เอกฐานลิขิตใจ | บทที่ 9 ExoMatter ดิ่งลึก...สู่ก้นบึ้ง

^{การพัวพันเชิงควอนตัม--ปรากฏการณ์ที่สองอนุภาคถูกลิขิตให้สะท้อนซึ่งกันและกัน โดยไม่ขึ้นกับระยะทาง... แต่หากคู่อนุภาคนั้นถือกำเนิดในจิตใจคนสองคน นั่นคือ คู่แท้ ที่สะท้อนเสียงหัวใจของกันและกัน แม้ว่าจะอยู่คนละฟากของจักรวาลก็ตาม}

---

       
       2 ปีต่อมา — ยาน VeltrayWhale

       เมธัสพุ่งตัวออกจากห้อง SurvivalShop

       ร่างของเขาลอยไปตามโถงทางเดิน MoveTube อย่างคล่องแคล่ว

       เส้นผมยาวรุงรังชี้ฟูขึ้นเหนือศีรษะ ราวกับเส้นใยที่ล่องลอยอย่างไร้ทิศ

       หนวดเคราหนาแน่นปกคลุมกรามและแนวคาง

       ใบหน้าเขาดูเปลี่ยนไปจากวันแรกของการเดินทาง —

       เคร่งขรึมขึ้น คล้ายนักบุญผู้จาริกในห้วงจักรวาลไกล

       เขาใช้ปลายเท้าแตะผนังเบา ๆ เพื่อปรับทิศ

       ร่างพุ่งผ่านข้อต่อทางเดิน เข้าสู่โถง BrainHall ที่ขยายกว้างออกตรงหน้า

       ท่าทางเป็นธรรมชาติเหมือนคนที่ล่องอยู่ในยานนี้มาตลอดชีวิต

       “ฉันใช้เวลา 2 ปี ไล่ทะลวงพลัคเจ้าปลาวาฬแก่ตัวนี้ซะจนเช้งเลยนะ...”

       เมธัสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงพอใจในตัวเองนิด ๆ

       “ถ้าคุณรู้ว่ายานลำนี้อายุเท่าไหร่ แล้วคุณจะอึ้งครับ คุณเมธัส”

       เสียงของอับดุลดังขึ้นจากมุมใดมุมหนึ่งของห้อง เสียงราบเรียบแต่แฝงอารมณ์ขันชัดเจน

       เมธัสตอบพร้อมรอยยิ้มแค่น ๆ ขณะเอียงตัวเล็กน้อย

       “นั่นสิ... ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้านี่แก่ขนาดไหนถึงมีเส้นเลือดอุดตันเต็มไปหมด…”

       เขาหลับตาชั่วครู่ —

       ปล่อยให้สัญญาณประสาทจากสมองไหลเข้าสู่ระบบเชื่อมต่อของชุด BioG Suit ที่แนบเนื้ออยู่กับร่างเขา —

       ส่วนหลังขยับเล็กน้อย คล้ายกล้ามเนื้อที่ตื่นตัวตามสัญชาตญาณ

       แผ่นพับชีวะบริเวณบ่าทั้งสองข้างคลายตัว แล้วดีดท่อพ่นระดับนาโนออกมาช้า ๆ

       ภายในเสี้ยววินาที

       ก๊าซเรืองแสงสีฟ้าจาง ๆ ก็ถูกปล่อยออกมาจากแผ่นหลัง — กระจายเป็นลำขนาดเล็กกว่าปลายเส้นผม แต่แน่นหนา หลายสิบลำพ่นในทิศตรงข้ามกันอย่างแม่นยำ

       ร่างของเมธัสหยุดนิ่งกลางอากาศ

       ก่อนจะค่อย ๆ โน้มลงสู่ท่ายืนอย่างนุ่มนวล

       และเมื่อเขาทำท่านั่ง —

       เก้าอี้เนื้อเดียวกับยานก็ผุดขึ้นรับเขาอย่างพอดี พร้อมกับเยื่อบางใสที่ยืดออกจากเก้าอี้มาเชื่อมกับแผ่นหลังของ BioG Suit 

