เคยเป็นกันไม๊?
กินก็เหมือนเดิม แต่น้ำหนักขึ้น
ออกกำลังเกือบจะทุกวัน วินัยดีมาก 😅
แต่ทำไม Fat ยังเยอะ กล้ามเนื้อกลับลด
ส่วนนอน ก็เหมือนหลับครบชม.นะ
แต่ตื่นมา ยัง โหย โหย
หนักเข้าไปอีก คือ ตรวจสุขภาพประจำปี จากผล ก็ฟังดูดี เพราะ ค่าตัวย่อแต่ละค่า ก็อยู่ใน range นี่นา
แต่ แต่ แต่ . . ..
ทำไมยังรู้สึกไม่ค่อยปกติล่ะ 😅
ที่น่าสนใจคือ
เดี๋ยวนี้คลิปก็เยอะ หนังสือก็เยอะ how to เต็มไปหมด
เราแทบทุกคนรู้ว่าต้องทำอะไร ให้สุขภาพดี
แต่ . . . ทำไม “รู้” กับ “ทำได้จริง”
ถึงเป็นคนละเรื่องกัน?
เมื่อวันศุกร์ฟังคุณหมอ 3 ท่านในเวที KTC FIT Talk เรื่อง "โภชนจิตเวช" เมื่ออาหาร สุขภาพใจ และสภาพแวดล้อม กำหนดคุณภาพชีวิตกว่าที่คิด (Nutritional Psychiatry)
(ชื่อ ตอนแรกนึกว่าอะไรเกี่ยวกับ ประสาท ประสาท😅)
มีหลายประเด็นที่อยากชวนคุยค่ะ
1. กินเท่าเดิม แต่ทำไมน้ำหนักขึ้น ร่างกายส่งเมสเสจอะไร?
พญ.สรัสวดี สุวรรณจินดา คุณหมอเพชรคนสวย จาก Healthi Life Longevity Center ชวนมองว่า ความเสี่ยงโรคเรื้อรังอาจค่อยๆ สะสมก่อนที่ผลตรวจทั่วไปจะผิดปกติ
อาการอย่างเหนื่อยง่าย นอนไม่สดชื่น หรือไขมันหน้าท้องเพิ่มขึ้น อาจเป็นเหตุให้ต้องกลับมาประเมินสุขภาพอย่างละเอียดขึ้น ไม่ใช่จะโยนความผิด เพราะ "แก่" อย่างเดียวหรอก
ส่วนเรื่องออกกำลังกายแล้วกล้ามเนื้อลด ก็เป็นอีกคำถามที่น่าสนใจ เพราะการออกกำลังกายแต่ละแบบ การกิน และการพักฟื้นล้วนมีความสำคัญ ไม่ใช่ออกกำลังกายทุกวันแล้วจะได้ผลเหมือนกันหมด
ยิ่งออกถี่แบบไม่พักเลย ร่างกายมันก็ไม่มีเบรค เบิร์นทิ้งไปหมด ทั้ง fat ทั้ง muscle แต่ ความที่อาจจะไม่ได้กินดี และ ไปเข้าใจว่าออกกำลังเยอะ ก็ไปใส่ carb เพิ่มพลังงานเยอะไป ผลที่ได้เลยกลายเป็น fat พอกพูน
หรือ "น้ำ" เนี่ย ดื่มเข้าไปเยอะๆๆ ก็ดีเสมอไปจริงหรอ มันกลับจะไป dilude วิตามิน แร่ธาตุสารอาหารออกไปจนร่างกายไม่เหลืออะไรเก็บไว้เลยรึปล่าว
2. เครียดที่ใจ แต่ทำไมไปลงที่ร่างกาย?
ดร.นพ.วรตม์ โชติพิทยสุนนท์ คุณหมอแนต โฆษกกระทรวงสาธารณสุข อธิบายความเชื่อมโยงของความเครียดสะสมกับการนอน พฤติกรรมการกิน และสุขภาพกาย
บางคนยังทำงานเก่ง ยังรับผิดชอบทุกอย่างได้ แต่ข้างในอาจกำลังหมดแรง
การที่ยังทำงานไหว ไม่ได้แปลว่ายังไหวจริงๆ
แล้วการบอกคนหมดไฟว่า “ไปพักผ่อนสิ” จะช่วยได้แค่ไหน ถ้ากลับมาทำงานในสภาพแวดล้อมเดิม?
