หลังแม่เสียได้แค่ 20 วัน โลกของฉันถล่มลงมาต่อหน้า เงินหมื่นกว่าบาทสุดท้ายที่มีและเงินบริจาค ฉันควักออกไปรักษาแม่และจัดงานศพจนหมดเกลี้ยง ฉันเหลือตัวคนเดียวจริงๆ
น้องสาวก็มาร่วมงานศพแม่ไม่ได้ เพราะบริษัทไม่ให้ลาเนื่องจากทำงานไม่ถึงอาทิตย์ ในวินาทีที่ฉันควรได้นั่งร้องไห้ข้างหลุมศพแม่ ฉันกลับถูก "รุมทึ้ง" ญาติและเพื่อนแม่จินตนาการว่าฉันรวยจากเงินบริจาค พยายามบีบคั้นยืมเงินจนบ้านที่เคยอยู่กลายเป็นนรก ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากหอบร่างกายที่เหลือแต่กระดูก หนีตายขึ้นมากรุงเทพฯ
ฉันได้งานนิติบุคคลที่ไซต์สมุทรปราการ บริษัทเดียวกับน้องสาว ในเครือของอดีตนายกฯ
ฉันมาทำงานในสภาพที่น้ำหนักตัวเหลือเพียง 32 กิโลกรัม วันปฐมนิเทศฉันโดนแซวเรื่องสภาพร่างกายที่ดูเหมือนคนใกล้ตาย ฉันทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ กล้ำกลืนความสมเพชตัวเองไว้ข้างใน ฉันทำงานไปร้องไห้ไป
งานนิติฯ ที่ต้องแบกทุกอย่างตั้งแต่ 8.30 น. จนถึงสองทุ่ม ฉันไม่กล้าปฏิเสธงานที่เพื่อนโยนมาให้เลย เพราะฉันโหยหาความรัก ฉันอยากมี "ครอบครัว" ฉันยอมเป็นเบี้ยล่างให้ทุกคนเพื่อแลกกับการมีที่ยืนเล็กๆ ในโลกใบนี้
ฉันถูกช่างด่าทอด้วยอารมณ์รุนแรง ถูก ผจก. เฉยเพราะฉันเป็นเด็กใหม่ที่ไม่มีพวกพ้อง และความ "โง่" ที่ฉันด่าตัวเองซ้ำๆ คือการไม่กล้าปฏิเสธผู้ชายที่แก่กว่าเกือบ 20 ปี คนที่หัวหน้าช่างพยายามชงให้ฉัน ฉันยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัว ยอมตอบไลน์ ยอมให้เขามารับมาเฝ้าข้างหอพักพร้อมกับหัวหน้า เพียงเพราะกลัวว่าถ้าฉันขัดใจเพื่อนของหัวหน้า ฉันจะถูกไล่ออก
เหมือนอดีตช่างอาคารคนเก่าที่ถูกย้ายด่วน เพราะหัวหน้าช่างต้องการดึงเพื่อน ผู้ชายคนนี้เขามาทำแทน
ฉันอยากเป็นที่รักจนยอมแลกแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเอง
วันที่ร่างกายฉันพังจนอ้วกแตกต่อหน้าทุกคน ฉันโทรไปขอลากลับ แต่คำตอบที่ได้รับจากผจก. คือ "ถ้ากลับแล้วใครจะทำงาน?" ฉันต้องอยู่ต่อทั้งที่มึนเบลอจากฤทธิ์ยา คนอื่นๆ ขยั้นขยอให้ผู้ชายคนนั้นไปส่งฉัน แต่ฉันกลัวเกินกว่าจะกลับกับเขา ฉันจึงเลือกที่ที่คิดว่า "ปลอดภัย" คือนอนพักในห้องช่างภายในคอนโด และฉันก็โง่เดินตามเขาไปเอง ยอมให้เขาจูงมือเข้าไปโดยไม่ขัดขืน...
ในห้องนั้น ผู้ชายคนนั้นฉวยโอกาสในวันที่ฉันแทบไม่มีสติจะหายใจ เขาทำลายฉันในวันที่ฉันอ่อนแอที่สุด และฉันก็ยอม... ยอมเพราะความกลัวมันค้ำคอ กลัวตกงาน กลัวไม่มีที่ไป กลัวเสีย "บ้าน" ที่ฉันทึกทักเอาเองว่าคนเหล่านี้คือครอบครัว
แต่สุดท้าย... ความจริงก็ตบหน้าฉันจนชาไปหมด พอฉันลุกขึ้นเรียกร้องความเป็นธรรม ฉันกลับถูกไล่ออกเหมือนลูกหมาตัวหนึ่ง ไม่มีใครเชื่อฉัน ทุกคนเลือกเข้าข้างคนของเขา แม่ฉันเพิ่งตายได้ไม่ถึงครึ่งปี... ทำไมโลกถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้ ทำไมฉันถึงต้องยอมแลกทุกอย่างเพื่อเศษเสี้ยวความรักจอมปลอมจากคนใจร้ายพวกนั้น
ฉันเคยทำงานในบริษัทอสังหาฯในเครืออดีตนายกท่านหนึ่ง จุดที่ทำให้ฉันพังลง
น้องสาวก็มาร่วมงานศพแม่ไม่ได้ เพราะบริษัทไม่ให้ลาเนื่องจากทำงานไม่ถึงอาทิตย์ ในวินาทีที่ฉันควรได้นั่งร้องไห้ข้างหลุมศพแม่ ฉันกลับถูก "รุมทึ้ง" ญาติและเพื่อนแม่จินตนาการว่าฉันรวยจากเงินบริจาค พยายามบีบคั้นยืมเงินจนบ้านที่เคยอยู่กลายเป็นนรก ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากหอบร่างกายที่เหลือแต่กระดูก หนีตายขึ้นมากรุงเทพฯ
ฉันได้งานนิติบุคคลที่ไซต์สมุทรปราการ บริษัทเดียวกับน้องสาว ในเครือของอดีตนายกฯ
ฉันมาทำงานในสภาพที่น้ำหนักตัวเหลือเพียง 32 กิโลกรัม วันปฐมนิเทศฉันโดนแซวเรื่องสภาพร่างกายที่ดูเหมือนคนใกล้ตาย ฉันทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ กล้ำกลืนความสมเพชตัวเองไว้ข้างใน ฉันทำงานไปร้องไห้ไป
งานนิติฯ ที่ต้องแบกทุกอย่างตั้งแต่ 8.30 น. จนถึงสองทุ่ม ฉันไม่กล้าปฏิเสธงานที่เพื่อนโยนมาให้เลย เพราะฉันโหยหาความรัก ฉันอยากมี "ครอบครัว" ฉันยอมเป็นเบี้ยล่างให้ทุกคนเพื่อแลกกับการมีที่ยืนเล็กๆ ในโลกใบนี้
ฉันถูกช่างด่าทอด้วยอารมณ์รุนแรง ถูก ผจก. เฉยเพราะฉันเป็นเด็กใหม่ที่ไม่มีพวกพ้อง และความ "โง่" ที่ฉันด่าตัวเองซ้ำๆ คือการไม่กล้าปฏิเสธผู้ชายที่แก่กว่าเกือบ 20 ปี คนที่หัวหน้าช่างพยายามชงให้ฉัน ฉันยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัว ยอมตอบไลน์ ยอมให้เขามารับมาเฝ้าข้างหอพักพร้อมกับหัวหน้า เพียงเพราะกลัวว่าถ้าฉันขัดใจเพื่อนของหัวหน้า ฉันจะถูกไล่ออก
เหมือนอดีตช่างอาคารคนเก่าที่ถูกย้ายด่วน เพราะหัวหน้าช่างต้องการดึงเพื่อน ผู้ชายคนนี้เขามาทำแทน
ฉันอยากเป็นที่รักจนยอมแลกแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเอง
วันที่ร่างกายฉันพังจนอ้วกแตกต่อหน้าทุกคน ฉันโทรไปขอลากลับ แต่คำตอบที่ได้รับจากผจก. คือ "ถ้ากลับแล้วใครจะทำงาน?" ฉันต้องอยู่ต่อทั้งที่มึนเบลอจากฤทธิ์ยา คนอื่นๆ ขยั้นขยอให้ผู้ชายคนนั้นไปส่งฉัน แต่ฉันกลัวเกินกว่าจะกลับกับเขา ฉันจึงเลือกที่ที่คิดว่า "ปลอดภัย" คือนอนพักในห้องช่างภายในคอนโด และฉันก็โง่เดินตามเขาไปเอง ยอมให้เขาจูงมือเข้าไปโดยไม่ขัดขืน...
ในห้องนั้น ผู้ชายคนนั้นฉวยโอกาสในวันที่ฉันแทบไม่มีสติจะหายใจ เขาทำลายฉันในวันที่ฉันอ่อนแอที่สุด และฉันก็ยอม... ยอมเพราะความกลัวมันค้ำคอ กลัวตกงาน กลัวไม่มีที่ไป กลัวเสีย "บ้าน" ที่ฉันทึกทักเอาเองว่าคนเหล่านี้คือครอบครัว
แต่สุดท้าย... ความจริงก็ตบหน้าฉันจนชาไปหมด พอฉันลุกขึ้นเรียกร้องความเป็นธรรม ฉันกลับถูกไล่ออกเหมือนลูกหมาตัวหนึ่ง ไม่มีใครเชื่อฉัน ทุกคนเลือกเข้าข้างคนของเขา แม่ฉันเพิ่งตายได้ไม่ถึงครึ่งปี... ทำไมโลกถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้ ทำไมฉันถึงต้องยอมแลกทุกอย่างเพื่อเศษเสี้ยวความรักจอมปลอมจากคนใจร้ายพวกนั้น