ประมาณว่าสังคมจะทะเลาะกันเรื่องอะไร
จะชื่นชอบกันเรื่องอะไร
เราเริ่มไม่ค่อยสนใจ ไม่ค่อยตัดสินละ
อาจมีละคร หรือหนังสือที่สนใจ แต่ก็จะเริ่มดูช้ากว่าคนอื่น... (รอให้มันจบแล้วค่อยดู ไรงี้)
วันวันนึง ถ้าไม่ใช่งาน ก็ไม่มีอะไรคุย
คือส่วนตัวไม่อึดอัดนะ อยู่ได้
สนใจแต่ปัญหาที่เรา พอจะควบคุมได้ แก้ไขได้
อะไรที่ดูเยอะไปก็แค่ปล่อยไป
มันดูสงบดีใช่ไหม
แต่
เวลาต้องเข้าสังคมมันดูลำบากมากครับ
เช่น เขาจัดทีมไปแก้ปัญหาบางอย่าง เราก็ไปเป็นส่วนนึงของทีม
แต่ไม่รู้จะคุยไรนอกจากงาน
ดังนั้น บางทีมันมีจังหวะนั่งรอ พอเขาคุยสัพเพเหระ ละคร เพลง หนัง เศรษฐกิจ การเมือง
เราอยากจะบอกว่าเราไม่มีความเห็น(หรือถ้าเรามีความเห็น บางทีมันหลุดกรอบมากไป เช่นเรามีความเห็นว่า "ต่อให้นั่งวิจารณ์กันตรงนี้ก็คงไม่ช่วยอะไร"
หรือ "เราไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ เราไม่มีความเห็น"
)
คือตอนนี้เริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังจะหลุดวงโคจรของสังคม....
เราไม่รู้ว่ามันดีหรือแย่กับตัวเราหรอก
แค่รู้สึกสงสารความพยายามในการชวนคุย กับเราที่ไม่รู้จะคุยอะไร
ควรจะหาใครสักคนมาบำบัดหรือปรึกษาหัวหน้างานไหมครับ เผื่อจะมีคอร์สเข้าสังคมให้เรียน
มีความรู้สึกว่า... กำลังจะตกยุค ตกสังคม
จะชื่นชอบกันเรื่องอะไร
เราเริ่มไม่ค่อยสนใจ ไม่ค่อยตัดสินละ
อาจมีละคร หรือหนังสือที่สนใจ แต่ก็จะเริ่มดูช้ากว่าคนอื่น... (รอให้มันจบแล้วค่อยดู ไรงี้)
วันวันนึง ถ้าไม่ใช่งาน ก็ไม่มีอะไรคุย
คือส่วนตัวไม่อึดอัดนะ อยู่ได้
สนใจแต่ปัญหาที่เรา พอจะควบคุมได้ แก้ไขได้
อะไรที่ดูเยอะไปก็แค่ปล่อยไป
มันดูสงบดีใช่ไหม
แต่
เวลาต้องเข้าสังคมมันดูลำบากมากครับ
เช่น เขาจัดทีมไปแก้ปัญหาบางอย่าง เราก็ไปเป็นส่วนนึงของทีม
แต่ไม่รู้จะคุยไรนอกจากงาน
ดังนั้น บางทีมันมีจังหวะนั่งรอ พอเขาคุยสัพเพเหระ ละคร เพลง หนัง เศรษฐกิจ การเมือง
เราอยากจะบอกว่าเราไม่มีความเห็น(หรือถ้าเรามีความเห็น บางทีมันหลุดกรอบมากไป เช่นเรามีความเห็นว่า "ต่อให้นั่งวิจารณ์กันตรงนี้ก็คงไม่ช่วยอะไร"
หรือ "เราไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นั้นจริงๆ เราไม่มีความเห็น"
)
คือตอนนี้เริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังจะหลุดวงโคจรของสังคม....
เราไม่รู้ว่ามันดีหรือแย่กับตัวเราหรอก
แค่รู้สึกสงสารความพยายามในการชวนคุย กับเราที่ไม่รู้จะคุยอะไร
ควรจะหาใครสักคนมาบำบัดหรือปรึกษาหัวหน้างานไหมครับ เผื่อจะมีคอร์สเข้าสังคมให้เรียน