ห้องน้ำหญิงชั้นสาม
โรงงานแห่งหนึ่งมีอาคารเก่าสามชั้นที่ไม่ค่อยมีพนักงานเข้าไปใช้งาน เพราะมีห้องน้ำหญิงอยู่ตรงมุมอาคารซึ่งถูกปิดมานานแล้ว
พนักงานเก่าเล่าว่า เมื่อหลายปีก่อน มีหญิงสาวคนหนึ่งเสียชีวิตในห้องน้ำแห่งนั้น
ตั้งแต่นั้นมา ใครที่เข้าไปใช้ห้องน้ำหลังหกโมงเย็น มักจะได้ยินเสียงคนเปิดก๊อกน้ำและเสียงร้องไห้จากห้องสุดท้าย
น้ำฝนเป็นพนักงานใหม่ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
วันหนึ่งเธอทำงานล่วงเวลาจนถึงสี่ทุ่ม จึงเดินขึ้นไปเข้าห้องน้ำชั้นสาม
เมื่อเข้าไป เธอพบว่ามีห้องน้ำอยู่สี่ห้อง ประตูสามห้องแรกเปิดอยู่ ส่วนห้องสุดท้ายปิดสนิท
เธอเลือกเข้าห้องที่สอง
ขณะที่กำลังล้างมือ เธอได้ยินเสียงผู้หญิงพูดจากห้องสุดท้าย
“น้องคะ... มีกระดาษไหม”
น้ำฝนตอบว่าไม่มี
เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ หนูติดอยู่”
น้ำฝนเริ่มรู้สึกกลัว จึงรีบเดินออกจากห้องน้ำ
แต่ก่อนถึงประตูทางออก เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามหลังมา
ตึก... ตึก... ตึก...
เธอหันกลับไปมอง
ไม่มีใครอยู่
แต่กระจกหน้าห้องน้ำกลับมีข้อความเขียนด้วยไอน้ำว่า
‘อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว’
น้ำฝนรีบวิ่งลงไปหาพนักงานรักษาความปลอดภัย
เมื่อเล่าเรื่องให้ฟัง ชายคนนั้นกลับหน้าซีดทันที
เขาบอกว่า
“น้องขึ้นไปชั้นสามจริงเหรอ ที่นั่นเขาปิดไฟปิดประตูมาสองปีแล้วนะ”
น้ำฝนไม่เชื่อ จึงพาเขาขึ้นไปดู
แต่เมื่อถึงชั้นสาม ประตูทางเข้าห้องน้ำกลับถูกล็อกด้วยโซ่เก่า ๆ
ไม่มีทางที่เธอจะเข้าไปได้
เธอเริ่มสับสน เพราะจำได้ชัดเจนว่าเพิ่งออกมาจากห้องน้ำแห่งนั้น
วันรุ่งขึ้น เธอไปถามพนักงานเก่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
หญิงคนหนึ่งเล่าว่า หญิงสาวที่เสียชีวิตชื่อแอน เธอเป็นพนักงานกะดึกและถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งจนต้องขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ
คืนนั้นเกิดไฟฟ้าลัดวงจร ประตูห้องน้ำล็อกติด ทำให้ไม่มีใครเข้าไปช่วยทัน
ก่อนเสียชีวิต เธอโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย
น้ำฝนรู้สึกสงสาร จึงตัดสินใจนำดอกไม้ไปวางไว้หน้าห้องน้ำเก่า
คืนนั้นเธอกลับบ้านและเข้านอนตามปกติ
เวลาประมาณตีสอง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
เป็นเบอร์ภายในของโรงงาน
เธอรับสาย
เสียงผู้หญิงพูดเบา ๆ ว่า
“น้องคะ... ขอบคุณที่เอาดอกไม้มาให้นะ”
น้ำฝนถามว่าใคร
เสียงนั้นตอบว่า
“พี่แอนเองค่ะ”
จากนั้นเสียงก็เงียบไป
ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้าย
“แต่พี่ไม่ได้อยู่ในห้องน้ำแล้วนะ”
น้ำฝนค่อย ๆ หันไปมองประตูห้องนอน
มีเสียงเคาะดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงผู้หญิงดังมาจากด้านนอก
“น้องเปิดประตูให้พี่หน่อยได้ไหม”
แล้วเสียงนั้นก็พูดต่อว่า
“พี่อยากรู้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง”
