สวัสดีค่ะ อยากมาขอความคิดเห็นจริงๆจากคนที่มีประสบการณ์ค่ะ เพราะตอนนี้ครอบครัวเรายังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ 😔
หลานชายเราเรียนอยู่ ป.2 ในโรงเรียนรัฐชื่อดังแห่งหนึ่ง (สอบเข้าไม่ง่ายเลย) ปกติเป็นเด็กตั้งใจเรียน และผลการเรียนอยู่ Top 3 ของห้องมาตลอด ไม่เคยมีปัญหา ไม่เคยงอแงเรื่องโรงเรียนเลย
แต่จู่ๆ วันหนึ่ง…เขากลับบ้านมาแล้วร้องไห้หนักมากแล้วพูดแค่ว่า “ไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว” ตอนนั้นทุกคนในบ้านตกใจมากเพราะมันไม่ใช่เด็กคนเดิมเลยพอไปถามครูประจำชั้นก็ได้คำตอบสั้นๆว่า
** วันนั้นหลาน “ลืมชุดพละ”
แล้วครูพละลงโทษโดย ไม่ให้ไปเรียนกับเพื่อน” และให้ไปนั่งอยู่ในห้องกับครูประจำชั้น “คนเดียวทั้งคาบ” ไม่มีใครอธิบายเพิ่มเติมว่าเกิดอะไรขึ้นในคาบนั้น
ไม่มีใครคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แต่สำหรับเด็ก ป.2 คนนึง… การถูกแยกออกจากเพื่อน การถูกมองว่า “ทำผิด” ต่อหน้าคนอื่น การต้องนั่งอยู่คนเดียวทั้งคาบ
มันกลายเป็นเรื่องที่เขารับไม่ไหวจริงๆค่ะ
หลังจากวันนั้น หลานเริ่มร้องไห้ทุกเช้า ไม่อยากไปโรงเรียน บางวันถึงขั้นตัวสั่น สุดท้ายแม่ของหลานต้องพาไปพบ “จิตแพทย์เด็ก” บอกตรงๆว่าคนในครอบครัวเราช็อกกันหมด แค่เรื่อง “ลืมชุดพละ” มันต้องมาถึงจุดนี้จริงๆเหรอคะ…
ตอนนี้อาการเขาดีขึ้นแล้ว กลับมาใกล้เคียงปกติ แต่ความรู้สึกกลัวโรงเรียน มันยังอยู่กับเขา ทางครอบครัวก็ลังเลมาก
อีกใจหนึ่งก็คิดว่า
** หรือจริงๆแล้วนี่คือเรื่องปกติของระบบโรงเรียนไทย?
** เด็กต้องโดนแบบนี้เพื่อให้มีระเบียบวินัย?
แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่า
** เด็กแค่ ป.2 เอง ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้?
** การลงโทษแบบนี้ มันได้อะไรจริงๆ นอกจากความกลัว?
แม่ของหลานเลยเริ่มคิดจริงจังว่าจะ “ย้ายโรงเรียน” ไปเป็นโรงเรียนนานาชาติ
เพราะรู้สึกว่าอย่างน้อย การดูแลด้านจิตใจเด็กน่าจะดีกว่า ระบบอาจจะไม่ใช้การลงโทษแบบนี้ และโรงเรียนเดิมก็ไม่ได้เน้นภาษาอังกฤษมาก
แต่ค่าใช้จ่ายก็ค่อนข้างสูงมาก และก็ไม่แน่ใจว่านี่คือการแก้ปัญหาที่ถูกทางหรือเปล่า
อีกเรื่องที่ค้างใจคือ ทางโรงเรียนเองก็ไม่ได้มีการติดต่อกลับมา หรือแสดงความกังวลอะไรเพิ่มเติม มันเลยยิ่งทำให้รู้สึกว่า หรือเรื่องแบบนี้ “ปกติ” สำหรับเขาอยู่แล้ว?
เลยอยากถามทุกคนตรงๆค่ะ
ถ้าเป็นลูกหลานคุณ จะ “ย้ายโรงเรียน” ไหม? หรือเรากำลังคิดมากเกินไปกับเรื่องนี้?
การลงโทษแบบนี้ สำหรับเด็กเล็ก มันเหมาะสมแล้วจริงๆเหรอ?
และโรงเรียนควรมีความรับผิดชอบอะไรบ้างไหม?
ตอนนี้ครอบครัวเรารู้สึกว่า เรื่องที่ผู้ใหญ่มองว่า “เล็กนิดเดียว” มันกลับกลายเป็น “เรื่องใหญ่ในชีวิตเด็กคนนึง” ไปแล้วจริงๆค่ะ
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ 🙏
แค่ลืมชุดพละ แต่หลาน ป.2 ต้องไปหาจิตแพทย์… โรงเรียนดังแบบนี้ปกติไหมคะ หรือเราคิดมากไป?
