูคนนึงเป็นที่เราผิดหวังมากที่สุดคนนี่เขาเป็นพี่น้องกันเขาประจำชั้นเราตั้งแต่ ป.4ถึงป.5เราจำได้เลยตอนที่เราไปแข่งรายการของครูคนอื่นเขาเลยพูดให้เรากับเพื่อนสนิทที่ไปแข่งด้วยกันว่า “เห็นแก่ตัว กูอุสาห์ให้พวกเกรดสี่” มาเรื่องเพื่อนต่อโรงเรียนเรามีคนหลายสัญชาติ เช่น ไทย พม่า กัมพูชา กระเหรี่ยง มอญ อะไรอย่างงั้น มีคนนึงให้ห้องเราที่เป็นคนกระเหรี่ยง และเขาปีนี้ก็อายุ15แล้วเราเพิ่ง12เอง เราชอบเขาตั้งแต่ป.2จนตอนนี้ก็ครบห้าปีแล้วฉันน่าจะเป็นคนเดียวที่ชอบเขานานขนาดนี้เพื่อนก็ล้อทั้งห้อง แต่ฉันรู้ว่าเรื่องเป็นไปไม่ได้หรอก เขาน่าจะไม่ชอบ แต่ฉันขอยินดีถ้าเขามีคนของเขาและฉันจะเป็นเพื่อนเขานะ (ปัจฉิมมีนาคมปีหน้าจะสารภาพรัก)
ขอจไว้เท่านี้นะคะขอไปพักผ่อนก่อนตอนนี้ดึกแล้ว บายๆนะคะ