หนึ่งใจในแผ่นดิน ตอนที่ 44

ทุกอย่างที่เกิดในคืนวันพระจันทร์สีเลือดโกลาหลไปหมด แม้โชคยังเข้าข้างพวกเขาเมื่อแผนการสร้างภาพการตายของสามแม่ลูกสำเร็จ แต่สิ่งที่นอกแผน
คือความเข้าใจผิดของหญิงสาวเจ้าของพร้อมกระสุนที่ฝังอยู่ในร่างกาย ยังไม่รวมเด็กหนุ่มที่กำลังเล่นเป็นผู้ร้ายลักพาตัวตรงนั้นอีก
ชายหนุ่มเจ้าของแผนการคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในรวมกับอาการทางประสาทจากการอยากยากำเริบ เขาพยายามเพ่งสมาธิ
มองหญิงสาวที่อยู่กลางวงล้อมตรงนั้นอีกครั้งให้แน่ใจว่าเป็นเธอจริงไม่ใช่ภาพหลอน  

“สารวัตรครับ มันมีเหตุสุดวิสัยนอกเหนือแผนการเกิดขึ้นครับ ตอนนี้พวกเรากำลังเฝ้าดูสถานการณ์อยู่” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งสื่อสารผ่านเครื่องมือไปยังผู้บังคับบัญชา

“เราทำตามแผนทุกอย่างแล้ว แต่มันมีพวกไม่ทราบฝ่ายมาที่นี่ กับเด็กช่างกลที่ชื่อเพลงพิณกำลังอยู่กลางวงล้อมของพวกมัน”

“ไอ้เด็กคนที่เพลงพิณเอาเป็นตัวประกันเป็นหนึ่งในคนที่สั่งตามฆ่าเขา” ตฤณถือวิสาสะคว้าเครื่องมือสื่อสารมาพูดแทน “และตอนนี้เพื่อนของผมโดนยิง”
“มันก็ต้องโดนยิงตามแผนอยู่แล้ว” ปลายสายตอบกลับมา

“แต่มันโดนคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับแผนยิงเอาน่ะสิครับสารวัตร” เขาพูด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พลางมองใบหน้าซีดของกลาง มันอาจตกใจที่โดนทีเดียวสองนัด และอาจช็อคสุดขีดเมื่อเจ้าของนัดที่สองคือเอื้อย แม้แต่เขาเองยังงงว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“เอ็งรอดูให้ชัดเจนว่ามันเป็นพวกใครกันแน่ แต่ตอนนี้ให้คนของข้ารีบนำตัวกลางออกมาจากที่นั่นด่วน !”  

ท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์หลายคน กับตัวประกันหนึ่งชีวิตที่มีอยู่ เพลงพิณเกิดความกดดันในการหาหนทางหนี  การยิงทวีรัตน์ทิ้งเสียตรงนี้ก็เท่ากับเป็นการฆ่าตัวตาย แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยก็อาจตายได้เหมือนกัน

“ส่งตัวคุณโทมา !”

“ส่งให้โง่สิวะ !”

เด็กหนุ่มยึดตัวประกันให้แน่นกว่าเดิม เพลงพิณหันรีหันขวาง เมื่อเขาถูกวงล้อมบีบเข้ามาเรื่อยๆ ความหวังของทางรอดตอนนี้คือพรรคพวกที่ซุ่มดูอยู่ห่างออกไป

“ยังไงนายทรงชัยของเอ็งก็ไม่ปล่อยข้าอยู่ดี !”

“ไอ้ลูกหมาอย่างเอ็งไม่ทางหนีเสือได้หรอก ปล่อยตัวคุณโทมาแล้วข้าจะให้แกตายด้วยวิธีทรมานน้อยที่สุด”
บ้านเมืองในวันนี้ไม่มีขื่อมีแป หรือคนเลวมันเลวจนหาขีดจำกัดไม่ได้หรืออย่างไรกัน  

ปี๊นนน !!!        ปี๊นนน !!!        

แสงไฟสว่างจ้าเข้าตามาพร้อมเสียงแตรรถดังสนั่น ความเร็วไม่มีเบรคของมันพุ่งเข้ามากลางวงล้อมทำให้เหล่านักเลงแตกกระเจิงหนีระยะการเหวี่ยงคว้างของตัวรถคันงามสีดำสนิทราวกับที่นี่เป็นสนามแข่งดริฟท์

เอี๊ยดดด !!!

