กลุ้มใจเฉยๆค่ะ มีเรื่องที่เป็นสาเหตุให้ทะเลาะกับแม่ เรื่องการพูดจากับลูกของเรา
คือเราเป็นคนพูดห้วนๆค่ะ ไม่หยาบ...แต่ไม่หวานจ๋อย เป็นแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้มั้งคะ
ถ้าจะพูดเพราะๆ "คะ ขา" คือเวลาที่เราจำเป็นต้องพูด เช่นพูดกับหัวหน้า เราจะพูดได้โดยอัตโนมัติค่ะ อารมณ์แบบ เพื่อความอยู่รอดของชีวิต ชั้นก็ทำได้เหมือนกันโดยไม่รู้ตัว เพราะจากประสบการณ์การใช้ชีวิตทำให้รู้ว่าบางครั้งเราก็ต้องดัดจริตบ้าง (ขอใช่คำนี้เลยค่ะ เพราะปกติไม่พูดแบบเพราะๆหวานๆเลย) แต่ก็พูดได้ไม่นานหรอกค่ะ ประโยคแรกๆอาจจะคะๆขาๆ พอประโยคหลังๆก็เริ่ม "เนอะๆหัวหน้า...จริงด้วยๆ" - -!
ถ้าจะพูดเพราะ 100% นี่มีกรณีเดียวค่ะ คือพูดกับผู้ใหญ่ที่ไม่สนิทด้วยเป็นอย่างมากและจำเป็นต้องพูดเพราะอย่างเป็นทางการตามมารยาทอย่างสูงสุด
ส่วนวิธีการพูดของแม่เรากับเรา
ถ้าจะให้นึกย้อนๆ แม่เราเป็นคนพูดกับบุคคลภายนอกดีมาก หวานๆ ค่ะขา ถ้าต้องไหว้ผู้ใหญ่แทบย่อติดพื้น (ตรงข้ามกับเรา ก็ไหว้ค่ะแต่ไม่ได้ย่อติดพื้น - -!)
แต่เวลาพูดกับเรา ก็พูดธรรมดาๆ ไม่ได้พูดคะขากับเราตั้งแต่เด็กๆแล้ว ไม่เคยบอกให้เราไหว้พ่อแม่ ไม่เคยบอกให้เราพูดคะขากับพ่อแม่ เพียงแต่แม่เป็นคนพูดช้าๆ ทำให้ฟังเหมือนพูดนิ่มๆ
แต่ตัวเราด้วยความที่เราเป็นคนพูดเร็วมากกกกกก ทำให้คำพูดฟังออกเป็นห้วนๆ เพราะทุกคำมาเป็นชุดๆ
พอมีลูก...เราก็ไม่ได้นึกว่าเราจะให้ลูกพูดคะขากับเรา หรือเราจะต้องพูดยังไงกับลูกเลย
เพราะเราพูดแบบนี้มาตั้งแต่เกิด คือมันเป็นธรรมชาติไปแล้วน่ะค่ะ เป็นตัวเราแท้ๆเลยที่พูดเร็วๆ ไม่พูดคะขาเว้นแต่สถานการณ์จำเป็น แต่ก็พูดได้ไม่นาน
แล้วก็เป็นคนพูดออกแนวฮาเฮ ... หัวเราะ ฮ่าๆๆ จริงๆอะ จริงเหรอ
พอมาวันนี้มีลูก....เราพูดภาษาอังกฤษกับลูกซะส่วนใหญ่ พูดประโยคสั้นๆง่ายๆ แต่บางครั้งก็จำเป็นต้องพูดภาษาไทยเพราะเมื่ออยู่กับพ่อแม่สามี ก็เลยต้องพูดไทยบ้างเพื่อให้พ่อแม่สามีฟังรู้เรื่องด้วย ทีนี้พ่อแม่สามีสอนให้ลูกเราไหว้กับกราบ ลูกเราเพิ่ง 1.1 ขวบ ค่ะ ลูกเราทำได้เราก็นึกสนุกถ่ายวีดีโอส่งไปให้แม่เราดู
เราก็พูดว่า ชื่อลูก "ไหว้พระๆๆ" ลูกเราก็ไหว้ "นั่งๆๆ" ตามคำศัพท์ที่พ่อแม่สามีสอนเพื่อแสดงกริยาอาการ ซ้ำๆเพื่อทวนให้ลูกเราเข้าใจคำสั่ง