หมดไฟ burn out เป็นเรื่องของ "ระบบ" เพราะองค์กรหรือหน่วยงาน "อนุญาต" ให้มีกระบวนการทำงานที่ไปส่งผลต่อการ burn out ยังไงซะ ปัญหาก็เลยไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ หาย ก็อาจจะชั่วครั้งชั่วคราว เดี๋ยวก็มีอีก
3. หรือปัญหาไม่ใช่เราไม่มีวินัย แต่ชีวิตประจำวันไม่เอื้อให้สุขภาพดี?
ดร.นพ.ไพโรจน์ เสาน่วม (คุณหมอไพ) จาก สสส. ชวนมองเรื่องที่ใกล้ตัวมาก
เรารู้ว่าควรกินผัก ลดหวาน ลดเค็ม
แต่วันที่งานยุ่ง มีเวลาแค่ 15 นาที มีงบจำกัด และร้านอาหารที่สะดวกที่สุดไม่ได้มีตัวเลือกที่ดีต่อสุขภาพมากนัก เราจะเลือกอย่างไร?
ชานม กาแฟ น้ำชง ไม่ผิด
ผิดที่ เราไปเลือก หวาน "ร้อย" ไม่ใช่ หวาน "น้อย" ลิ้นมันจำ และ จะเอาอีก มากขึ้นไปเรื่อยๆ
เค็มก็เหมือนกัน ควิกมีล ฟาส์ทฟู้ดส์ ทำให้เราติด ติดใจเพราะง่ายดี ติดลิ้น เพราะมันรู้สึกอร่อย มีรสชาติ ต้องฝึก
ผลไม้ก็อีก นี่เจอกับตัวเลย เข้าใจมาตลอดว่าอุดมประโยชน์ มาทำงานพอผลไม้มาเป็นกล่องๆ มารู้ตัวอีกที น้ำตาลพุ่งปรี้ด
นี่ทำให้คิดว่า สุขภาพดีอาจไม่ใช่แค่เรื่องความตั้งใจของแต่ละคน แต่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมและทางเลือกที่มีอยู่ด้วย
---
ฟังจบ key takeaway :
แล้วทำไมเราถึงรอให้ร่างกายฟ้องดังๆ คือ มีความเจ็บป่วยก่อน แล้วค่อยไปหาหมอ
ทั้งที่ในทุกๆ วัน ร่างกายอาจกระซิบบอกเรามานานแล้ว?
ถ้าการดูแลสุขภาพต้องทำต่อเนื่องไปอีกหลายสิบปี
ควรเริ่มจากการเปลี่ยนทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ
หรือ เปลี่ยนพฤติกรรมเล็กๆ ที่ทำได้จริง 365 วัน?
เช่น กดลิฟท์ออกก่อนถึง สัก 3-4 ชั้นแล้วเดินบันไดต่อ
บางวันต้องกินข้าวในออฟฟิศ ก็ไปเดินวนๆ สัก 10-15 นาที ไม่ใช่กลับไปนั่งแผละที่โต๊ะ หรือ ประชุมทีมก็ลุกขึ้นมาแกว่งแขนแกว่งขาบ้าง
ของเราก่อนประชุมทีมทุกครั้งจะเอาคลิปออกกำลังมาเปิด 3-5 นาที ทำตามกัน
อะไร คือ เรื่องสุขภาพที่ทุกคน “รู้ว่าควรทำ” แต่จนวันนี้ก็ "ยังทำไม่ได้" สักที?
เรื่องอาหาร
การนอน
ออกกำลังกาย
หรือ เครียด
อะไรคือยากสุด?
น่าจะเป็นความเครียดไหม
มันเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น ไม่รู้จะประเมินยังไง
ยิ่งถ้าเป็นเอง โดยส่วนใหญ่ไม่เคยรู้ตัว
มันเกิดแบบเนียนๆ อึนๆ ไป จับต้องไม่ได้
ของแต่ละคน เจออะไรมากันบ้างคะ
ที่มา: ประเด็นจากเวที #KTCFITTalk 28 และข่าวเผยแพร่โดย #KTC และสื่อมวลชน สรุปและเรียบเรียงใหม่เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์เฉพาะบุคคลนะคะ
กินเท่าเดิม ทำไมอ้วนขึ้น? เครียดเรื่องงาน ทำไมร่างกายพัง? หรือเราต้องรอให้ป่วยก่อนถึงจะดูแลตัวเอง?
