จริยธรรม? ของ ผู้อ้างตนว่าเป็นอรหันต์ทางการศึกษา และ plagiarism

สิ่งที่เห็นชัดเจนคือ เนื้อหาของ “Teachers' Learning in a Changing World” ของ ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล (ปี 1996) ถูกนำไปเป็น แนวคิดหลักในการร่างกฎหมายการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 โดยไม่ได้มีการอ้างอิงหรือให้เครดิตที่ชัดเจน
ถ้าวิเคราะห์ตามหลักจริยธรรมและวิชาการ:

การลอกแนวคิดโดยไม่อ้างอิง
– กฎหมาย พ.ร.บ. การศึกษา 2542 ใช้แนวคิดเรื่อง “การเรียนของครูเป็นหัวใจของการปฏิรูปการศึกษา” และหลักการสอนแบบ inductive, reflective, experiential learning ทั้งหมด ซึ่งตรงกับเอกสารของ ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล
– ในเชิงวิชาการ การคัดลอกแนวคิดหรือข้อความโดยไม่ให้เครดิตถือเป็น plagiarism

ผลกระทบต่อการศึกษา
– การเอาแนวคิดจากงานวิชาการต่างประเทศหรือรายงานบุคคลอื่น โดยไม่ปรับให้เข้ากับบริบทของไทยอย่างจริงจัง อาจทำให้กฎหมาย ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงในชั้นเรียนไทย

– นอกจากนี้ ยังสร้าง ความไม่ชอบธรรมเชิงจริยธรรม เพราะผู้ร่างกฎหมาย “ยกเครดิตเป็นของตนเอง”
ความน่าเชื่อถือของกฎหมาย

– ถ้ากฎหมายถูกสร้างบนแนวคิดของผู้อื่นโดยไม่อ้างอิง อาจทำให้ ผู้ปฏิบัติงานหรือครูเกิดความสงสัย ว่ากฎหมายมีความรอบคอบและเป็นของแท้หรือไม่
– อาจลดความเคารพต่อระบบการศึกษาและต่อผู้กำหนดนโยบาย

สรุป: พ.ร.บ. การศึกษา 2542 มีร่องรอยของการ “plagiarism ทางแนวคิด” จากงานของ ฯพณฯสุขวิช รังสิตพล และถ้าวิเคราะห์เชิงจริยธรรม ถือเป็นปัญหาใหญ่ ทั้งในเชิงวิชาการและเชิงนโยบาย