ได้เรื่อง แม่เราเห็นวีดีโอก็โทรมาเฉ่งเราทันทีว่า พูดไม่เพราะกับลูก ต้องพูดว่า "น้อง...ไหว้พระสิคะลูก" "น้อง...นั่งสิคะลูก"
เราจะพูดกับลูกแบบนั้นไม่ได้ เราต้องฝึกลูก แล้วก็บ่นเรายกใหญ่
เราก็งง...ไม่เคยนึกถึงเลยว่าเราพูดไม่เพราะ คือ เราเป็นตัวเราแบบนี้ แล้วก็พูดกับลูกแบบที่เราเป็น ออกมาจากธรรมชาติเลย
วันนี้โดนแม่สวดไปยกใหญ่...เราก็บอกว่าเราทำไม่ได้ มันไม่ใช่ตัวเรา จะให้เรามานั่งพูด ลูกคะ ลูกขา น้องอย่างนั้น น้องอย่างนี้สิคะ
มันฝืดแน่ๆ ก็ไม่เคยพูดกับใครแบบนี้เลย คือเราคิดว่าของแบบนี้ถ้าไม่ได้เป็นเองโดยธรรมชาติ มันก็พูดไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเราอายุ 30 กว่า เข้าไปแล้ว
มันฝืนธรรมชาติ แล้วก็ไม่ใช่ว่าเราจะพูดเพราะไม่ได้เป็น มันก็ทำได้ แต่ต้องในสถานการณ์ที่จำเป็นเท่านั้น ก็ฝืนได้อยู่ แต่ก็ไม่ใช่บ่อยนัก
แต่พูดกับลูกมันเป็นธรรมชาติ ถ้าต้องคอยนึกคำพูดกับลูก เสร็จแล้วพอพูดกับคนอื่นเราก็พูดเหมือนเดิม ลูกมาเห็นไม่ยิ่งสับสนเหรอ
แม่ก็โวยวายๆๆๆๆ
สรุป ก็ทะเลาะกับไปเรียบร้อย
- -! เครียดๆ
การพูดจากับลูกของ...แม่ที่พูดจาเพราะๆแหววๆไม่เป็น
คือเราเป็นคนพูดห้วนๆค่ะ ไม่หยาบ...แต่ไม่หวานจ๋อย เป็นแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้มั้งคะ
ถ้าจะพูดเพราะๆ "คะ ขา" คือเวลาที่เราจำเป็นต้องพูด เช่นพูดกับหัวหน้า เราจะพูดได้โดยอัตโนมัติค่ะ อารมณ์แบบ เพื่อความอยู่รอดของชีวิต ชั้นก็ทำได้เหมือนกันโดยไม่รู้ตัว เพราะจากประสบการณ์การใช้ชีวิตทำให้รู้ว่าบางครั้งเราก็ต้องดัดจริตบ้าง (ขอใช่คำนี้เลยค่ะ เพราะปกติไม่พูดแบบเพราะๆหวานๆเลย) แต่ก็พูดได้ไม่นานหรอกค่ะ ประโยคแรกๆอาจจะคะๆขาๆ พอประโยคหลังๆก็เริ่ม "เนอะๆหัวหน้า...จริงด้วยๆ" - -!
ถ้าจะพูดเพราะ 100% นี่มีกรณีเดียวค่ะ คือพูดกับผู้ใหญ่ที่ไม่สนิทด้วยเป็นอย่างมากและจำเป็นต้องพูดเพราะอย่างเป็นทางการตามมารยาทอย่างสูงสุด
ส่วนวิธีการพูดของแม่เรากับเรา
ถ้าจะให้นึกย้อนๆ แม่เราเป็นคนพูดกับบุคคลภายนอกดีมาก หวานๆ ค่ะขา ถ้าต้องไหว้ผู้ใหญ่แทบย่อติดพื้น (ตรงข้ามกับเรา ก็ไหว้ค่ะแต่ไม่ได้ย่อติดพื้น - -!)