กินก็เหมือนเดิม แต่น้ำหนักขึ้น
ออกกำลังเกือบจะทุกวัน วินัยดีมาก 😅
แต่ทำไม Fat ยังเยอะ กล้ามเนื้อกลับลด
ส่วนนอน ก็เหมือนหลับครบชม.นะ
แต่ตื่นมา ยัง โหย โหย
หนักเข้าไปอีก คือ ตรวจสุขภาพประจำปี จากผล ก็ฟังดูดี เพราะ ค่าตัวย่อแต่ละค่า ก็อยู่ใน range นี่นา
แต่ แต่ แต่ . . ..
ทำไมยังรู้สึกไม่ค่อยปกติล่ะ 😅
ที่น่าสนใจคือ
เดี๋ยวนี้คลิปก็เยอะ หนังสือก็เยอะ how to เต็มไปหมด
เราแทบทุกคนรู้ว่าต้องทำอะไร ให้สุขภาพดี
แต่ . . . ทำไม “รู้” กับ “ทำได้จริง”
ถึงเป็นคนละเรื่องกัน?
เมื่อวันศุกร์ฟังคุณหมอ 3 ท่านในเวที KTC FIT Talk เรื่อง "โภชนจิตเวช" เมื่ออาหาร สุขภาพใจ และสภาพแวดล้อม กำหนดคุณภาพชีวิตกว่าที่คิด (Nutritional Psychiatry)
(ชื่อ ตอนแรกนึกว่าอะไรเกี่ยวกับ ประสาท ประสาท😅)
มีหลายประเด็นที่อยากชวนคุยค่ะ
1. กินเท่าเดิม แต่ทำไมน้ำหนักขึ้น ร่างกายส่งเมสเสจอะไร?
พญ.สรัสวดี สุวรรณจินดา คุณหมอเพชรคนสวย จาก Healthi Life Longevity Center ชวนมองว่า ความเสี่ยงโรคเรื้อรังอาจค่อยๆ สะสมก่อนที่ผลตรวจทั่วไปจะผิดปกติ
อาการอย่างเหนื่อยง่าย นอนไม่สดชื่น หรือไขมันหน้าท้องเพิ่มขึ้น อาจเป็นเหตุให้ต้องกลับมาประเมินสุขภาพอย่างละเอียดขึ้น ไม่ใช่จะโยนความผิด เพราะ "แก่" อย่างเดียวหรอก
ส่วนเรื่องออกกำลังกายแล้วกล้ามเนื้อลด ก็เป็นอีกคำถามที่น่าสนใจ เพราะการออกกำลังกายแต่ละแบบ การกิน และการพักฟื้นล้วนมีความสำคัญ ไม่ใช่ออกกำลังกายทุกวันแล้วจะได้ผลเหมือนกันหมด
ยิ่งออกถี่แบบไม่พักเลย ร่างกายมันก็ไม่มีเบรค เบิร์นทิ้งไปหมด ทั้ง fat ทั้ง muscle แต่ ความที่อาจจะไม่ได้กินดี และ ไปเข้าใจว่าออกกำลังเยอะ ก็ไปใส่ carb เพิ่มพลังงานเยอะไป ผลที่ได้เลยกลายเป็น fat พอกพูน
หรือ "น้ำ" เนี่ย ดื่มเข้าไปเยอะๆๆ ก็ดีเสมอไปจริงหรอ มันกลับจะไป dilude วิตามิน แร่ธาตุสารอาหารออกไปจนร่างกายไม่เหลืออะไรเก็บไว้เลยรึปล่าว
2. เครียดที่ใจ แต่ทำไมไปลงที่ร่างกาย?
ดร.นพ.วรตม์ โชติพิทยสุนนท์ คุณหมอแนต โฆษกกระทรวงสาธารณสุข อธิบายความเชื่อมโยงของความเครียดสะสมกับการนอน พฤติกรรมการกิน และสุขภาพกาย
บางคนยังทำงานเก่ง ยังรับผิดชอบทุกอย่างได้ แต่ข้างในอาจกำลังหมดแรง
การที่ยังทำงานไหว ไม่ได้แปลว่ายังไหวจริงๆ
แล้วการบอกคนหมดไฟว่า “ไปพักผ่อนสิ” จะช่วยได้แค่ไหน ถ้ากลับมาทำงานในสภาพแวดล้อมเดิม?
