ผมยังปกติอยู่ไหมหรือผมหลอนไปเอง

ตั้งแต่เด็กผมอยู่กับพ่อแม่ชีวืตผมก็ปกติดีนะครับพอผมอายุสามขวบแม่เอาผมไปทิ้งไว้กับพ่อแล้วแม่ก็หนีไปเลนครับแล้วพอตอนผมโตจนเข้าอนุบาลแล้วพ่อเอาผมไปเข้าเรียนที่ประทุมเรื่องเรึยนมันก็ดีนะครับครูใจมากเลยแล้วก็ครูให้การบ้านมาทำพอตอนหัวค่ำผมให้พ่อสอนการบ้านผมทำไม่ได้เลยแล้วพ่อก็ตีผมเอาเข็มขัดหนังฟาดผมเตะผมอีกพอผมจะหนีเขาก็ดึงผมมาตีต่อแล้วให้ทำการบ้านจนกว่าจะเสร็จผมก็กลัวทำอะไรไม่ถูกยิ่งเขียนผิดยิ่งโดนตีหนักมากจนหนังหลุดเลยครับจนมีน้าที่เป็นคนรู้จักมาช่วยสอนให้ผมจนทำเสร็จผมก็นอนร้องไห้หนักมากมีแค่น้าผมที่ช่วยทายาให้พ่อก็ด่าผมไม่หยุดเลยครับ...พอมาอีกวันที่ผมไปโรงเรียนผมก็เล่นกับเพื่อนแล้วเอาการบ้านไปส่งครูทุกอย่างมันดีเหมือนเดิมเลยครับผมก็ไม่กล้าบอกเรื่องที่โดนพ่อตีให้ใครเลยครับผมกลัวว่าถ้าบอกไปจะโดนตีอีกด้วยครับพอกลับมาบ้านแล้วผมก็ลองมาทำการบ้านเองดูพ่อมาเห็นเขาก็ชมนะแต่พอเขามาดูใกล้ๆแล้วถามว่าข้อนี้ทำยังไงแน่นอนผมทำไม่ได้แล้วเขาก็ตบหัวผมกับด่าแล้วเขาก็ปาเก้าอี้ไปโดนหน้าต่างอีกด้วยมันร้าวเลยส่วนผมก็ร้องไห้ผมกลัวมากๆผมพูดแต่ขอโทษอย่างเดียวแต่เขาไม่ฟังผมเขาเตะผมแล้วตีผมอีกแต่น้าก็มาช่วยผมก็เอาแต่กอดน้าไว้อย่างเดียวเลยครับแล้วพ่อผมปารีโหมดใส่หัวผมอีกผมก็ไม่รู้จะทำยังไงผมกลัวมากพอเขาตีเสร็จเขาก็ไปที่อื่นเลยครับผมก็มาเก็บของที่พ่อทำไว้แล้วไปนอนเลยผมกลัว.....พอเข้าปีหนึ่งแล้วผมมีเพื่อนอยู่แถวบ้านผมไปเล่นกับเพื่อนๆแล้ววันหนึ่งเพื่อนคนนั้นเอาของเล่นเพื่อนอีกคนมาเล่นแล้วตั้งไว้ตรงริมถนนคือบ้านเพื่อนเขาเปิดอู้ซ้อมรถแล้ววันพรุ่งนี้แม่ของเพื่อนมาบอกพ่อผมว่า"ลูกชายคุณมาเล่นบ้านหนูแล้วทำของเล่นหนูโดนรถเหยียบอีกเนี่ยสั่งสอนลูกบ้างนะ"คือผมไม่ได้เป็นคนทำแล้วไม่ได้เล่นของเล่นอันนั้นด้วยผมไม่ได้เป็นคนทำจริงๆนะแต่พ่อไม่เชื่อผมเลยเขาเข้าบ้านมาหาผมแล้วชี้หน้าด่าผมแล้วเขาก็เตะหลังผมจิกหัวผมแล้วลากไปตีเขาใช้ไม้แขวนเสื้อมาตีผมจนหักไปหลายอันพอผมจะวิ่งเขาก็บีบคอผมแล้วทุ่มผมลงบนที่นอนแล้วเขาก็ตามมาด่าแล้วกระทืบผมอีกแล้วเขาก็ลากผมไปบ้านเพื่อนไปตีผมต่อหน้าแม่เพื่อนเขาใช้ไม้ข้างทางมาตีหลังจนหักสองท่อนเลยผมได้แต่ร้องไห้จนเสียงมันไม่มีแล้วเขาก็ไม่หยุดเขากระทืบตีตบเตะผมแล้วบีบหลังคอผมลากกลับห้องเพื่อไปตีต่อจนเขาเหนื่อยเองพอผมเริ่มหิวเขาก็ให