       ไม่มีเสียงล็อก ไม่มีแรงกระชาก มีเพียงสัมผัสเบาที่แนบแน่นพอจะยึดเขาไว้กับเก้าอี้

       “ที่จริง... เจ้าชุด BioG Suit นี่ก็ดีนะ…”

       เขายิ้ม ขณะมองแขนขาตัวเองที่ยังแนบกับเก้าอี้

       “แต่ฉันชอบปล่อยให้ตัวฉันลอยไปมามากกว่า ฮ่า ๆ ๆ”

       “ฮ่า ๆ ๆ” อับดุลหัวเราะตามด้วยน้ำเสียงพอใจ

       “ชุดนี้ออกแบบมาเพื่อพื้นที่ที่มีค่า G ต่ำครับ

       “แม้คุณจะเข้าสู่บรรยากาศของดาวนั้น แต่ถ้าค่า G ไม่เหมาะสมกับร่างกาย ชุดนี้จะปรับให้คุณเดินบนดาวดวงนั้นได้อย่างสง่าผ่าเผยเหมือนเดิม”

       “ใช่แล้ว... แต่ดาวนั้นก็ต้องมีบรรยากาศที่มีก๊าซพอให้ชุดนี้ดึงเข้ามาเก็บที่ส่วนหลังก่อนอย่างที่นายเคยบอกฉัน...” 

       เมธัสยกแขนขวาขึ้นเล็กน้อย แล้วแตะลงบนบ่าซ้ายของชุด 

       “มันจะพ่นขึ้นเป็นลำเล็ก ๆ ขนาดเล็กกว่าเส้นผม แต่กระจายหลายลำ

       “การที่ลำเล็ก แต่มวลที่ปล่อยหนาแน่น ทำให้เกิดแรงดันที่สูง — นายเคยบอกฉันแล้ว” 

       เขาหยุดพูดเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

       “แบบนี้ฉันเดินบนดาวที่ค่า G ต่ำกว่าโลกได้เลย...

       “แถมชุดนี้ยังเพิ่มแรงเค้นกล้ามเนื้อ เพื่อไม่ให้กระดูกและกล้ามเนื้อฝ่อจากภาวะไร้น้ำหนักนาน ๆ ด้วย”

       “ผมยินดีที่คุณชอบชุดนี้ครับ”

       “เออ แล้วที่นายจะบอกอายุของยานปลาวาฬลำนี้... ตกลงมันอายุเท่าไหร่ล่ะ”

       “ยานปลาวาฬลำนี้มีอายุมากกว่าคุณซะอีกครับ”

       “ปีนี้ฉันอายุ 32... ถ้ามันอายุมากกว่าฉัน ขอทายว่า... ซัก 40?”

       “ใกล้เคียงครับคุณเมธัส — เจ้าปลาวาฬตัวนี้มีอายุ 56 ปีจักรวาล ครับ”

       “โอ้ววว... มันอายุน้อยกว่าพ่อฉันนิดเดียวเอง!”

        เขาหัวเราะขึ้นเบา ๆ ขณะใช้มือเสยผมที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ 

       “ถึงว่ามีเส้นเลือดอุดตันเต็มไปหมด ถึงขั้นทำให้เป็นความดันสูง

       “แต่ตอนนี้ฉันรักษามันเรียบร้อยแล้วล่ะ ยังกะเพิ่งถอยออกมาจากศูนย์เลยงานนี้!”

       “ว่าแต่... คุณไม่คิดจะตัดผมโกนหนวดเคราซะหน่อยเหรอครับ”

       เสียงของอับดุลดังขึ้นจากผนังด้านข้างของ BrainHall

       แสงบาง ๆ วูบขึ้นตามเส้นขอบเพดาน เหมือนรอยยิ้มที่แซวผ่านเงาสะท้อน

       “บนยานเรายังมี ‘ลมโชยบาร์เบอร์’ อยู่นะครับ—เผื่อคุณลืมไปแล้ว”

       เมธัสเอนตัวไปด้านข้าง เท้าแขนบนพนักชีวะอย่างสบาย ๆ มืออีกข้างลูบเคราหนาทึบของตัวเองอย่างเนิบช้า

       “ฉันจำได้…”

       เขาว่าเสียงเรียบ

       “นายเคยบอกฉัน...

