การพัวพันเชิงควอนตัม--ปรากฏการณ์ที่สองอนุภาคถูกลิขิตให้สะท้อนซึ่งกันและกัน โดยไม่ขึ้นกับระยะทาง... แต่หากคู่อนุภาคนั้นถือกำเนิดในจิตใจคนสองคน นั่นคือ คู่แท้ ที่สะท้อนเสียงหัวใจของกันและกัน แม้ว่าจะอยู่คนละฟากของจักรวาลก็ตาม
เอกฐานลิขิตใจ | The Singularity of Destiny
บทที่ 6 CMBClock นาฬิกาแสงแรก
เมธัสยืนเกาหัวอยู่กลางโถง BrainHall พลางปรายตามองเสื้อกันหนาวหนาเตอะที่ยังหุ้มร่างอยู่
“แย่ล่ะสิ... ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วยเลยนี่หว่า…” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
เสียงของอับดุลลอดเข้ามาในหู เหมือนดังมาจากที่ไหนสักแห่งใกล้ ๆ
“คุณสามารถไปยังตู้จัดเก็บอัตโนมัติด้านข้างของ
DreamsCabin ได้ครับ เลือกชุดได้ตามสะดวก ระบบจะปรับขนาดให้พอดีกับร่างกายของคุณโดยอัตโนมัติครับ”
เมธัสพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินเลี้ยวผ่านทางเดิน
MoveTube ไปยังห้อง
DreamsCabin
แสงในห้องค่อย ๆ สว่างขึ้นเมื่อเขาก้าวเท้าเข้าไป
พื้น ผนัง และเพดานยังคงเป็นสีขาวสะอาดอย่างน่าประหลาด
ทุกอย่างนิ่งสนิท... ว่างเปล่า... เหมือนไม่มีชีวิต
เขาเงยหน้าขึ้นตะโกนกลับไปทางโถงใหญ่
“อับดุล! ฉันไม่เห็นมีอะไรเลย!”
เสียงของอับดุลดังในหูอีกครั้ง ราวกับยืนอยู่ข้างหลัง
“คุณลองใช้คลื่นสมองสั่งดูสิครับ”
เมธัสขมวดคิ้ว ลองหลับตาลง สูดลมหายใจเข้า แล้วนึกถึง ‘
ตู้เสื้อผ้า’
พลัน... ผนังด้านหนึ่งเบื้องหน้าเปล่งแสงอ่อน ก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นตู้เสื้อผ้าขนาดพอดีตัว
เขายิ้มพลางส่ายหน้า
“
โคตรไฮเทค…”
ด้านในเรียงรายไปด้วยชุดคล้ายจั๊มสูทสีเทาอมฟ้า วัสดุดูบางเบาแต่ตึงแน่น
รองเท้าสลิปออนสีขาวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ดูทันสมัยแต่เรียบง่าย
ทุกอย่างเหมือนถูกออกแบบมาให้ ‘มีความเป็นกลางระหว่างเพศ’ — ใส่ได้ทุกคน ทุกเพศ ทุกสรีระ
เมธัสถอดเสื้อกันหนาวออกและโยนลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะหันกลับไปเลือกชุดใหม่
แต่ยังไม่ทันได้ก้มตัว...
เขาเห็นเสื้อกันหนาวตัวนั้น
ค่อย ๆ ถูกพื้นยานดูดหายไป
“
เฮ้ยยย...!!”
เขาร้องเสียงหลง พลางถอยหลังหนึ่งก้าวจนแทบสะดุด
เสียงอับดุลดังขึ้นเหมือนตกใจ
“
เกิดอะไรขึ้นครับคุณเมธัส!”
“
เสื้อ... เสื้อเก่าของฉัน มันถูกพื้นกินไปแล้ววว!!”
เมธัสยังอ้าปากค้าง
เสียงของอับดุลแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะ อย่างขบขันที่สุดเท่าที่
AI จะหัวเราะได้
“ทุกอย่างในยานนี้จะถูกรีไซเคิลครับ เพื่อการใช้งานวนกลับอย่างมีประสิทธิภาพ เราเรียกระบบนี้ว่า ‘
Loop’ ครับ”
เมธัสจ้องพื้นยานอย่างไม่ไว้ใจ
“
แล้ว… มันจะไม่รีไซเคิลตัวฉันแน่นะ…”
“คุณก็ยังยืนอยู่นี่ไงครับ” เสียงเรียบนิ่งของอับดุลตอบกลับ
“เออ... จริงด้วย”
อับดุลอธิบายต่ออย่างใจเย็น
“ยานนี้จะตรวจสอบ วิเคราะห์ทุกสิ่งที่เข้ามาในระบบ หากเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจุลภาค หรือสิ่งที่ไม่มีสัญญาณชีพ มันจะย่อยเข้าสู่ระบบ
Loop โดยอัตโนมัติ”
เมธัสเบิกตากว้างขึ้น
“
นายหมายความว่า ถ้าฉันตายในนี้ เจ้าปลาวาฬตัวนี้ก็จะกินฉันอย่างงั้นเรอะ?”
