จัดการกับอีเด็กนี่ยังไงดีคะ

คือเรามีน้องต่างพอ2คน นามสมมุติชื่อ ฟ้า กับ มิน แล้วกันค่ะ แต่ก่อนเราอยู่กับพ่อเลี้ยงคือพ่อของฟ้ากับมินเราย้ายมาอยู่กับเขาตั้งแต่อายุ 9 ขวบ พอมีเหตุจำเป็นที่ต้องย้ายมา เขาใช้งานแล้วหนักมากทำทุกอย่างในบ้านทั้งดูแลมินน้องคนเล็กสุดอายุไม่ถึงขวบเช็ดขี้เช็ดเยี่ยว ชงนมหาข้าวให้กิน พ่อเลี้ยงไม่เคยมาดูแลลูกตัวเองเลยค่ะโยนให้ปู่ที่อายุใกล้ 70 กับเราที่อายุ 9 ขวบ แล้วก็ย่าที่อายุ 69 เลี้ยงน้องคนเล็ก ส่วนฟ้าคือลูกรักของเขา มันทำอะไรไม่เคยผิดเลยค่ะ เป็นเด็กก้าวร้าวชอบต่อต้านชอบด่าพ่อด่าแม่ด่าปู่ด่าย่ารวมถึงด่าเราด้วยค่ะ ซึ่งเราต่อต้านกลับไม่ได้ เพราะเรารู้ค่ะว่าถ้าเราด่าลูกเขากลับเราจะโดนอะไร เราไปอยู่กับเขาตั้งแต่อายุ 9 ขวบถึงอายุ 13 เราโดนตบโดนเตะเกือบทุกวันเลยค่ะ เขาเป็นคนโมโหร้ายอารมณ์ร้อน อดีตเคยเสพยาเข้าคุกนับครั้งไม่ถ้วน เราทำอะไรไม่ถูกใจเราโดนเขาตบทุกวันเลยค่ะ เขาไม่เคยทำต่อหน้าแม่เรา มีครั้งหนึ่งเราไปพูดให้แม่ฟังว่าวันนี้เขาทำอะไรกับเรา ตอนเย็นแม่กลับมาเคลียร์ประเด็นที่เขาทำร้ายร่างกายเรา กลับกลายเป็นทะเลาะตบแม่เราด้วยค่ะ แล้วลับหลังเขาก็มาพูดใส่เราว่า ฟ้องแม่ดีนักหรอ แล้วเขาก็เตะเรา เราอยู่กับเขามา 4 ปีเราไม่เคยมีความสุขเลยค่ะ เขาทุบโทรศัพท์เราพังตั้งแต่อายุ 10 ขวบ จนเราอายุ 13 เราไม่เล่นโทรศัพท์มา 3 ปี มีแต่ทีวีที่สามารถดูยูทูปได้ ไม่มีเพื่อนคบขอช่วงนั้นเป็นช่วงโควิด ค่าเช่าบ้านเดือนละ 3,500 บาท ไหนจะค่ารถค่าน้ำค่าไฟค่ากินในแต่ละวัน แม่เราทำงานได้วันละ 500 รับภาระทุกอย่างในบ้านหมดเลยค่ะ เพราะเขาไม่ทำงานวันๆขอแต่ตังค์แม่เราปั่นสล็อตวันละ 200 บาท แล้วเขาบังคับให้เราไปเซ็นขนมให้ลูกเขาที่ร้านค้าหน้าปากซอยด้วยค่ะ แล้วก็เซ็นบุหรี่ให้เขา บังคับให้เราไปเซ็นก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นร้านนี้มากิน แต่เขากินกับลูกเขานะคะเราไม่ได้กินด้วย จนมีวันหนึ่งแม่เราทนไม่ไหวเพราะช่วงนั้นเราโดนตบทุกวันเลยค่ะ เคยมีครั้งหนึ่งเขาเกือบเอาหัวเราจุ่มลงไปในเครื่องซักผ้า แล้วมีเพื่อนบ้านมาเห็นได้โทรแจ้งตำรวจว่ามีการทะเลาะวิวาทกัน ตำรวจมาเราก็พูดอะไรไม่ได้ค่ะ เพราะเรากลัวเขาซ้อม เราเลยได้แค่มองว่าแค่ทะเลาะเรื่องในครอบครัวเฉยๆค่ะ พอเขารู้ว่ามีคนโทรแจ้งตำรวจ เขาก็โวยวายท้าตบท้าตีกับคนในซอย ทั้งด่าว่าลูกหลบอยู่ในรูใครโทรแจ้งตำรวจไม่ใจจริงนี่หว่าออกมาตีกับกูหน่อย แล้วแม่เราทนไม่ไหวกับพฤติกรรมแบบนี้ เห็นแล้วโดนตบโดนตีทุกวันแม่เราก็ทำใจไม่ได้ พ่อแม่เราห้ามแม่เราก็โดนตีโดนตบโดนเตะไปด้วย แม่เลยย้ายเรากับน้องคนเล็กสุดมาอยู่ที่ต่างจังหวัดกับตากับยาย ตอนนั้น 2 ปีที่มาอยู่กับตายายเรามีความสุขมาก เราทั้งมีโทรศัพท์ใช้ของที่ไม่เคยได้เราก็ได้ เราไม่เคยอดอยาก ส่วนน้องคนกลางลูกรักของเขา ก็ได้ย้ายออกจากบ้านเช่าแล้วได้เช่าห้องอยู่กับปู่กับย่า เพราะเขาไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าบ้าน หลังจากแม่ออกมาจากชีวิตเขา เขาก็โพสต์ด่าแม่เราส่ง SMS มาด่า ส่งอีเมลมาด่า ทำทุกวิถีทางที่จะด่าได้ แล้วได้ทักมาขอตังค์แม่เราอ้างว่าจะเอาไปให้ลูก เวลาผ่านไป 1 ปี เขาได้ติดคุกเพราะว่าตำรวจจับข้อหาขายยาบ้าขายม้า แล้วย่าก็เสีย เลยเหลือแต่ปู่ กับลูกของเขา แม่เราเลยไปรับน้องคนกลางกลับมาอยู่ที่ต่างจังหวัดด้วย ตอนนั้นที่แม่พูดว่าจะเอาน้องมาอยู่ด้วย เรารู้สึกไม่โอเคและไม่พอใจมาก เพราะว่าเราใช้ชีวิตทุกวันนี้มีความสุขมากๆ แล้วเราเข็ดกับพฤติกรรมของมันที่ไม่ดี แล้วก้าวร้าว แล้วก็พฤติกรรมของพ่อมันที่เคยทำไว้กับเรา ปัจจุบันมันมาอยู่กับเราครบ 1 ปีแล้วค่ะ ปัจจุบันอายุ 12 ไม่ทำอะไรสักอย่าง ล้างจานก็ไม่เป็นล้างไม่สะอาด กวาดบ้านถูบ้านไม่เป็น ผ้าซักเองไม่เป็น สอนก็ไม่ฟังก้าวร้าว แยกแยะไม่ออกว่าอะไรควรเล่นไม่ควรเล่น อายุ 12 แต่สมองเหมือนเด็ก 8 ขวบ เราเหนื่อยกับมันมากเราไม่รู้ว่าจะสอนยังไง เหมือนมันไม่โตสักทีปีหน้าก็จะขึ้นม. 1 แล้ว ไม่รู้เรื่องขนาดขั้นกางเกงในก็ไม่ใส่เลยค่ะ ฟันก็ไม่ชอบแปรง มีครั้งนึงเราไปทำงานที่กทม เรากลับมาห้องเรา แล้วมันกับน้องก็มานอนในห้องเรา แล้วรื้อของใช้ ยาเราที่เราเป็นโรคหอบ รื้อทางเครื่องสำอางครีม เอาไปเล่นหมดเลยค่ะ ตอนนั้นเราโมโหมาก ทั้งกลิ่นเยี่ยว มันยังเยี่ยวรดที่นอนอยู่เลยค่ะ ไม่เก็บสักอย่างเพราะมีแต่ขี้ดิน ตอนนั้นเราโมโหจนน้ำตาไหล เรานึกถึงสมัยตอนที่เราอยู่กับพ่อมัน เราทำทุกอย่างในบ้าน ทั้งโดนเตะโดนตบบังคับให้ทำนั่นทำนี่ แต่กลับกันมันอายุเท่าเราตอนนั้น มันไม่ทำอะไรสักอย่างเลยค่ะ สอนก็ไม่ฟังก้าวร้าว เสื้อผ้าเปลี่ยนวันละ 3-4 ชุดไม่รู้แต่หาโคตรพ่อมันหรอ แม่เราก็เป็นคนซักเสื้อผ้าให้มันสองคนใส่ เพราะว่ามันทำอะไรเองไม่เป็นสักอย่าง เครื่องซักผ้าในบ้านก็พังตอนที่ซักมือก็ซักไม่เป็นซักไม่สะอาด แถมยังก้าวร้าวชอบด่ายายด่าแม่ลับหลัง เราได้ยินตลอดเลยค่ะ มันยังเลิกพฤติกรรมเดิมกับนิสัยเดิมที่มันเคยใช้ตอนพ่อมันอยู่ไม่ได้ ไหนมาอยู่ยังเป็นภาระเพิ่มอีก กลายเป็นภาระเราที่เราต้องมาดูแลน้อง 2 คนที่ดื้อมากๆ ดื้อแบบไม่ฟังใครเลยค่ะ บางครั้งเราเหนื่อยมากเราท้อจนนั่งอยู่เฉยๆแล้วร้องไห้ออกมา รู้สึกว่าเราเกิดมาทำไมกัน ทำไมไม่มีใครยุติธรรมกับเราเลย เราจะจัดการสันดานมันยังไงดีคะ ช่วงนี้ปิดเทอมมันต้องมาอยู่กับเราอีก 2 เดือน กว่าจะเปิดเทอม เพราะแม่ส่งมันไปเรียนที่โรงเรียนประจำค่ะ ยิ่งมาอยู่ยิ่งเป็นภาระรู้สึกว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลย นี่เป็นเหตุผลที่เราไม่ยอมรับในตัวมันสักที แล้วเราก็ไม่ค่อยชอบมัน ว่าไปแล้วเราใจร้ายหรือว่าใจดำเกินไปไหมคะ เพราะว่าอดีตมันฝังใจมากค่ะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังก็จะร้องไห้