ทุกอย่างเริ่มจากแม่ปวดหัว ปวดฟันมาก แล้วจนตาขยับไม่ได้ หมอบอกว่ามะเร็งลุกลาม มะเร็งหลังโพรงจมูก โอกาสรอดแค่ 30% แต่ในกระเป๋าเราไม่มีเงินเลย แม่ต้องกู้เงินนอกระบบเพื่อแลกกับโอกาสที่มีเพียงน้อยนิด
แล้ว... แม่ล้มจนขาหัก
ฉันไม่มีเงินพาส่งโรงพยาบาล ต้องรอรถกู้ภัยฟรีส่งแม่ไปผ่าตัด หมอบอกกระดูกแม่หักไปทั้งตัวแล้ว ในขณะที่หมอสองโรงพยาบาลบีบให้ฉันเลือกทางเดินที่ไม่มีทางออก หมอบอกว่า "ไม่ทันแล้ว คุณต้องเลือก" ระหว่างขาที่หัก หรือมะเร็งที่กำลังฆ่าแม่
ฉันจำได้แม่น... วันที่ต้องแบกถุงอาหารเหลวอนาถาหนัก 15 กิโลกรัมไว้ในอ้อมแขน เข็นแม่พะรุงพะรังไปตามถนนที่ไม่มีรถคันไหนยอมจอดรับ ญาติที่แม่รักนักหนาก็ปฏิเสธเราทันทีที่โทรหา ฉันต้องเข็นแม่ไปหลบแดดรออย่างไร้จุดหมาย กลับมาบ้านที่ไม่มีแม้แต่เตียงพยาบาล มีแค่เตียงไม้แข็งๆ ที่ขอเขามา ฉันทำสุกี้ให้แม่กินในวันปีใหม่ เดินไปซื้อน้ำมะพร้าวปั่นให้ ท่ามกลางเสียงแช่งของคนรอบข้างที่บอกว่า "ส่งไปก็ไม่รอด ตายทุกคน"
ตอนคีโมเข็มแรก ฉันนั่งนับเศษเงินในห้องพยาบาลเพื่อจะซื้อแพมเพิส ฉันร้องไห้ไม่ได้ ฉันเหนื่อยจนสติหลุดจนเผลอระเบิดใส่แม่ว่า "ตอนมีเงินทำไมให้คนอื่นหมด ทำไมตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียว!" แม่เงียบ... และความเงียบนั้นมันทรมานยิ่งกว่าคำด่า
พอมีเงินบริจาคเข้ามา คนก็แห่มาหวังผลประโยชน์ ป้ารังเกียจที่จะใส่ผ้าอ้อมให้แม่เพราะกลัวสกปรก ฉันต้องเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าอ้อม อุ้มแม่ขึ้นรถเข็นคนเดียว ฉันทะเลาะกับป้า แต่แม่บอกให้ฉันหยุด และเข้าห้องไป จนฉันฟิวส์ขาดหลุดปากบอกแม่ว่า "งั้นก็ตายๆ ไปซะเถอะ" ฉันขอโทษ... ฉันเสียใจที่พูดมันออกไปในวันที่ฉันเองก็แหลกสลาย
ช่วงท้าย... มะเร็งกัดกินจนหน้าแม่ผิดรูป ตาปิดสนิท คอหักพับ 90 องศา แม่เจ็บมากแต่ไม่เคยร้อง ฉันต้องเป็นคนมัดมือแม่ติดกับเตียง และเป็นคนจับปากแม่กรอกยาด้วยมือตัวเอง แม่ขอให้ฉันปล่อยให้แม่ตาย... ฉันทำไม่ได้ และฉันก็ร้องไห้ออกมาไม่ได้เลย
สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ "การรอคอยของแม่" แม่เฝ้าถามหาน้องทุกวัน อยากให้น้องกลับมาหา แต่ฉันรู้ดี... น้องพึ่งได้งานดี น้องมีภาระ และที่สำคัญ น้องอาจจะเจ็บปวดจนเลือกที่จะหนีปัญหาไป ฉันคาดคั้นน้องไม่ได้ และฉันก็บอกความจริงกับแม่ไม่ได้ ฉันทำได้เพียงโกหกแม่ว่าน้องติดงาน เพื่อให้แม่ยังมีความหวัง แต่ฉันสารภาพว่า ฉันเจ็บ ฉันแอบคิดตลอดมาก ว่าน้องของฉันจะรู้บ้างไหมว่าความเจ็บปวดที่ฉันต้องเจอมันทรมาน เราเป็นลูกแม่เหมือนกัน ทำไมมีแค่ฉัน ทำไมถึงมีแค่ฉัน
คืนสุดท้าย... แม่ยื่นมือสากๆ เย็นเฉียบมาบีบมือฉันไว้ แม่บีบแน่นมาก แน่นจนเหมือนจะสั่งเสียทุกอย่าง แม่ถามหาน้องจนวินาทีสุดท้าย พอฉันต่อสายให้น้องคุยกับแม่เสร็จ มือที่บีบฉันไว้ก็คลายออก แม่ไปแล้ว...