“ใช่แล้วครับ เพื่อประสิทธิภาพในการรีไซเคิล... หรือ
Loop ไงครับ”
“
เช้ดดดด...!!”
เมธัสขนลุกพรึ่บ
“สยองว่ะ… แต่ก็เข้าใจนะ จะเก็บศพไว้ให้เหม็นไปทั้งยานทำไม”
“คุณเข้าใจถูกต้องแล้วครับ” อับดุลตอบกลับทันที
เมธัสส่ายหน้า ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าชุดเดิมออกทีละชิ้นวางลงบนพื้น
ทุกชิ้นที่เขาวางลง ถูกยานกลืนหายไปเหมือนทะเลกลืนก้อนกรวด
เขามองรองเท้าผ้าใบคู่นั้นหายวับไปอย่างเสียดาย…
“ลาก่อนว่ะ... ไนกี้รุ่นลิมิเต็ดของฉัน…”
เมื่อเขาหยิบชุดใหม่จากตู้มาสวม ชุดจั๊มสูทหลวม ๆ ค่อย ๆ ปรับเข้ากับรูปร่างของเขา
ตั้งแต่ช่วงไหล่ ลำตัว ไปจนถึงความยาวของแขนขา ทุกอย่าง ‘จูน’ จนพอดีอย่างน่าทึ่ง
เขาเดินออกมาจากห้อง
DreamsCabin เข้าสู่
BrainHall ด้วยท่าทีมั่นใจ
สะบัดชายแขนเสื้อเล็กน้อยแล้วหมุนตัวไปมา
“เป็นไงบ้างล่ะ? ดูเหมือนกัปตันยานจากหนังไซไฟเลยใช่มั้ย?”
“เหมาะสมกับคุณมากครับ”
อับดุลตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูจะยิ้มได้
“โดยเฉพาะช่วงไหล่กับอก... ระบบปรับรูปร่างได้สมบูรณ์แบบจริง ๆ”
เมธัสยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ
แต่ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง
“แต่... เดี๋ยวนะ แล้วมันจะซักยังไงวะเนี่ย? ฉันไม่เห็นมีเครื่องซักผ้าบนยานเลยนี่หว่า”
“ไม่จำเป็นครับ”
อับดุลตอบทันที
“ชุดนี้เป็นรุ่น
TForm Attire ผลิตจากเส้นใยชีวภาพ
BioQFiber ที่สามารถย่อยคราบอินทรีย์และเหงื่อได้ด้วยกลไกระดับนาโน โดยอาศัยความชื้นในอากาศและพลังงานต่ำครับ”
เมธัสยกคิ้วขึ้น
“เอ่อ... แล้วถ้าฉันทำกาแฟหกใส่ล่ะ?”
“เพียงแค่คุณส่งคลื่นสมองว่า ‘
ไม่พอใจคราบนั้น’ ระบบจะเริ่มกระบวนการล้างคราบทันที
“ใช้เวลาประมาณ
10 วินาที ชุดจะสะอาดเหมือนใหม่... โดยไม่เปียกครับ”
เมธัสหรี่ตา
“...งั้นถ้าฉันส่งคลื่นสมองตอนนี้ ชุดจะทำอะไรฉันมั้ยเนี่ย?”