้ผมกินข้าวกับน้ำปลาผมกลัวพ่อมากๆจนไม่กล้าคุยด้วยเขาก็ตีผมเป็นบ้างวันพอเวลาผ่านไปนานๆขึ้นม.1เขายังมีปัญหากับผมอยู่ครับวันนั้นผมจำได้ว่าเข็มขัดลูกเสื้อมันหายก็เลยใส่เข็มขัดนักเรียนมาใส่แทนพ่อมาเห็นเขาก็ด่าแล้วชี้หน้าด่าผมพออธิบายเขาก็บอกว่าผมเถียงแล้วผมก็โดนเตะก้านคอโดนต่อยแล้วเขาก็เดินออกห้องผมไปผมก็นั่งร้องเงียบๆผมกลัวว่าถ้าร้องไห้เสียงดังพ่อจะมาซ้ำผมอีกผมก็เลยขนของไปอยู่บ้านเพื่อนไม่กลับบ้านมาสามเดือนเลยเขาก็ไม่ทักไม่ให้ข้าวไม่ให้ตังไม่ให้อะไรไม่คุยด้วยแล้วผมก็เริ่มมีอาการตอนโดนคนอื่นด่าหรือบ่นผมจะทำอะไรไม่ถูกตัวแข็งมือสั่นตัวสั่นมันสั่นยันปากผมกลัวมากแล้วผมก็ได้เสียงคนในหัวมาว่า"ทำผิดมันเด็ก คือภาระไอ้ภาระ"ผมได้ยินตลอดเลยเวลาโดนคนอื่นที่ไม่ใช่พ่อมาด่าหรือบ่นเฉยๆผมก็จะได้ยินเสียงมันดังมาในหัวตลอดเลยหรือบ้างครั้งถ้าผมอยู่คนเดียวผมจะได้ยินเสียงคนในหัวมันจะพยายามบอกให้ผมฆ่าตัวตายจนผมเริ่มรู้สึกระแวงคนรอบข้างผมกลัวและคิดมากยิ่งเวลาอยู่ใกล้มีดหรือนั่งรถหรืออยู่ใกล้หน้าต่างมันจะบอกให้ผมฆ่าตัวตายซึ่งผมก็เคยผมมีดกรีดคอตัวเองแต่ผมเองก็กลัวด้วยเลยทำแค่แขนเอาเชือกมารัดแขนแล้วกรีดแขนหรือบ้างครั้งก็เอาหัวโขกกำแพงจนหัวแตก...พ่อผมมาเห็นแล้วเขาบอกว่าเออโขกให้ตายไปเลย...คนในหัวมันยิ่งบอกให้ผมทำเรื่อยเลย..มันแปลกมากเวลาอยู่เฉยๆผมก็รู้สึกปกติแต่เวลาที่โดนบ่นหรือบ้างครั้งที่ผมไม่ได้ทำผิดแต่น้าก็ไม่ได้ว่าอะไรผมยังตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกเลยสักนิดเดียวผมพยายามจะบอกเรื่องนี้กับเพื่อนกับคนรู้จักแต่ไม่มีใครเชื่อผมเลยบ้างคนก็หาว่าผมเบียวโรคซึมเศร้าบ้างคนก็บอกว่าผมเอ๋อเพ้อไปเองปัญญาอ่อนอีก...ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมเพ้อไปเองหรือผมเป็นอะไรหมอผมก็ไม่เคยไปตรวจเพราะไม่มีใครพาไปผมกลังว่าถ้าผมไปแล้วผมยังปกติผมก็จะโดนด่าอีกผมกลัวมากแล้ววันนี้โดนบ่นมาว่าผมทำหน้าไม่พอใจผมยอมรับว่าทำหน้าไม่พอใจแต่ผมก็จะอธิบายแต่ปากมันแข็งปากสั่นมือสั้นไม่รู้จะพูดอะไรผมก็เลยมาลองดูดบุหรี่และกัญชาเผื่อมันจะดีขึ้นมันก็ดีนะแต่เวลาโดนบ่นโดนด่าผมจะมีอาการมือสั่นตัวสั่นหรือแค่เห็นหน้าพ่อหรือนึกถึงผมก็ตัวสั่นจนหายใจแรงทำอะไรไม่ถูกเลยผมระแวงมาก.....ช่วยตอบผมทีว่าผมเพ้อไปเองหรือผมยังปกติหรือผมเป็นอะไรผมไม่รู้กับตัวเองอลยช่วยด้วยผมที