หนูเกิดวันพฤหัสบดีที่ 10 พฤศจิกายน 2554 ช่วงเที่ยง ที่ลพบุรีค่ะ ชีวิตหนูเริ่มจากพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ 2 ขวบ หนูโตมาในอู่ซ่อมรถของปู่ที่เต็มไปด้วยความรุนแรง หนูโดนพ่อทำร้ายร่างกายสารพัด ทั้งโดนกระทืบ และโดนพ่อเอาขวดแป๊บซี่ขว้างใส่จนปากแตก แถมยังโดนปู่ด่าว่าเป็น "กาฝาก" มาตลอด
**ตอนหนูอยู่อนุบาล 2 และอนุบาล 3** หนูต้องเห็นภาพความรุนแรงที่พ่อทะเลาะและตีกับคนในบ้านบ่อยๆ หนูกลัวจนตัวสั่นแต่ไม่มีใครมาโอบกอดเลย แม้แต่งานวันพ่อวันแม่ตอนอยู่อนุบาล (รร.เนินทอง) พ่อแม่ก็ไม่เคยมาหา หนูอิจฉาเพื่อนที่มีแม่มางาน ส่วนหนูได้แต่ก้มหน้าเศร้าและต้องปักดอกไม้ไหว้ครูแทนแม่ทั้งน้ำตา ตอนนั้นหนูถามตัวเองตลอดว่าถ้าหนูตายไป พ่อแม่จะสนใจหนูบ้างไหม
หนูใช้ชีวิตอยู่ที่อู่จนกระทั่งชั้น ป.5 เทอม 2 หนูถึงได้ย้ายมาอยู่กับแม่ แต่ก่อนหน้านั้นตอนหนูอยู่ ป.4 ลุงที่เป็นญาติฝั่งแม่ (ลูกของลุงแม่) ที่เคยเป็นสีสันให้หนูมาตลอดก็มาตายจากไป และพอหนูขึ้น ม.1 ยายก็มาผูกคอตายจนหนูจิตตกหนัก ส่วนลุงของหนูที่เป็นพี่ชายของพ่อ (พ่อหนูยังอยู่นะคะ) เขาเสียชีวิตเพราะสะดุดล้มหัวฟาดพื้นตายเอง แต่เพื่อนที่โรงเรียนกลับเอาชื่อลุงฝั่งพ่อที่ตายไปมาล้อเลียนเป็นเรื่องสนุก หนูพยายามไประบายให้แม่ฟัง แต่แม่กลับไม่รับฟังแถมยังด่าหนูซ้ำว่าประสาท ปัญญาอ่อน หนูเลยต้องแบกความเครียดไว้คนเดียวจนนอนไม่หลับมาหลายเดือนแล้ว
**หนูเคยผ่านวินาทีเฉียดตายมาครั้งหนึ่ง เรื่องเกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2569 ช่วงบ่ายๆ** ปกติหนูเป็นคนชอบขี่รถเร็วอยู่แล้ว ชอบบิดหมดปลอกในทางที่ขี่เร็วได้แต่ก็มีชะลอบ้างตามจังหวะ วันนั้นหนูขี่รถความเร็วประมาณ 80-100 เพราะคิดว่าหนีสิบล้อ 18 ล้อทันแล้ว แต่จังหวะจะเลี้ยวเข้าซอย รถพ่วงดันเบรกกะทันหันทำให้พ่วงมันสะบัดมาโดนไฟท้ายรถหนูจนรถล้ม หนูเป็นแผลแต่รถไม่เป็นไรมาก หลังจากนั้นประมาณ 2 อาทิตย์ หนูก็ติดไข้ต่อมาจากน้อง เพราะน้องเป็นไข้เรื้อรังแล้วเอาหมอนมานอนในห้องด้วยกัน นอนใกล้ๆ กันหนูเลยติดไข้มาด้วย
ครั้งนั้นหนูเป็นไข้หนักจนไม่มีชีวิตชีวา ในหัวรู้สึกว่าอยู่ไปก็ไร้ค่า ตายให้มันจบๆ ไป หนูพยายามฝืนไม่กินยาแต่ทนทรมานไม่ไหวจนต้องกิน หนูไม่กลัวอะไรเลยทั้งที่ปกติเป็นคนขี้กลัวผีมาก ก่อนหน้านั้นหนูฟังอาจารย์ยอดเรื่องเวรกรรมแต่ไม่ได้ฟังเรื่องผีก่อนนอน แต่พอป่วยหนักจนรู้สึกว่างเปล่าไม่มีจุดยึดเหนี่ยว หนูเริ่มเห็นภาพหลอนจางๆ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย เห็นเสื้อผ้ากางเกงชัดแต่ไม่เห็นหัวเพราะความมืดบังไว้ คนแรกที่เห็นเป็นวัยรุ่นอายุประมาณ 15-16 ตัวผอมขาลีบมายืนตรงหน้าเตียงตอนที่หนูเปิดหน้าต่างทิ้งไว้แล้วภาพก็จางไป
