ก่อนที่จะมีลูก ส่วนตัวรู้สึกเฉยๆ มีก็ได้ ไม่มีก็ได้ แต่ภรรยาอยากมี สุดท้ายตอนนี้เลยได้ลูกชายมาหนึ่งคน ปัจจุบันอายุ2เดือนนิดๆ หลังจากที่ลูกคลอด ชีวิตเปลี่ยนไปมากพอสมควร จนหลายๆครั้งมันก็รู้สึกหม่นๆ คิดถึงช่วงชีวิตที่ยังไม่มีลูก มีประเด็นหลายๆอย่างที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น (ในมุมมองของบางท่านอาจจะรู้สึกว่ามันไร้สาระ เรื่องเล็กน้อยนะครับ)
- จำนวนสมาชิกที่มากขึ้น: ก่อนหน้านี้อยู่กัน2คนกับภรรยา พอลูกคลอด มีคุณยาย (แม่ภรรยา) มาช่วยดูแล จริงๆแล้วผมไม่ได้มีประเด็นอะไรกับท่านเลย ท่านไม่ได้มีนิสัยที่ toxic เป็นคนนิ่งๆเฉยๆ ไม่จู้จี้จุกจิกอะไร และก็ต้องขอบคุณท่านที่มาช่วยเลี้ยงหลานให้ รวมถึงช่วยเรื่องงานบ้านต่างๆที่เท่าที่ทำได้ แต่พอคนที่ไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมาอยู่บ้านเดียวกัน บางทีผมก็รู้สึกเกร็งๆ ไม่เป็นตัวเอง รู้สึกตัวเองกลายเป็นคนเงียบๆ พูดน้อย บางทีแอบรู้สึกเหมือนเรากลายเป็นคนนอกของบ้าน เวลาเค้าคุยเล่นกันสามคน แม่ ยาย หลาน (จุดนี้ผมอาจจะคิดมากเกินไป)
- วิถีชีวิตที่เปลี่ยนไป: ก่อนมีลูก ผมกับภรรยาใช้ชีวิตกันค่อนข้างชิล วันหยุดก็ไปหาอะไรกินกัน ใครอยากทำอะไรหรืออยากไปไหน ได้เลยตามสะดวก ไม่ต้องตัวติดกัน ไม่ตามไม่บ่นอะไรใดๆ ผมเองเวลาว่างๆก็ไปออกกำลังกาย ไปเจอเพื่อนกลุ่มผู้ชายบ้าง และช่วงวันหยุดจะชอบนอนดึก-ตื่นสาย ดูหนัง เล่นเกมส์ ทำอะไรไปเรื่อย...พอหลังมีลูก ทุกอย่างหายหมด ไม่ได้กินร้านอาหารนอกบ้านเลยตั้งแต่ลูกคลอด เรื่องไปออกกำลังกาย ไปเจอเพื่อน ไม่มี ต้องอยู่ standby คอยดูลูก อาบน้ำ ป้อนนม เปลี่ยนแพมเพิส ถึงแม้เด็กวัยนี้ส่วนใหญ่จะนอน แต่เราก็ไม่สามารถไปไหนหรือทำอะไรได้ยาวๆ เพราะไม่รู้เค้าจะเริ่มร้องเริ่มตื่นเมื่อไหร่ เราก็ต้องคอยเป็นลูกมือภรรยา บางทีวันหยุดก็นั่งเฝ้า นั่งเลี้ยงกันไปจนหมดวัน กลางคืนก็ต้องรีบพาเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ แล้วก็ตื่นเช้ามาเลี้ยงกันวนไป