ห้องน้ำหญิงชั้นสาม
โรงงานแห่งหนึ่งมีอาคารเก่าสามชั้นที่ไม่ค่อยมีพนักงานเข้าไปใช้งาน เพราะมีห้องน้ำหญิงอยู่ตรงมุมอาคารซึ่งถูกปิดมานานแล้ว
พนักงานเก่าเล่าว่า เมื่อหลายปีก่อน มีหญิงสาวคนหนึ่งเสียชีวิตในห้องน้ำแห่งนั้น
ตั้งแต่นั้นมา ใครที่เข้าไปใช้ห้องน้ำหลังหกโมงเย็น มักจะได้ยินเสียงคนเปิดก๊อกน้ำและเสียงร้องไห้จากห้องสุดท้าย
น้ำฝนเป็นพนักงานใหม่ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
วันหนึ่งเธอทำงานล่วงเวลาจนถึงสี่ทุ่ม จึงเดินขึ้นไปเข้าห้องน้ำชั้นสาม
เมื่อเข้าไป เธอพบว่ามีห้องน้ำอยู่สี่ห้อง ประตูสามห้องแรกเปิดอยู่ ส่วนห้องสุดท้ายปิดสนิท
เธอเลือกเข้าห้องที่สอง
ขณะที่กำลังล้างมือ เธอได้ยินเสียงผู้หญิงพูดจากห้องสุดท้าย
“น้องคะ... มีกระดาษไหม”
น้ำฝนตอบว่าไม่มี
เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“ช่วยเปิดประตูให้หน่อยได้ไหมคะ หนูติดอยู่”
น้ำฝนเริ่มรู้สึกกลัว จึงรีบเดินออกจากห้องน้ำ
แต่ก่อนถึงประตูทางออก เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินตามหลังมา
ตึก... ตึก... ตึก...
เธอหันกลับไปมอง
ไม่มีใครอยู่
แต่กระจกหน้าห้องน้ำกลับมีข้อความเขียนด้วยไอน้ำว่า
‘อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว’
น้ำฝนรีบวิ่งลงไปหาพนักงานรักษาความปลอดภัย
เมื่อเล่าเรื่องให้ฟัง ชายคนนั้นกลับหน้าซีดทันที
เขาบอกว่า
“น้องขึ้นไปชั้นสามจริงเหรอ ที่นั่นเขาปิดไฟปิดประตูมาสองปีแล้วนะ”
น้ำฝนไม่เชื่อ จึงพาเขาขึ้นไปดู
แต่เมื่อถึงชั้นสาม ประตูทางเข้าห้องน้ำกลับถูกล็อกด้วยโซ่เก่า ๆ
ไม่มีทางที่เธอจะเข้าไปได้
เธอเริ่มสับสน เพราะจำได้ชัดเจนว่าเพิ่งออกมาจากห้องน้ำแห่งนั้น
วันรุ่งขึ้น เธอไปถามพนักงานเก่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
หญิงคนหนึ่งเล่าว่า หญิงสาวที่เสียชีวิตชื่อแอน เธอเป็นพนักงานกะดึกและถูกเพื่อนร่วมงานกลั่นแกล้งจนต้องขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ
คืนนั้นเกิดไฟฟ้าลัดวงจร ประตูห้องน้ำล็อกติด ทำให้ไม่มีใครเข้าไปช่วยทัน
ก่อนเสียชีวิต เธอโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย
น้ำฝนรู้สึกสงสาร จึงตัดสินใจนำดอกไม้ไปวางไว้หน้าห้องน้ำเก่า
คืนนั้นเธอกลับบ้านและเข้านอนตามปกติ
เวลาประมาณตีสอง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
เป็นเบอร์ภายในของโรงงาน
เธอรับสาย
เสียงผู้หญิงพูดเบา ๆ ว่า
“น้องคะ... ขอบคุณที่เอาดอกไม้มาให้นะ”
น้ำฝนถามว่าใคร
เสียงนั้นตอบว่า
“พี่แอนเองค่ะ”
จากนั้นเสียงก็เงียบไป
ก่อนจะกระซิบประโยคสุดท้าย
“แต่พี่ไม่ได้อยู่ในห้องน้ำแล้วนะ”
น้ำฝนค่อย ๆ หันไปมองประตูห้องนอน
มีเสียงเคาะดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...
เสียงผู้หญิงดังมาจากด้านนอก
“น้องเปิดประตูให้พี่หน่อยได้ไหม”
แล้วเสียงนั้นก็พูดต่อว่า
“พี่อยากรู้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง”