พอถึงเงินเดือนเข้า SMS เด้งเข้ามาในมือถือ หรือได้รับสลิปเงินเดือนมาแทนที่จะได้ดีใจกับตัวเลขกลมๆ แบบเต็มจำนวน
แต่สายตาเรามักจะเหลือบไปเห็นช่อง "รายการหัก" แล้วก็ต้องถอนหายใจเบาๆ
ไม่ว่าจะเป็นเงินหักเข้า ประกันสังคม, กองทุนสำรองเลี้ยงชีพ (PVD), หรือ กบข. สารพัดกองทุนออมภาคบังคับ
ที่รัฐบาลและนายจ้างช่วยกันหักเงินเราไว้... ยิ่งเห็นยอดเงินหายไปหลักร้อยหลักพัน ใจมันก็แอบรู้สึกเสียดายขึ้นมาทุกที
ทั้งๆ ที่ถ้าเราลองมองย้อนดูข้อมูลทางสถิติ หรือดูชีวิตจริงของคนรุ่นปู่ย่าตายาย หรือผู้สูงอายุในยุคนี้ที่เกษียณออกมาแล้ว
หลายคนต้องเจอกับความยากลำบากอย่างแสนสาหัส เงินเก็บไม่พอใช้ โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า แถมบางคนยังมีหนี้ก้อนโตติดตัวมา
เป็นภาระให้ต้องดิ้นรนทำงาน งกๆ ในวัยที่ควรจะได้พักผ่อน
นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมภาครัฐเขาถึงต้องออกกฎหมายมา "บังคับออม"
แถมใจดีมีเงินสมทบเพิ่มให้อีกจากฝั่งนายจ้างหรือรัฐบาล และล็อกเงื่อนไขไว้แน่นหนาว่า
“ห้ามเอาออกมาใช้เด็ดขาดจนกว่าจะเกษียณหรือออกจากงาน” เพื่อเป็นตาข่ายรองรับชีวิตในอนาคต
ไม่ให้เรากลายเป็นคนแก่ที่ถังแตก
มองในมุมวัตถุประสงค์และสิทธิประโยชน์... เรื่องนี้มันดีแบบ 100% เต็ม ไม่มีอะไรต้องเถียงเลยใช่ไหมครับ?
แต่คำถามสำคัญที่ชวนคิดคือ... แล้วทำไมพวกเราส่วนใหญ่ยังรู้สึก "แย่" และ "เจ็บปวด" ทุกครั้งที่ถูกหักเงินก้อนนี้ไป?
ผมลองมานั่งคิดดู เหตุผลมันอาจจะเป็น 3 ข้อนี้หรือเปล่า?
1.“แค่จะกินวันนี้ยังไม่พอ จะให้รอไปใช้อีก 30 ปีได้ยังไง?”
ด้วยสภาพเศรษฐกิจ ค่าครองชีพสูงแต่ค่าแรงไทยยังตามไม่ทัน เงินที่ถูกหักไปหลักพันในวันนี้ มันอาจจะเป็นค่าข้าว
ค่าแพมเพิสลูก หรือค่าน้ำค่าไฟที่ช่วยให้เรารอดพ้นในเดือนนี้ก็ได้ การโดนบังคับให้มองข้ามความเดือดร้อนตรงหน้า
แล้วไปรอเงินก้อนในวันเกษียณ มันเลยกลายความตึงเครียดในปัจจุบัน
2.“ไม่เชื่อมั่นในคนบริหาร...กลัวถึงเวลาแล้วไม่ได้เงินคืน”
มีคนไม่น้อยที่ตั้งคำถามว่า กองทุนใหญ่ๆ ระดับประเทศเหล่านั้น เอาเงินเราไปหมุนไปลงทุนในอะไรบ้าง?
ในอีก 20-30 ปีข้างหน้า กองทุนจะถังแตกไหม?
หรือระบบขับเคลื่อนจะโปร่งใสพอให้เราไว้ใจฝากชีวิตยามเกษียณไว้ได้จริงหรือเปล่า?
3.“ถ้าปล่อยให้ฉันเก็บเอง ป่านนี้เอาไปทำกำไรได้มากกว่านี้แล้ว!”
สำหรับสายนักลงทุน อาจจะรู้สึกหงุดหงิดที่ผลตอบแทนของกองทุนภาคบังคับมันดูเต่าคลานไม่ทันใจ
และคิดว่าถ้าเงินก้อนนี้อยู่กับมือ น่าจะสามารถนำไปบริหาร จัดพอร์ต หรือต่อยอดให้งอกเงยได้ผลตอบแทนที่สูงกว่าที่ระบบจัดสรรให้
ในฐานะคนทำงานที่โดนหักเงินอยู่ทุกเดือน...สมาชิกรู้สึกอย่างไรกับ "เงินออมภาคบังคับ" เหล่านี้บ้างครับ?
คิดว่าเป็นระบบที่ดี คอยช่วยฝึกนิสัย ไม่ให้เราฟุ่มเฟือยและเซฟชีวิตตอนแก่ได้จริงๆ
หรือคิดว่าเป็นระบบที่กำลังซ้ำเติมสภาพคล่องในกระเป๋าตังค์ตอนนี้
และคิดว่าเราควรมีสิทธิ์เลือกที่จะออมหรือไม่ด้วยตัวเองกันครับ?
“รู้ว่าดี...แต่ทำไมยังเจ็บ?” : การหักเงินออมภาคบังคับ ที่มนุษย์เงินเดือนอยากร้องไห้ทุกสิ้นเดือน
แต่สายตาเรามักจะเหลือบไปเห็นช่อง "รายการหัก" แล้วก็ต้องถอนหายใจเบาๆ
ไม่ว่าจะเป็นเงินหักเข้า ประกันสังคม, กองทุนสำรองเลี้ยงชีพ (PVD), หรือ กบข. สารพัดกองทุนออมภาคบังคับ
ที่รัฐบาลและนายจ้างช่วยกันหักเงินเราไว้... ยิ่งเห็นยอดเงินหายไปหลักร้อยหลักพัน ใจมันก็แอบรู้สึกเสียดายขึ้นมาทุกที
ทั้งๆ ที่ถ้าเราลองมองย้อนดูข้อมูลทางสถิติ หรือดูชีวิตจริงของคนรุ่นปู่ย่าตายาย หรือผู้สูงอายุในยุคนี้ที่เกษียณออกมาแล้ว
หลายคนต้องเจอกับความยากลำบากอย่างแสนสาหัส เงินเก็บไม่พอใช้ โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้า แถมบางคนยังมีหนี้ก้อนโตติดตัวมา
เป็นภาระให้ต้องดิ้นรนทำงาน งกๆ ในวัยที่ควรจะได้พักผ่อน
นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมภาครัฐเขาถึงต้องออกกฎหมายมา "บังคับออม"
แถมใจดีมีเงินสมทบเพิ่มให้อีกจากฝั่งนายจ้างหรือรัฐบาล และล็อกเงื่อนไขไว้แน่นหนาว่า
“ห้ามเอาออกมาใช้เด็ดขาดจนกว่าจะเกษียณหรือออกจากงาน” เพื่อเป็นตาข่ายรองรับชีวิตในอนาคต
ไม่ให้เรากลายเป็นคนแก่ที่ถังแตก
มองในมุมวัตถุประสงค์และสิทธิประโยชน์... เรื่องนี้มันดีแบบ 100% เต็ม ไม่มีอะไรต้องเถียงเลยใช่ไหมครับ?
แต่คำถามสำคัญที่ชวนคิดคือ... แล้วทำไมพวกเราส่วนใหญ่ยังรู้สึก "แย่" และ "เจ็บปวด" ทุกครั้งที่ถูกหักเงินก้อนนี้ไป?
ผมลองมานั่งคิดดู เหตุผลมันอาจจะเป็น 3 ข้อนี้หรือเปล่า?
1.“แค่จะกินวันนี้ยังไม่พอ จะให้รอไปใช้อีก 30 ปีได้ยังไง?”
ด้วยสภาพเศรษฐกิจ ค่าครองชีพสูงแต่ค่าแรงไทยยังตามไม่ทัน เงินที่ถูกหักไปหลักพันในวันนี้ มันอาจจะเป็นค่าข้าว
ค่าแพมเพิสลูก หรือค่าน้ำค่าไฟที่ช่วยให้เรารอดพ้นในเดือนนี้ก็ได้ การโดนบังคับให้มองข้ามความเดือดร้อนตรงหน้า
แล้วไปรอเงินก้อนในวันเกษียณ มันเลยกลายความตึงเครียดในปัจจุบัน
2.“ไม่เชื่อมั่นในคนบริหาร...กลัวถึงเวลาแล้วไม่ได้เงินคืน”
มีคนไม่น้อยที่ตั้งคำถามว่า กองทุนใหญ่ๆ ระดับประเทศเหล่านั้น เอาเงินเราไปหมุนไปลงทุนในอะไรบ้าง?
ในอีก 20-30 ปีข้างหน้า กองทุนจะถังแตกไหม?
หรือระบบขับเคลื่อนจะโปร่งใสพอให้เราไว้ใจฝากชีวิตยามเกษียณไว้ได้จริงหรือเปล่า?
3.“ถ้าปล่อยให้ฉันเก็บเอง ป่านนี้เอาไปทำกำไรได้มากกว่านี้แล้ว!”
สำหรับสายนักลงทุน อาจจะรู้สึกหงุดหงิดที่ผลตอบแทนของกองทุนภาคบังคับมันดูเต่าคลานไม่ทันใจ
และคิดว่าถ้าเงินก้อนนี้อยู่กับมือ น่าจะสามารถนำไปบริหาร จัดพอร์ต หรือต่อยอดให้งอกเงยได้ผลตอบแทนที่สูงกว่าที่ระบบจัดสรรให้
ในฐานะคนทำงานที่โดนหักเงินอยู่ทุกเดือน...สมาชิกรู้สึกอย่างไรกับ "เงินออมภาคบังคับ" เหล่านี้บ้างครับ?
คิดว่าเป็นระบบที่ดี คอยช่วยฝึกนิสัย ไม่ให้เราฟุ่มเฟือยและเซฟชีวิตตอนแก่ได้จริงๆ
หรือคิดว่าเป็นระบบที่กำลังซ้ำเติมสภาพคล่องในกระเป๋าตังค์ตอนนี้
และคิดว่าเราควรมีสิทธิ์เลือกที่จะออมหรือไม่ด้วยตัวเองกันครับ?