- ความสัมพันธ์กับภรรยา: จริงๆเราไม่ได้เป็นคู่ที่สวีทหวานอะไรมากมาย แต่เราก็จะคุยโน่นคุยนี่กันเรื่อยเปื่อย เล่าเรื่องงาน เรื่องชีวิตต่างๆ เม้ามอยไปเรื่อยเปื่อย พอมีลูก ผมรู้สึกว่าเราคุยกันน้อยลงมาก วันๆนั่งกันเงียบๆ คุยกันเรื่องลูกเป็นหลัก โฟกัสของภรรยาก็อยู่ที่ลูก พอผมชวนคุย เล่าโน่นนี่ให้ฟัง ก็รู้สึกเหมือนเค้าก็จะฟังๆผ่านๆ เออๆออๆ ไปงั้นๆ จนบางทีผมรู้สึกว่าเราดูห่างเหินกันจังเลย ซึ่งผมไม่ได้ต้องการให้ภรรยามาดูแลอะไรเลยนะ ผมเข้าใจว่าเค้าเองก็เหนื่อยกับการเลี้ยงลูก (อยู่ในช่วงลางานเพื่อเลี้ยงลูก) เพียงแต่ก็อยากให้เราได้มีโอกาสคุยเหมือนแต่ก่อนบ้าง คุยเรื่องทั่วๆไป ถามไถ่ชีวิตกันบ้าง
พวกนี้เป็นประเด็นหลักๆครับ ส่วนประเด็นเรื่องเงิน ไม่ได้เป็นปัญหาหลักเพราะเราวางแผนเก็บเงินกันมาพักใหญ่ก่อนจะมีลูก และเลี้ยงลูกกันตามฐานะ ไม่เน้นแพง (แต่บางอย่างแอบเสียดายตังเหมือนกัน ค่าใช้จ่ายกับเด็กก็ค่อนข้างสูง)
ถามว่ารักลูกมั้ย ผมรู้สึกรักเค้านะครับ เค้าน่ารักดี แล้วเราก็เต็มใจเลี้ยงดูเค้าอย่างเต็มที่ เพียงแต่บางทีเราก็รู้สึกว่า คิดถึงชีวิตสมัยยังไม่มีลูกจัง อยากทำไรก็ทำ ได้พักได้เที่ยวได้กินกันเต็มที่ และถ้าเลือกย้อนไปได้ก็อาจตัดสินใจไม่มีลูกก็ได้ (แต่พอคิดแบบนี้ ผมก็รู้สึกผิดเหมือนกัน เหมือนเราคิดผิดที่ให้เค้าเกิดมายังไงไม่รู้)
ท่านใดเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างครับ ผ่านมาได้ยังไง ผมควรปรับมุมมองความคิดยังไงดีครับ
ขอบคุณทุกความเห็นครับ
ชีวิตเปลี่ยนไปมากหลังเป็นพ่อ จนหลายๆครั้งคิดถึงชีวิตก่อนที่จะมีลูก ควรปรับมุมมองความคิดยังไงดีครับ
- จำนวนสมาชิกที่มากขึ้น: ก่อนหน้านี้อยู่กัน2คนกับภรรยา พอลูกคลอด มีคุณยาย (แม่ภรรยา) มาช่วยดูแล จริงๆแล้วผมไม่ได้มีประเด็นอะไรกับท่านเลย ท่านไม่ได้มีนิสัยที่ toxic เป็นคนนิ่งๆเฉยๆ ไม่จู้จี้จุกจิกอะไร และก็ต้องขอบคุณท่านที่มาช่วยเลี้ยงหลานให้ รวมถึงช่วยเรื่องงานบ้านต่างๆที่เท่าที่ทำได้ แต่พอคนที่ไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมาอยู่บ้านเดียวกัน บางทีผมก็รู้สึกเกร็งๆ ไม่เป็นตัวเอง รู้สึกตัวเองกลายเป็นคนเงียบๆ พูดน้อย บางทีแอบรู้สึกเหมือนเรากลายเป็นคนนอกของบ้าน เวลาเค้าคุยเล่นกันสามคน แม่ ยาย หลาน (จุดนี้ผมอาจจะคิดมากเกินไป)