       “แค่ดึงหมวกไอ้โม่งที่ชื่อว่า BeautyHat จากตู้เสื้อผ้า ออกมาสวม แล้วคิดถึงทรงผมกับทรงหนวดที่อยากได้

       “มันจะปล่อยเอนไซม์มาย่อยเส้นผมกับหนวดฉันตามทรงที่คิด จากนั้นทั้งหมดก็จะถูกนำไปรีไซเคิลด้วยระบบ Loop”

       เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ

       ปล่อยลมหายใจนิ่ง ๆ ขณะนิ้วแตะปลายผมด้านข้างที่ตกลงถึงหัวไหล่ ก่อนจะคลึงมันเบา ๆ ระหว่างปลายนิ้ว

       “...แต่ไม่หรอก”

       เขายิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว — รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมอบให้กับใครบางคนในหัวใจ 

       “เคทิส... เธอบอกว่า แบบนี้ก็ดูเข้มดี เหมือนหนุ่มเซอร์ เธอชอบ”

       “ฮ่า ๆ ๆ ๆ” เสียงหัวเราะของอับดุลดังขึ้นทันที ราวกับเห็นภาพประกอบลอยขึ้นมาในระบบประมวลผล

       “อาจเป็นไปได้ว่า หนุ่ม ๆ ดาว Paleviolet น่ะ...แทบไม่มีหนวดเครากันเลยครับ ถ้าคุณไปอยู่ที่นั่น—ผมว่า ระดับดาราของดาวเลยนะครับ”

       เมธัสหัวเราะเบา ๆ แล้วเอนหัวพิงพนักเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน

       “จริงสิ?”

       “ผมไม่ได้ล้อเล่นครับ” อับดุลตอบเสียงเรียบ “หนวดเคราเป็นสัญลักษณ์ของฮอร์โมนเพศชาย ความมั่นใจ ความเป็นผู้นำ กล้าได้กล้าเสีย...”

       เสียงของอับดุลเงียบไปชั่วครู่ ราวกับกำลังเปลี่ยนโหมดบางอย่างในข้อมูล

       “เอ้อ... ผมเกือบลืมบอกคุณ”

       เมธัสขยับตัวเล็กน้อย เอนตัวขึ้นมานั่งตรง

       “อะไรเหรอ อับดุล?”

       “ตอนนี้เรากำลังเฉียดเข้าใกล้วงโคจรของดาว Frostgrey ครับ”

       เมธัสหรี่ตา มองขึ้นไปยังเพดานของ BrainHall

       รอยย่นบนหน้าผากเขาเผยออกเล็กน้อย

       “ฟรอสเกรย์?”

       “มันคือดาวลำดับสุดท้าย ของระบบ PresFlarenoxVeltrayArc แห่งนี้ครับ” เสียงของอับดุลเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

       “นายหมายถึง... TRAPPIST-1h?” เมธัสพูดพลางหมุนข้อมือเป็นวงกลม คล้ายประมวลข้อมูลในหัว

       “ถ้าตามชื่อที่มนุษย์โลกตั้งไว้ ก็ใช่ครับ”

       “แสดงว่ามันเป็นดาวน้ำแข็งน่ะสิ ถึงได้ชื่อว่า Frostgrey”

       “ถูกต้องครับ”

       เสียงของอับดุลดังแน่นหนักขึ้น

       “ด้วยความที่มันห่างไกลจากดาวแม่มากที่สุด ทำให้แม้แต่ด้านที่โดนแสงตลอดก็ยังปกคลุมด้วยน้ำแข็ง

       “เหมือนหยดน้ำค้างแข็งเกาะบนยอดเขา...

       “พวกเขาจึงตั้งชื่อว่า ‘หยดน้ำค้างแข็งสีเทา’ ไงครับ”

       “นายบอกว่า ด้านที่โดนแสงตลอด...”