มีตอนหนึ่งช่วงประมาณ 11 โมง หนูหลับลึกไปพร้อมกับฟังเรื่องผี หนูรู้สึกว่าตัวลอยขึ้นมา ไม่รู้สึกสัมผัสกับที่นอน ไม่ได้ยินเสียงข้างนอกเลย ทั้งที่ปกติถ้าเป็นช่วงสายๆ หนูจะยังรู้สึกตัวอยู่แต่นี่ไม่ได้ยินอะไรเลย หนูมองไปที่มือตัวเองเห็นมันจางๆ เหมือนวิญญาณ แล้วพอมองลงไปหนูก็เห็นศพตัวเองนอนอยู่ สภาพเหมือนคนไหลตาย หนูพูดกับตัวเองในฝันว่า "หนูตายแล้วเหรอ?" ความรู้สึกตอนนั้นมันไม่เจ็บเลย แต่มันทำให้หนูรู้ตัวว่าหนูยังไม่อยากจากไปแบบนั้น เพราะหนูยังมีความฝันเล็กๆ ว่าอยากจะถูกรักสักครั้งก่อนตาย
หนูอยากรู้ว่าความรักคืออะไร ใครคือความรัก? หนูแอบน้อยใจบ่อยๆ ว่าทำไมไม่มีใครรักหนูเลย หรือเพราะหนูไม่สวย? หนูอยากรู้ว่าการไปไหนมาไหนกับแฟนมันมีความสุขแค่ไหน หนูเคยคิดว่าถ้าวันหนึ่งหนูรักใครสักคนมากๆ แล้วเขาบอกเลิกหนู วันนั้นแหละที่หนูจะจบชีวิตตัวเองจริงๆ เพราะที่ผ่านมาหนูใช้ชีวิตแบบไม่มีความสุขเลย หนูเหนื่อยและท้อจนเบื่อโลกไปหมดแล้ว
ท้ายที่สุดนี้ หนูไม่ได้มีเจตนาจะเรียกร้องความสนใจนะคะ หนูแค่ต้องการระบายสิ่งที่ค้างคาใจออกมา และอยากได้คำแนะนำจากพี่ๆ จริงๆ ค่ะ
แชร์ประสบการณ์ชีวิตที่พังทั้งที่บ้านและโรงเรียน จนถึงนาทีเฉียดตายที่ทำให้รู้ว่ายังไม่อยากจากไปตอนนี้
**ตอนหนูอยู่อนุบาล 2 และอนุบาล 3** หนูต้องเห็นภาพความรุนแรงที่พ่อทะเลาะและตีกับคนในบ้านบ่อยๆ หนูกลัวจนตัวสั่นแต่ไม่มีใครมาโอบกอดเลย แม้แต่งานวันพ่อวันแม่ตอนอยู่อนุบาล (รร.เนินทอง) พ่อแม่ก็ไม่เคยมาหา หนูอิจฉาเพื่อนที่มีแม่มางาน ส่วนหนูได้แต่ก้มหน้าเศร้าและต้องปักดอกไม้ไหว้ครูแทนแม่ทั้งน้ำตา ตอนนั้นหนูถามตัวเองตลอดว่าถ้าหนูตายไป พ่อแม่จะสนใจหนูบ้างไหม
หนูใช้ชีวิตอยู่ที่อู่จนกระทั่งชั้น ป.5 เทอม 2 หนูถึงได้ย้ายมาอยู่กับแม่ แต่ก่อนหน้านั้นตอนหนูอยู่ ป.4 ลุงที่เป็นญาติฝั่งแม่ (ลูกของลุงแม่) ที่เคยเป็นสีสันให้หนูมาตลอดก็มาตายจากไป และพอหนูขึ้น ม.1 ยายก็มาผูกคอตายจนหนูจิตตกหนัก ส่วนลุงของหนูที่เป็นพี่ชายของพ่อ (พ่อหนูยังอยู่นะคะ) เขาเสียชีวิตเพราะสะดุดล้มหัวฟาดพื้นตายเอง แต่เพื่อนที่โรงเรียนกลับเอาชื่อลุงฝั่งพ่อที่ตายไปมาล้อเลียนเป็นเรื่องสนุก หนูพยายามไประบายให้แม่ฟัง แต่แม่กลับไม่รับฟังแถมยังด่าหนูซ้ำว่าประสาท ปัญญาอ่อน หนูเลยต้องแบกความเครียดไว้คนเดียวจนนอนไม่หลับมาหลายเดือนแล้ว