- วิถีชีวิตที่เปลี่ยนไป: ก่อนมีลูก ผมกับภรรยาใช้ชีวิตกันค่อนข้างชิล วันหยุดก็ไปหาอะไรกินกัน ใครอยากทำอะไรหรืออยากไปไหน ได้เลยตามสะดวก ไม่ต้องตัวติดกัน ไม่ตามไม่บ่นอะไรใดๆ ผมเองเวลาว่างๆก็ไปออกกำลังกาย ไปเจอเพื่อนกลุ่มผู้ชายบ้าง และช่วงวันหยุดจะชอบนอนดึก-ตื่นสาย ดูหนัง เล่นเกมส์ ทำอะไรไปเรื่อย...พอหลังมีลูก ทุกอย่างหายหมด ไม่ได้กินร้านอาหารนอกบ้านเลยตั้งแต่ลูกคลอด เรื่องไปออกกำลังกาย ไปเจอเพื่อน ไม่มี ต้องอยู่ standby คอยดูลูก อาบน้ำ ป้อนนม เปลี่ยนแพมเพิส ถึงแม้เด็กวัยนี้ส่วนใหญ่จะนอน แต่เราก็ไม่สามารถไปไหนหรือทำอะไรได้ยาวๆ เพราะไม่รู้เค้าจะเริ่มร้องเริ่มตื่นเมื่อไหร่ เราก็ต้องคอยเป็นลูกมือภรรยา บางทีวันหยุดก็นั่งเฝ้า นั่งเลี้ยงกันไปจนหมดวัน กลางคืนก็ต้องรีบพาเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ แล้วก็ตื่นเช้ามาเลี้ยงกันวนไป
- ความสัมพันธ์กับภรรยา: จริงๆเราไม่ได้เป็นคู่ที่สวีทหวานอะไรมากมาย แต่เราก็จะคุยโน่นคุยนี่กันเรื่อยเปื่อย เล่าเรื่องงาน เรื่องชีวิตต่างๆ เม้ามอยไปเรื่อยเปื่อย พอมีลูก ผมรู้สึกว่าเราคุยกันน้อยลงมาก วันๆนั่งกันเงียบๆ คุยกันเรื่องลูกเป็นหลัก โฟกัสของภรรยาก็อยู่ที่ลูก พอผมชวนคุย เล่าโน่นนี่ให้ฟัง ก็รู้สึกเหมือนเค้าก็จะฟังๆผ่านๆ เออๆออๆ ไปงั้นๆ จนบางทีผมรู้สึกว่าเราดูห่างเหินกันจังเลย ซึ่งผมไม่ได้ต้องการให้ภรรยามาดูแลอะไรเลยนะ ผมเข้าใจว่าเค้าเองก็เหนื่อยกับการเลี้ยงลูก (อยู่ในช่วงลางานเพื่อเลี้ยงลูก) เพียงแต่ก็อยากให้เราได้มีโอกาสคุยเหมือนแต่ก่อนบ้าง คุยเรื่องทั่วๆไป ถามไถ่ชีวิตกันบ้าง
พวกนี้เป็นประเด็นหลักๆครับ ส่วนประเด็นเรื่องเงิน ไม่ได้เป็นปัญหาหลักเพราะเราวางแผนเก็บเงินกันมาพักใหญ่ก่อนจะมีลูก และเลี้ยงลูกกันตามฐานะ ไม่เน้นแพง (แต่บางอย่างแอบเสียดายตังเหมือนกัน ค่าใช้จ่ายกับเด็กก็ค่อนข้างสูง)
ถามว่ารักลูกมั้ย ผมรู้สึกรักเค้านะครับ เค้าน่ารักดี แล้วเราก็เต็มใจเลี้ยงดูเค้าอย่างเต็มที่ เพียงแต่บางทีเราก็รู้สึกว่า คิดถึงชีวิตสมัยยังไม่มีลูกจัง อยากทำไรก็ทำ ได้พักได้เที่ยวได้กินกันเต็มที่ และถ้าเลือกย้อนไปได้ก็อาจตัดสินใจไม่มีลูกก็ได้ (แต่พอคิดแบบนี้ ผมก็รู้สึกผิดเหมือนกัน เหมือนเราคิดผิดที่ให้เค้าเกิดมายังไงไม่รู้)
ท่านใดเคยมีประสบการณ์แบบนี้บ้างครับ ผ่านมาได้ยังไง ผมควรปรับมุมมองความคิดยังไงดีครับ
ขอบคุณทุกความเห็นครับ