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ”
อับดุลตอบพร้อมหยอกเบา ๆ
“นอกจากความรู้สึกเหมือนชุดจะกระซิบว่า ‘
ฉันสะอาดอยู่แล้วค่ะพ่อหนุ่ม อย่าตื่นเต้นไป’ ”
เมธัสหลุดหัวเราะ
“
ว้าว... ฉันกำลังคุยกับเสื้อผ้าตัวเองอยู่จริง ๆ แล้วสินะ…”
“และชุดก็ตอบกลับ ‘
ด้วยความยินดี’ ครับ”
เขาก้มมองตัวเองอีกครั้ง
หัวเราะเบา ๆ พลางตบบ่าซ้ายของชุดใหม่ที่เพิ่งได้
“โอเค ชนะไปเลยอับดุล… ฉันยอมรับว่านี่คือเสื้อผ้าที่ฉลาดกว่าฉันแน่ ๆ หนึ่งชุด”
“ผมจะบันทึกคำชมนั้นไว้ในหน่วยความจำทันทีครับ… '
ครั้งแรกที่เมธัสรู้สึกดีกับเสื้อผ้า'”
(มีต่อ)
เอกฐานลิขิตใจ | บทที่ 6 CMBClock นาฬิกาแสงแรก
เมธัสยืนเกาหัวอยู่กลางโถง BrainHall พลางปรายตามองเสื้อกันหนาวหนาเตอะที่ยังหุ้มร่างอยู่
“แย่ล่ะสิ... ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วยเลยนี่หว่า…” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
เสียงของอับดุลลอดเข้ามาในหู เหมือนดังมาจากที่ไหนสักแห่งใกล้ ๆ
“คุณสามารถไปยังตู้จัดเก็บอัตโนมัติด้านข้างของ DreamsCabin ได้ครับ เลือกชุดได้ตามสะดวก ระบบจะปรับขนาดให้พอดีกับร่างกายของคุณโดยอัตโนมัติครับ”
เมธัสพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินเลี้ยวผ่านทางเดิน MoveTube ไปยังห้อง DreamsCabin
แสงในห้องค่อย ๆ สว่างขึ้นเมื่อเขาก้าวเท้าเข้าไป
พื้น ผนัง และเพดานยังคงเป็นสีขาวสะอาดอย่างน่าประหลาด
ทุกอย่างนิ่งสนิท... ว่างเปล่า... เหมือนไม่มีชีวิต
เขาเงยหน้าขึ้นตะโกนกลับไปทางโถงใหญ่
“อับดุล! ฉันไม่เห็นมีอะไรเลย!”
เสียงของอับดุลดังในหูอีกครั้ง ราวกับยืนอยู่ข้างหลัง
“คุณลองใช้คลื่นสมองสั่งดูสิครับ”
เมธัสขมวดคิ้ว ลองหลับตาลง สูดลมหายใจเข้า แล้วนึกถึง ‘ตู้เสื้อผ้า’
พลัน... ผนังด้านหนึ่งเบื้องหน้าเปล่งแสงอ่อน ก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นตู้เสื้อผ้าขนาดพอดีตัว
เขายิ้มพลางส่ายหน้า
“โคตรไฮเทค…”
ด้านในเรียงรายไปด้วยชุดคล้ายจั๊มสูทสีเทาอมฟ้า วัสดุดูบางเบาแต่ตึงแน่น
รองเท้าสลิปออนสีขาวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ดูทันสมัยแต่เรียบง่าย
ทุกอย่างเหมือนถูกออกแบบมาให้ ‘มีความเป็นกลางระหว่างเพศ’ — ใส่ได้ทุกคน ทุกเพศ ทุกสรีระ
เมธัสถอดเสื้อกันหนาวออกและโยนลงพื้นอย่างแรง ก่อนจะหันกลับไปเลือกชุดใหม่
แต่ยังไม่ทันได้ก้มตัว...
เขาเห็นเสื้อกันหนาวตัวนั้นค่อย ๆ ถูกพื้นยานดูดหายไป
“เฮ้ยยย...!!”
เขาร้องเสียงหลง พลางถอยหลังหนึ่งก้าวจนแทบสะดุด
เสียงอับดุลดังขึ้นเหมือนตกใจ
“เกิดอะไรขึ้นครับคุณเมธัส!”
“เสื้อ... เสื้อเก่าของฉัน มันถูกพื้นกินไปแล้ววว!!”
เมธัสยังอ้าปากค้าง
เสียงของอับดุลแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะ อย่างขบขันที่สุดเท่าที่ AI จะหัวเราะได้
“ทุกอย่างในยานนี้จะถูกรีไซเคิลครับ เพื่อการใช้งานวนกลับอย่างมีประสิทธิภาพ เราเรียกระบบนี้ว่า ‘Loop’ ครับ”
เมธัสจ้องพื้นยานอย่างไม่ไว้ใจ
“แล้ว… มันจะไม่รีไซเคิลตัวฉันแน่นะ…”
“คุณก็ยังยืนอยู่นี่ไงครับ” เสียงเรียบนิ่งของอับดุลตอบกลับ
“เออ... จริงด้วย”
อับดุลอธิบายต่ออย่างใจเย็น
“ยานนี้จะตรวจสอบ วิเคราะห์ทุกสิ่งที่เข้ามาในระบบ หากเป็นสิ่งมีชีวิตระดับจุลภาค หรือสิ่งที่ไม่มีสัญญาณชีพ มันจะย่อยเข้าสู่ระบบ Loop โดยอัตโนมัติ”
เมธัสเบิกตากว้างขึ้น
“นายหมายความว่า ถ้าฉันตายในนี้ เจ้าปลาวาฬตัวนี้ก็จะกินฉันอย่างงั้นเรอะ?”