แต่เวลาพูดกับเรา ก็พูดธรรมดาๆ ไม่ได้พูดคะขากับเราตั้งแต่เด็กๆแล้ว ไม่เคยบอกให้เราไหว้พ่อแม่ ไม่เคยบอกให้เราพูดคะขากับพ่อแม่ เพียงแต่แม่เป็นคนพูดช้าๆ ทำให้ฟังเหมือนพูดนิ่มๆ
แต่ตัวเราด้วยความที่เราเป็นคนพูดเร็วมากกกกกก ทำให้คำพูดฟังออกเป็นห้วนๆ เพราะทุกคำมาเป็นชุดๆ
พอมีลูก...เราก็ไม่ได้นึกว่าเราจะให้ลูกพูดคะขากับเรา หรือเราจะต้องพูดยังไงกับลูกเลย
เพราะเราพูดแบบนี้มาตั้งแต่เกิด คือมันเป็นธรรมชาติไปแล้วน่ะค่ะ เป็นตัวเราแท้ๆเลยที่พูดเร็วๆ ไม่พูดคะขาเว้นแต่สถานการณ์จำเป็น แต่ก็พูดได้ไม่นาน
แล้วก็เป็นคนพูดออกแนวฮาเฮ ... หัวเราะ ฮ่าๆๆ จริงๆอะ จริงเหรอ
พอมาวันนี้มีลูก....เราพูดภาษาอังกฤษกับลูกซะส่วนใหญ่ พูดประโยคสั้นๆง่ายๆ แต่บางครั้งก็จำเป็นต้องพูดภาษาไทยเพราะเมื่ออยู่กับพ่อแม่สามี ก็เลยต้องพูดไทยบ้างเพื่อให้พ่อแม่สามีฟังรู้เรื่องด้วย ทีนี้พ่อแม่สามีสอนให้ลูกเราไหว้กับกราบ ลูกเราเพิ่ง 1.1 ขวบ ค่ะ ลูกเราทำได้เราก็นึกสนุกถ่ายวีดีโอส่งไปให้แม่เราดู
เราก็พูดว่า ชื่อลูก "ไหว้พระๆๆ" ลูกเราก็ไหว้ "นั่งๆๆ" ตามคำศัพท์ที่พ่อแม่สามีสอนเพื่อแสดงกริยาอาการ ซ้ำๆเพื่อทวนให้ลูกเราเข้าใจคำสั่ง
ได้เรื่อง แม่เราเห็นวีดีโอก็โทรมาเฉ่งเราทันทีว่า พูดไม่เพราะกับลูก ต้องพูดว่า "น้อง...ไหว้พระสิคะลูก" "น้อง...นั่งสิคะลูก"
เราจะพูดกับลูกแบบนั้นไม่ได้ เราต้องฝึกลูก แล้วก็บ่นเรายกใหญ่
เราก็งง...ไม่เคยนึกถึงเลยว่าเราพูดไม่เพราะ คือ เราเป็นตัวเราแบบนี้ แล้วก็พูดกับลูกแบบที่เราเป็น ออกมาจากธรรมชาติเลย
วันนี้โดนแม่สวดไปยกใหญ่...เราก็บอกว่าเราทำไม่ได้ มันไม่ใช่ตัวเรา จะให้เรามานั่งพูด ลูกคะ ลูกขา น้องอย่างนั้น น้องอย่างนี้สิคะ
มันฝืดแน่ๆ ก็ไม่เคยพูดกับใครแบบนี้เลย คือเราคิดว่าของแบบนี้ถ้าไม่ได้เป็นเองโดยธรรมชาติ มันก็พูดไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเราอายุ 30 กว่า เข้าไปแล้ว
มันฝืนธรรมชาติ แล้วก็ไม่ใช่ว่าเราจะพูดเพราะไม่ได้เป็น มันก็ทำได้ แต่ต้องในสถานการณ์ที่จำเป็นเท่านั้น ก็ฝืนได้อยู่ แต่ก็ไม่ใช่บ่อยนัก
แต่พูดกับลูกมันเป็นธรรมชาติ ถ้าต้องคอยนึกคำพูดกับลูก เสร็จแล้วพอพูดกับคนอื่นเราก็พูดเหมือนเดิม ลูกมาเห็นไม่ยิ่งสับสนเหรอ
แม่ก็โวยวายๆๆๆๆ
สรุป ก็ทะเลาะกับไปเรียบร้อย
- -! เครียดๆ