หลานชายเราเรียนอยู่ ป.2 ในโรงเรียนรัฐชื่อดังแห่งหนึ่ง (สอบเข้าไม่ง่ายเลย) ปกติเป็นเด็กตั้งใจเรียน และผลการเรียนอยู่ Top 3 ของห้องมาตลอด ไม่เคยมีปัญหา ไม่เคยงอแงเรื่องโรงเรียนเลย
แต่จู่ๆ วันหนึ่ง…เขากลับบ้านมาแล้วร้องไห้หนักมากแล้วพูดแค่ว่า “ไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว” ตอนนั้นทุกคนในบ้านตกใจมากเพราะมันไม่ใช่เด็กคนเดิมเลยพอไปถามครูประจำชั้นก็ได้คำตอบสั้นๆว่า
** วันนั้นหลาน “ลืมชุดพละ”
แล้วครูพละลงโทษโดย ไม่ให้ไปเรียนกับเพื่อน” และให้ไปนั่งอยู่ในห้องกับครูประจำชั้น “คนเดียวทั้งคาบ” ไม่มีใครอธิบายเพิ่มเติมว่าเกิดอะไรขึ้นในคาบนั้น
ไม่มีใครคิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แต่สำหรับเด็ก ป.2 คนนึง… การถูกแยกออกจากเพื่อน การถูกมองว่า “ทำผิด” ต่อหน้าคนอื่น การต้องนั่งอยู่คนเดียวทั้งคาบ
มันกลายเป็นเรื่องที่เขารับไม่ไหวจริงๆค่ะ
หลังจากวันนั้น หลานเริ่มร้องไห้ทุกเช้า ไม่อยากไปโรงเรียน บางวันถึงขั้นตัวสั่น สุดท้ายแม่ของหลานต้องพาไปพบ “จิตแพทย์เด็ก” บอกตรงๆว่าคนในครอบครัวเราช็อกกันหมด แค่เรื่อง “ลืมชุดพละ” มันต้องมาถึงจุดนี้จริงๆเหรอคะ…
ตอนนี้อาการเขาดีขึ้นแล้ว กลับมาใกล้เคียงปกติ แต่ความรู้สึกกลัวโรงเรียน มันยังอยู่กับเขา ทางครอบครัวก็ลังเลมาก
อีกใจหนึ่งก็คิดว่า
** หรือจริงๆแล้วนี่คือเรื่องปกติของระบบโรงเรียนไทย?
** เด็กต้องโดนแบบนี้เพื่อให้มีระเบียบวินัย?
แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกว่า
** เด็กแค่ ป.2 เอง ทำไมต้องเจออะไรแบบนี้?
** การลงโทษแบบนี้ มันได้อะไรจริงๆ นอกจากความกลัว?
แม่ของหลานเลยเริ่มคิดจริงจังว่าจะ “ย้ายโรงเรียน” ไปเป็นโรงเรียนนานาชาติ
เพราะรู้สึกว่าอย่างน้อย การดูแลด้านจิตใจเด็กน่าจะดีกว่า ระบบอาจจะไม่ใช้การลงโทษแบบนี้ และโรงเรียนเดิมก็ไม่ได้เน้นภาษาอังกฤษมาก
แต่ค่าใช้จ่ายก็ค่อนข้างสูงมาก และก็ไม่แน่ใจว่านี่คือการแก้ปัญหาที่ถูกทางหรือเปล่า
อีกเรื่องที่ค้างใจคือ ทางโรงเรียนเองก็ไม่ได้มีการติดต่อกลับมา หรือแสดงความกังวลอะไรเพิ่มเติม มันเลยยิ่งทำให้รู้สึกว่า หรือเรื่องแบบนี้ “ปกติ” สำหรับเขาอยู่แล้ว?
เลยอยากถามทุกคนตรงๆค่ะ
ถ้าเป็นลูกหลานคุณ จะ “ย้ายโรงเรียน” ไหม? หรือเรากำลังคิดมากเกินไปกับเรื่องนี้?
การลงโทษแบบนี้ สำหรับเด็กเล็ก มันเหมาะสมแล้วจริงๆเหรอ?
และโรงเรียนควรมีความรับผิดชอบอะไรบ้างไหม?
ตอนนี้ครอบครัวเรารู้สึกว่า เรื่องที่ผู้ใหญ่มองว่า “เล็กนิดเดียว” มันกลับกลายเป็น “เรื่องใหญ่ในชีวิตเด็กคนนึง” ไปแล้วจริงๆค่ะ
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ 🙏