ศาสดาสอนเรื่องการละกิเลส แต่ก็มีอริยมรรค ๘ ให้คนปฏิบัติตาม ซึ่งการทำอะไรเพื่อให้ได้อะไรมาก็คือโลภะ เป็นความย้อนแย้งไหม?

ในเมื่อสาวกฟังธรรมท่านก็จะสามารถบรรลุธรรมด้วยการฟังได้ เช่นพระอัญญาโกณฑัญญะ พระพาหิยะ และสาวกท่านอื่นๆอยู่แล้ว แล้วทำไมต้องมรรค ๘ อีกละ?

อย่างสัมมาสตินี่ มีใครจะไปทำให้สติเกิดขึ้นได้ไหม ถ้าไม่ฟังก็จะไม่รู้เลยว่าเมื่อเกิดโลภะมูลจิตแล้วขณะนั้นก็ไม่ใช่สติ

หรือสัมมาสมาธินี่ยิ่งเห็นได้ชัดว่าทำด้วยความโลภ อยากได้ฌาน-ญาณ อยากมีจิตที่ตั้งมั่น ไม่พ้นติดข้องในวิปัสสนูปกิเลสไปอีก

แล้วทำไมเราไม่เอาพระอภิธรรมนำหน้า หรือมีแค่อภิธรรมเป็นอริยมรรคเดียวก็พอ ทุกคนจะได้เห็นว่าความจริงอันสูงสุดนี้เท่านั้นที่จะนำออกจากวัฏฏะได้ เพราะไม่มีสภาพสัตว์ ตัวตน บุคคล เรา เขา ใดๆทั้งนั้น ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ธรรม

สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา

☝️

ทุกท่านมีความเห็นอย่างไรบ้าง?