       เมธัสพูดช้า ๆ พลางยกมือขึ้นวาดเป็นครึ่งวงกลม

       “นั่นหมายความว่า... ดาวนี้ก็อยู่ในภาวะ Tidal Locking เหมือน Paleviolet?”

       “ใช่แล้วครับ”

       อับดุลตอบทันที

       “อันที่จริง... ดาวทุกดวงในระบบนี้ก็เป็น Tidal Locking เหมือนกันหมด

       “เพราะดาวแม่ของพวกมัน — มีแรงโน้มถ่วงสูงแต่แผ่กระจายอยู่ในรัศมีวงโคจรที่แคบมาก มันกว้างไม่พอจะเปิดโอกาสให้ดาวบริวารหมุนอิสระได้”

       เมธัสขยับลำตัวออกจากเก้าอี้ชีวะอย่างช้า ๆ ปล่อยให้ร่างลอยตัวขึ้นอย่างไร้แรงต้าน

       มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าราวชีวะใสที่ยื่นออกจากผนัง ก่อนจะเหนี่ยวตัวพาร่างเคลื่อนตรงเข้าหา SoulWindow ที่อยู่ด้านข้างของห้อง

       แสงสีฟ้าอ่อน ๆ จากโครงสร้างด้านในของยานสะท้อนบนพื้นผิวโปร่งใสที่โค้งรับแนวแรงดึงจักรวาล เบื้องนอกที่ทอดตัวยาวออกไปจนสุดสายตา

       ดาว Frostgrey ปรากฏเป็นจุดเรืองแสงสีเทาจาง ๆ ไม่ใหญ่ ไม่เปล่งประกาย แค่จุดหนึ่งในความมืด — แต่ใกล้พอจะเห็น ‘น้ำแข็ง’ วาวสะท้อนบนพื้นผิวด้านกลาง

       ดาวดวงนั้นยังไม่ถึงกับอยู่ในระยะวงโคจรของยาน — มันเหมือนเพื่อนร่วมทางที่ลอยเยื้องอยู่ข้าง ๆ ...ส่องแสงด้วยความเยือกเย็นของตัวเอง

       “ตอนนี้ยานเรากำลังบินด้วยความเร็วเท่าไหร่?”

       เมธัสถามขึ้นโดยไม่ละสายตาจากภาพเบื้องหน้า

       “จากครั้งแรกสุดที่ยานถูกยิงด้วย ‘โคลด์พลาสม่า’ เพียงครั้งเดียว ที่ความเร็วต้น 1.12 กิโลเมตรต่อวินาที

       “ตอนนี้ความเร็วเพิ่มขึ้นเล็กน้อย จากแรงโน้มถ่วงของดาวแม่ที่ดึงเราเข้าใกล้ครับ”

       เสียงของอับดุลตอบกลับมาอย่างราบเรียบ

       เมธัสก้มลงช้า ๆ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่างในหัว

       มือของเขายังค้างอยู่บนราวใสเบื้องหน้า นิ้วเกร็งเบา ๆ เหมือนกำลังนับอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

       “แล้วถ้าเราเข้าสู่วงโคจรของดาวแม่เข้าไปข้างในเรื่อย ๆ ...” เขาพูดช้า ๆ ขณะเงยหน้าขึ้นมา “...ความเร็วจะเพิ่มขึ้นเท่าไหร่?”

       “ก็น่าจะประมาณ 12.3 กิโลเมตรต่อวินาทีเมื่อถึงวงโคจรของ Paleviolet ครับ”

       “นั่นมันระดับหอยทากอวกาศเลยนะ...”

       เมธัสพูดพร้อมหันหน้ากลับมา ทำตาขวางใส่อากาศ แล้วหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าเครียดขึ้นเล็กน้อย

       “ถ้างั้น… กว่าที่เราจะถึง Paleviolet... เคราฉันคงลากพื้นพอดี”

       “ใช่แล้วครับ คุณเมธัส”

       อับดุลตอบเสียงไม่เปลี่ยน

       “จากนี้เราน่าจะใช้เวลาประมาณ 30 ปีจักรวาล ในการเข้าสู่วงโคจรของ Paleviolet อย่างเป็นทางการครับ”

---

(มีต่อ)