ทวีรัตน์ผวาอ้าปากค้างเมื่อตัวถังรถหยุดได้เฉียดฉิวจากห่างจากตัวเขาเพียงแค่คืบ

“ขึ้นรถ !” ใบหน้าของสาวน้อยหน้าสวยโผล่ออกมาจากประตูที่เปิดอ้าเรียกเพลงพิณให้กระโจนเข้ามา เด็กหนุ่มไม่รอช้าที่จะถีบตัวของหลักประกันชีวิตระยะยาวแบบไม่ต้องเสียค่าเบี้ยเข้าไปก่อนกระโดดตาม

ปัง ปัง ปัง ปัง !!!

ลูกปืนหลายนัดถูกรัวสาดใส่รถราคาแพงที่บึ่งออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับคำด่าไล่หลัง บ้างวิ่งขึ้นมอเตอร์ไซค์หมายจะตามล่า

“หยุด!!! นี่เจ้าหน้าตำรวจ พวกแกโดนล้อมแล้ว !”

เหล่านักเลงตาตื่นเมื่อพบว่าพวกเขาถูกล้อมแบบไม่มีทางหนี และได้แต่มองไฟท้ายสีแดงหายลับไปในความมืด



ชายหนุ่มเพ่งมองจันทร์สีเลือดดวงใหญ่บนฟ้า ในหัวของเขาตอนนี้เฝ้าคิดวกวนไปมากับเรื่องราวที่บิดาเปิดเผย คนทั้งสองเก็บความลับมาตลอดโดยที่เขาไม่นึกเอะใจเลยสักนิด มันโหดร้ายเกินไปหรือไม่เมื่อเขามารู้เอาตอนที่สายเกินไป

คำพูดของพ่อที่ยังค้างคาในหัว ‘ไหมแก้วจะเป็นผู้ทำลายชีวิตของเขา’ มันไม่จริงเลยสักนิด เพราะเขานั่นแหละที่เป็นตัวทำลายชีวิตเธอ  และชีวิตของผู้หญิงบริสุทธิ์อีกสองคน  ดวงแขไม่ได้โดนนายพนาฉุดและนางลาโพไม่ได้โดนฟ้าผ่าตายตามคำให้การของไหมแก้ว แต่เด็กสาวและมารดาของเธอถูกกระทำอย่างเหี้ยมโหดด้วยฝีมือของพ่อของเขาเองโดยมีไหมแก้วหญิงที่เขารักกลายเป็นพยานรู้เห็น

แต่ความลับมันต้องเป็นความลับต่อไป เขาจะไม่ยอมให้บิดาของตัวเองถูกคุมขังตราบเท่าที่ไหมแก้วยังเก็บรักษาความลับไว้อยู่

“เอ็งจะทำให้ไหมแก้วของเอ็งเก็บความลับได้อย่างไร ในเมื่อมันไม่ได้เป็นอะไรกับเอ็งนอกเมียนอกสมรส” คำของทรงชัยทำให้เขาฉุกคิด

“ไหมแก้วจะต้องตบแต่งเป็นเมียฉันตามกฎหมาย นั่นหมายความว่าเธอจะอยู่ในสายตาของฉัน พ่อไม่ต้องห่วงว่าเธอจะแพร่งพรายเรื่องนี้กับใคร”

“เอ็งแน่ใจหรือว่าหมอเขารักเอ็งพอที่จะยอม”

“เรื่องที่ฉันปลุกปล้ำเธอจนเป็นภรรยานอกกฎหมายนั้นมีเพียงก้องปฐพีคนเดียวที่รู้เห็น แต่เขาจะทำให้ทุกคนรู้ทั่วกันว่าไหมแก้วตกเป็นของฉันแล้ว”

“เอ็งหมายว่ายังไง” ทรงชัยย่นคิ้วถามอย่างสงสัย

“ฉันจะทำให้เธอยอม เมื่อในอดีตเธอเป็นคนเรียกร้องความรักที่ถูกต้องตามประเพณีทำนองครองธรรม ฉันก็จะให้เธอ” เขาบอกกับทรงชัยที่ยังคงมีสีหน้าไม่วางใจ

“ประเพณีอะไรของเอ็งในเมื่อไอ้ที่เอ็งทำกับเขามันผิดประเพณีไปแล้ว จะไปทำยังให้มันถูกได้ !”

“ใช่ เมื่อผิดไปแล้วมันก็ต้องผิดต่อ แต่ผิดที่ฉันจะทำครั้งนี้คือ ผิดผี” ชายหนุ่มพูดพลางมองหน้าของบิดา “และเรื่องที่ผิดผี สำหรับคนหมู่บ้านช้างนั้นเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้”