**หนูเคยผ่านวินาทีเฉียดตายมาครั้งหนึ่ง เรื่องเกิดเมื่อวันจันทร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2569 ช่วงบ่ายๆ** ปกติหนูเป็นคนชอบขี่รถเร็วอยู่แล้ว ชอบบิดหมดปลอกในทางที่ขี่เร็วได้แต่ก็มีชะลอบ้างตามจังหวะ วันนั้นหนูขี่รถความเร็วประมาณ 80-100 เพราะคิดว่าหนีสิบล้อ 18 ล้อทันแล้ว แต่จังหวะจะเลี้ยวเข้าซอย รถพ่วงดันเบรกกะทันหันทำให้พ่วงมันสะบัดมาโดนไฟท้ายรถหนูจนรถล้ม หนูเป็นแผลแต่รถไม่เป็นไรมาก หลังจากนั้นประมาณ 2 อาทิตย์ หนูก็ติดไข้ต่อมาจากน้อง เพราะน้องเป็นไข้เรื้อรังแล้วเอาหมอนมานอนในห้องด้วยกัน นอนใกล้ๆ กันหนูเลยติดไข้มาด้วย
ครั้งนั้นหนูเป็นไข้หนักจนไม่มีชีวิตชีวา ในหัวรู้สึกว่าอยู่ไปก็ไร้ค่า ตายให้มันจบๆ ไป หนูพยายามฝืนไม่กินยาแต่ทนทรมานไม่ไหวจนต้องกิน หนูไม่กลัวอะไรเลยทั้งที่ปกติเป็นคนขี้กลัวผีมาก ก่อนหน้านั้นหนูฟังอาจารย์ยอดเรื่องเวรกรรมแต่ไม่ได้ฟังเรื่องผีก่อนนอน แต่พอป่วยหนักจนรู้สึกว่างเปล่าไม่มีจุดยึดเหนี่ยว หนูเริ่มเห็นภาพหลอนจางๆ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย เห็นเสื้อผ้ากางเกงชัดแต่ไม่เห็นหัวเพราะความมืดบังไว้ คนแรกที่เห็นเป็นวัยรุ่นอายุประมาณ 15-16 ตัวผอมขาลีบมายืนตรงหน้าเตียงตอนที่หนูเปิดหน้าต่างทิ้งไว้แล้วภาพก็จางไป
มีตอนหนึ่งช่วงประมาณ 11 โมง หนูหลับลึกไปพร้อมกับฟังเรื่องผี หนูรู้สึกว่าตัวลอยขึ้นมา ไม่รู้สึกสัมผัสกับที่นอน ไม่ได้ยินเสียงข้างนอกเลย ทั้งที่ปกติถ้าเป็นช่วงสายๆ หนูจะยังรู้สึกตัวอยู่แต่นี่ไม่ได้ยินอะไรเลย หนูมองไปที่มือตัวเองเห็นมันจางๆ เหมือนวิญญาณ แล้วพอมองลงไปหนูก็เห็นศพตัวเองนอนอยู่ สภาพเหมือนคนไหลตาย หนูพูดกับตัวเองในฝันว่า "หนูตายแล้วเหรอ?" ความรู้สึกตอนนั้นมันไม่เจ็บเลย แต่มันทำให้หนูรู้ตัวว่าหนูยังไม่อยากจากไปแบบนั้น เพราะหนูยังมีความฝันเล็กๆ ว่าอยากจะถูกรักสักครั้งก่อนตาย
หนูอยากรู้ว่าความรักคืออะไร ใครคือความรัก? หนูแอบน้อยใจบ่อยๆ ว่าทำไมไม่มีใครรักหนูเลย หรือเพราะหนูไม่สวย? หนูอยากรู้ว่าการไปไหนมาไหนกับแฟนมันมีความสุขแค่ไหน หนูเคยคิดว่าถ้าวันหนึ่งหนูรักใครสักคนมากๆ แล้วเขาบอกเลิกหนู วันนั้นแหละที่หนูจะจบชีวิตตัวเองจริงๆ เพราะที่ผ่านมาหนูใช้ชีวิตแบบไม่มีความสุขเลย หนูเหนื่อยและท้อจนเบื่อโลกไปหมดแล้ว
ท้ายที่สุดนี้ หนูไม่ได้มีเจตนาจะเรียกร้องความสนใจนะคะ หนูแค่ต้องการระบายสิ่งที่ค้างคาใจออกมา และอยากได้คำแนะนำจากพี่ๆ จริงๆ ค่ะ