หมดไฟ burn out เป็นเรื่องของ "ระบบ" เพราะองค์กรหรือหน่วยงาน "อนุญาต" ให้มีกระบวนการทำงานที่ไปส่งผลต่อการ burn out ยังไงซะ ปัญหาก็เลยไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ หาย ก็อาจจะชั่วครั้งชั่วคราว เดี๋ยวก็มีอีก
3. หรือปัญหาไม่ใช่เราไม่มีวินัย แต่ชีวิตประจำวันไม่เอื้อให้สุขภาพดี?
ดร.นพ.ไพโรจน์ เสาน่วม (คุณหมอไพ) จาก สสส. ชวนมองเรื่องที่ใกล้ตัวมาก
เรารู้ว่าควรกินผัก ลดหวาน ลดเค็ม
แต่วันที่งานยุ่ง มีเวลาแค่ 15 นาที มีงบจำกัด และร้านอาหารที่สะดวกที่สุดไม่ได้มีตัวเลือกที่ดีต่อสุขภาพมากนัก เราจะเลือกอย่างไร?
ชานม กาแฟ น้ำชง ไม่ผิด
ผิดที่ เราไปเลือก หวาน "ร้อย" ไม่ใช่ หวาน "น้อย" ลิ้นมันจำ และ จะเอาอีก มากขึ้นไปเรื่อยๆ
เค็มก็เหมือนกัน ควิกมีล ฟาส์ทฟู้ดส์ ทำให้เราติด ติดใจเพราะง่ายดี ติดลิ้น เพราะมันรู้สึกอร่อย มีรสชาติ ต้องฝึก
ผลไม้ก็อีก นี่เจอกับตัวเลย เข้าใจมาตลอดว่าอุดมประโยชน์ มาทำงานพอผลไม้มาเป็นกล่องๆ มารู้ตัวอีกที น้ำตาลพุ่งปรี้ด
นี่ทำให้คิดว่า สุขภาพดีอาจไม่ใช่แค่เรื่องความตั้งใจของแต่ละคน แต่เกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมและทางเลือกที่มีอยู่ด้วย
---
ฟังจบ key takeaway :
แล้วทำไมเราถึงรอให้ร่างกายฟ้องดังๆ คือ มีความเจ็บป่วยก่อน แล้วค่อยไปหาหมอ
ทั้งที่ในทุกๆ วัน ร่างกายอาจกระซิบบอกเรามานานแล้ว?
ถ้าการดูแลสุขภาพต้องทำต่อเนื่องไปอีกหลายสิบปี
ควรเริ่มจากการเปลี่ยนทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบ
หรือ เปลี่ยนพฤติกรรมเล็กๆ ที่ทำได้จริง 365 วัน?
เช่น กดลิฟท์ออกก่อนถึง สัก 3-4 ชั้นแล้วเดินบันไดต่อ
บางวันต้องกินข้าวในออฟฟิศ ก็ไปเดินวนๆ สัก 10-15 นาที ไม่ใช่กลับไปนั่งแผละที่โต๊ะ หรือ ประชุมทีมก็ลุกขึ้นมาแกว่งแขนแกว่งขาบ้าง
ของเราก่อนประชุมทีมทุกครั้งจะเอาคลิปออกกำลังมาเปิด 3-5 นาที ทำตามกัน
อะไร คือ เรื่องสุขภาพที่ทุกคน “รู้ว่าควรทำ” แต่จนวันนี้ก็ "ยังทำไม่ได้" สักที?
เรื่องอาหาร
การนอน
ออกกำลังกาย
หรือ เครียด
อะไรคือยากสุด?
น่าจะเป็นความเครียดไหม
มันเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น ไม่รู้จะประเมินยังไง
ยิ่งถ้าเป็นเอง โดยส่วนใหญ่ไม่เคยรู้ตัว
มันเกิดแบบเนียนๆ อึนๆ ไป จับต้องไม่ได้
ของแต่ละคน เจออะไรมากันบ้างคะ
ที่มา: ประเด็นจากเวที #KTCFITTalk 28 และข่าวเผยแพร่โดย #KTC และสื่อมวลชน สรุปและเรียบเรียงใหม่เพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์เฉพาะบุคคลนะคะ