ช่วงที่เริ่มเข้าใจว่า “บางความสัมพันธ์มันก็มีอายุของมัน” แบบไม่ต้องมีใครผิด

สวัสดีครับ ปกติผมก็ไม่ค่อยได้มาระบายในพันทิพ แต่ช่วงนี้มีเรื่องที่อยากเขียนเก็บไว้ เลยลองพิมพ์ดูสักครั้งครับ
เมื่อก่อนผมเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์มาก ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือคนคุย ถ้าสนิทแล้วก็จะพยายามรักษาเต็มที่
แต่พอเวลาผ่านไป หลายๆ อย่างมันเริ่มเปลี่ยนไปแบบค่อยเป็นค่อยไป จากที่เคยคุยกันทุกวัน กลายเป็นนานๆ ที
จากที่เคยรู้สึกว่าเล่าอะไรก็ได้ทุกเรื่อง ก็เริ่มมีบางเรื่องที่ไม่ได้เล่าอีกแล้ว
มันไม่ได้มีเหตุการณ์ทะเลาะหรือผิดใจกันชัดเจน แค่ความรู้สึกมันค่อยๆ ห่างออกไปเอง
ช่วงแรกๆ ก็พยายามดึงกลับมาเหมือนเดิม ทักก่อน ชวนคุย ชวนไปไหนเหมือนเดิม
แต่พอทำไปสักพักก็เริ่มรู้สึกได้ว่าบางอย่างมันไม่เหมือนเดิมจริงๆ
สุดท้ายเลยเลือกที่จะค่อยๆ ถอยออกมาเงียบๆ โดยที่ไม่ได้โกรธหรือไม่ดีต่อกัน
มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่ได้เสียใจแบบหนักๆ แต่ก็ไม่ได้เฉยซะทีเดียว
เหมือนเรายอมรับได้ในระดับนึงว่าแต่ละคนมีเส้นทางของตัวเองจริงๆ
ตอนนี้เลยกลายเป็นคนที่มองความสัมพันธ์ต่างไปจากเมื่อก่อนพอสมควร
ยังให้ความสำคัญอยู่ แต่ไม่ได้ยึดติดเหมือนเดิมแล้วครับ