ฉันอาบน้ำศพให้แม่เอง ถอดเสื้อผ้าแม่เอา ผอมมาก กระดูกที่หักเริ่มเห็นชัดขึ้นหลังคนเสียชีวิต ร้องไห้แทบขาดใจ ภาพแม่ที่หน้าผิดรูปยังติดตาฉันทุกคืน ฉันโดดเดี่ยว... ทำไมต้องเป็นฉันที่อยู่ตัวคนเดียวในคืนที่ต้องมัดมือและกรอกยาแม่ ทำไมถึงมีแค่ฉันที่ต้องแบกความตายและความจริงที่น้องไม่มาไว้เพียงลำพังแบบนี้
ประสบการณ์ดูแลผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย
แล้ว... แม่ล้มจนขาหัก
ฉันไม่มีเงินพาส่งโรงพยาบาล ต้องรอรถกู้ภัยฟรีส่งแม่ไปผ่าตัด หมอบอกกระดูกแม่หักไปทั้งตัวแล้ว ในขณะที่หมอสองโรงพยาบาลบีบให้ฉันเลือกทางเดินที่ไม่มีทางออก หมอบอกว่า "ไม่ทันแล้ว คุณต้องเลือก" ระหว่างขาที่หัก หรือมะเร็งที่กำลังฆ่าแม่
ฉันจำได้แม่น... วันที่ต้องแบกถุงอาหารเหลวอนาถาหนัก 15 กิโลกรัมไว้ในอ้อมแขน เข็นแม่พะรุงพะรังไปตามถนนที่ไม่มีรถคันไหนยอมจอดรับ ญาติที่แม่รักนักหนาก็ปฏิเสธเราทันทีที่โทรหา ฉันต้องเข็นแม่ไปหลบแดดรออย่างไร้จุดหมาย กลับมาบ้านที่ไม่มีแม้แต่เตียงพยาบาล มีแค่เตียงไม้แข็งๆ ที่ขอเขามา ฉันทำสุกี้ให้แม่กินในวันปีใหม่ เดินไปซื้อน้ำมะพร้าวปั่นให้ ท่ามกลางเสียงแช่งของคนรอบข้างที่บอกว่า "ส่งไปก็ไม่รอด ตายทุกคน"
ตอนคีโมเข็มแรก ฉันนั่งนับเศษเงินในห้องพยาบาลเพื่อจะซื้อแพมเพิส ฉันร้องไห้ไม่ได้ ฉันเหนื่อยจนสติหลุดจนเผลอระเบิดใส่แม่ว่า "ตอนมีเงินทำไมให้คนอื่นหมด ทำไมตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียว!" แม่เงียบ... และความเงียบนั้นมันทรมานยิ่งกว่าคำด่า
พอมีเงินบริจาคเข้ามา คนก็แห่มาหวังผลประโยชน์ ป้ารังเกียจที่จะใส่ผ้าอ้อมให้แม่เพราะกลัวสกปรก ฉันต้องเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าอ้อม อุ้มแม่ขึ้นรถเข็นคนเดียว ฉันทะเลาะกับป้า แต่แม่บอกให้ฉันหยุด และเข้าห้องไป จนฉันฟิวส์ขาดหลุดปากบอกแม่ว่า "งั้นก็ตายๆ ไปซะเถอะ" ฉันขอโทษ... ฉันเสียใจที่พูดมันออกไปในวันที่ฉันเองก็แหลกสลาย
ช่วงท้าย... มะเร็งกัดกินจนหน้าแม่ผิดรูป ตาปิดสนิท คอหักพับ 90 องศา แม่เจ็บมากแต่ไม่เคยร้อง ฉันต้องเป็นคนมัดมือแม่ติดกับเตียง และเป็นคนจับปากแม่กรอกยาด้วยมือตัวเอง แม่ขอให้ฉันปล่อยให้แม่ตาย... ฉันทำไม่ได้ และฉันก็ร้องไห้ออกมาไม่ได้เลย
สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือ "การรอคอยของแม่" แม่เฝ้าถามหาน้องทุกวัน อยากให้น้องกลับมาหา แต่ฉันรู้ดี... น้องพึ่งได้งานดี น้องมีภาระ และที่สำคัญ น้องอาจจะเจ็บปวดจนเลือกที่จะหนีปัญหาไป ฉันคาดคั้นน้องไม่ได้ และฉันก็บอกความจริงกับแม่ไม่ได้ ฉันทำได้เพียงโกหกแม่ว่าน้องติดงาน เพื่อให้แม่ยังมีความหวัง แต่ฉันสารภาพว่า ฉันเจ็บ ฉันแอบคิดตลอดมาก ว่าน้องของฉันจะรู้บ้างไหมว่าความเจ็บปวดที่ฉันต้องเจอมันทรมาน เราเป็นลูกแม่เหมือนกัน ทำไมมีแค่ฉัน ทำไมถึงมีแค่ฉัน
คืนสุดท้าย... แม่ยื่นมือสากๆ เย็นเฉียบมาบีบมือฉันไว้ แม่บีบแน่นมาก แน่นจนเหมือนจะสั่งเสียทุกอย่าง แม่ถามหาน้องจนวินาทีสุดท้าย พอฉันต่อสายให้น้องคุยกับแม่เสร็จ มือที่บีบฉันไว้ก็คลายออก แม่ไปแล้ว...
ฉันอาบน้ำศพให้แม่เอง ถอดเสื้อผ้าแม่เอา ผอมมาก กระดูกที่หักเริ่มเห็นชัดขึ้นหลังคนเสียชีวิต ร้องไห้แทบขาดใจ ภาพแม่ที่หน้าผิดรูปยังติดตาฉันทุกคืน ฉันโดดเดี่ยว... ทำไมต้องเป็นฉันที่อยู่ตัวคนเดียวในคืนที่ต้องมัดมือและกรอกยาแม่ ทำไมถึงมีแค่ฉันที่ต้องแบกความตายและความจริงที่น้องไม่มาไว้เพียงลำพังแบบนี้