“ใช่แล้วครับ เพื่อประสิทธิภาพในการรีไซเคิล... หรือ Loop ไงครับ”
“เช้ดดดด...!!”
เมธัสขนลุกพรึ่บ
“สยองว่ะ… แต่ก็เข้าใจนะ จะเก็บศพไว้ให้เหม็นไปทั้งยานทำไม”
“คุณเข้าใจถูกต้องแล้วครับ” อับดุลตอบกลับทันที
เมธัสส่ายหน้า ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าชุดเดิมออกทีละชิ้นวางลงบนพื้น
ทุกชิ้นที่เขาวางลง ถูกยานกลืนหายไปเหมือนทะเลกลืนก้อนกรวด
เขามองรองเท้าผ้าใบคู่นั้นหายวับไปอย่างเสียดาย…
“ลาก่อนว่ะ... ไนกี้รุ่นลิมิเต็ดของฉัน…”
เมื่อเขาหยิบชุดใหม่จากตู้มาสวม ชุดจั๊มสูทหลวม ๆ ค่อย ๆ ปรับเข้ากับรูปร่างของเขา
ตั้งแต่ช่วงไหล่ ลำตัว ไปจนถึงความยาวของแขนขา ทุกอย่าง ‘จูน’ จนพอดีอย่างน่าทึ่ง
เขาเดินออกมาจากห้อง DreamsCabin เข้าสู่ BrainHall ด้วยท่าทีมั่นใจ
สะบัดชายแขนเสื้อเล็กน้อยแล้วหมุนตัวไปมา
“เป็นไงบ้างล่ะ? ดูเหมือนกัปตันยานจากหนังไซไฟเลยใช่มั้ย?”
“เหมาะสมกับคุณมากครับ”
อับดุลตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูจะยิ้มได้
“โดยเฉพาะช่วงไหล่กับอก... ระบบปรับรูปร่างได้สมบูรณ์แบบจริง ๆ”
เมธัสยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ
แต่ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง
“แต่... เดี๋ยวนะ แล้วมันจะซักยังไงวะเนี่ย? ฉันไม่เห็นมีเครื่องซักผ้าบนยานเลยนี่หว่า”
“ไม่จำเป็นครับ”
อับดุลตอบทันที
“ชุดนี้เป็นรุ่น TForm Attire ผลิตจากเส้นใยชีวภาพ BioQFiber ที่สามารถย่อยคราบอินทรีย์และเหงื่อได้ด้วยกลไกระดับนาโน โดยอาศัยความชื้นในอากาศและพลังงานต่ำครับ”
เมธัสยกคิ้วขึ้น
“เอ่อ... แล้วถ้าฉันทำกาแฟหกใส่ล่ะ?”
“เพียงแค่คุณส่งคลื่นสมองว่า ‘ไม่พอใจคราบนั้น’ ระบบจะเริ่มกระบวนการล้างคราบทันที
“ใช้เวลาประมาณ 10 วินาที ชุดจะสะอาดเหมือนใหม่... โดยไม่เปียกครับ”
เมธัสหรี่ตา
“...งั้นถ้าฉันส่งคลื่นสมองตอนนี้ ชุดจะทำอะไรฉันมั้ยเนี่ย?”
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ”
อับดุลตอบพร้อมหยอกเบา ๆ
“นอกจากความรู้สึกเหมือนชุดจะกระซิบว่า ‘ฉันสะอาดอยู่แล้วค่ะพ่อหนุ่ม อย่าตื่นเต้นไป’ ”
เมธัสหลุดหัวเราะ
“ว้าว... ฉันกำลังคุยกับเสื้อผ้าตัวเองอยู่จริง ๆ แล้วสินะ…”
“และชุดก็ตอบกลับ ‘ด้วยความยินดี’ ครับ”
เขาก้มมองตัวเองอีกครั้ง
หัวเราะเบา ๆ พลางตบบ่าซ้ายของชุดใหม่ที่เพิ่งได้
“โอเค ชนะไปเลยอับดุล… ฉันยอมรับว่านี่คือเสื้อผ้าที่ฉลาดกว่าฉันแน่ ๆ หนึ่งชุด”
“ผมจะบันทึกคำชมนั้นไว้ในหน่วยความจำทันทีครับ… 'ครั้งแรกที่เมธัสรู้สึกดีกับเสื้อผ้า'”
(มีต่อ)