สวัสดีครับ ผมอยากระบายอะไรบางอย่างที่เก็บไว้ในใจมานานครับ ช่วงนี้ชีวิตเหมือนเดินไปเรื่อย ๆ
แต่ข้างในมันหนักอยู่ดี ตื่นเช้าอาบน้ำ กินข้าว รีบไปทำงาน เจอเพื่อน เจอคนในครอบครัว ทุกอย่างปกติ
แต่พอกลับมาถึงห้องคนเดียว ความรู้สึกว่างเปล่ามันเข้ามาเต็ม ๆ มันเหมือนหัวใจโล่ง แต่ก็หนักไปพร้อมกัน
บางวันตอนนั่งอยู่บนโซฟา มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนเดินผ่านไปมา ผมแอบคิดว่าแต่ละคนมีชีวิต
มีจังหวะ มีเป้าหมายของตัวเอง ส่วนผมล่ะ…ก็แค่เดินวนอยู่กับความคิดตัวเอง คิดถึงงานที่ยังไม่เสร็จ
คิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอน คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ยังวนอยู่ในหัว
ผมเคยเป็นคนที่มีเป้าหมายชัดเจน ทำอะไรจะโฟกัสเต็มที่ แต่ตอนนี้เหมือนความชัดเจนมันละลายไป
บางวันตื่นมาแล้วก็แค่ทำอะไรไปตามวันเวลา ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับอะไรเหมือนแต่ก่อน พยายามหาอะไรทำให้หายคิด
เช่น เล่นเกม ฟังเพลง ออกไปเดินเล่น ซื้อกาแฟเดินเล่นรอบ ๆ บ้าน แต่พอกลับมานั่งเงียบ ๆ ความคิดเดิมมันก็กลับมาอยู่ดี
บางทีผมก็เปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนบ้าง แอบรู้สึกอิจฉาอย่างเงียบ ๆ ทั้งที่จริง ๆ ผมยินดีกับความสำเร็จของเขานะครับ
แต่ในใจลึก ๆ มันมีความกดดันตัวเองแบบที่อธิบายไม่ถูก การอยู่กับตัวเองมันก็ทำให้รู้สึกเหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ
บางวันก็นั่งดูซีรีส์ไปเรื่อย ๆ จนดึก แต่พอตอนปิดไฟเตียง นอนหันหน้าเข้าผนัง มันก็เหมือนทุกความคิดในหัววิ่งกลับมาเต็ม ๆ
ผมไม่โกรธตัวเองนะครับ แค่รู้สึกว่าช่วงเวลานี้มันเป็นบทเรียนในการอยู่กับความรู้สึกตัวเอง ต้องเรียนรู้ที่จะไม่วิ่งหนีความคิด
ไม่ปฏิเสธความรู้สึกตัวเอง และคงต้องรอให้วันหนึ่งสักวันมันค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ชีวิตบางครั้งก็เหมือนเดินวนอยู่กับตัวเองโดยไม่มีทางออกที่ชัดเจน แต่ก็ยังต้องเดินต่อไป
ผมก็ทำได้แค่พยายามเก็บเรื่องราวแต่ละวัน เก็บความคิดตัวเอง แล้วหวังว่าสักวันมันจะรวมตัวเป็นอะไรที่ชัดเจนขึ้น
บางทีชีวิตมันก็เหมือนเดินวนอยู่กับตัวเอง
แต่ข้างในมันหนักอยู่ดี ตื่นเช้าอาบน้ำ กินข้าว รีบไปทำงาน เจอเพื่อน เจอคนในครอบครัว ทุกอย่างปกติ
แต่พอกลับมาถึงห้องคนเดียว ความรู้สึกว่างเปล่ามันเข้ามาเต็ม ๆ มันเหมือนหัวใจโล่ง แต่ก็หนักไปพร้อมกัน
บางวันตอนนั่งอยู่บนโซฟา มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคนเดินผ่านไปมา ผมแอบคิดว่าแต่ละคนมีชีวิต
มีจังหวะ มีเป้าหมายของตัวเอง ส่วนผมล่ะ…ก็แค่เดินวนอยู่กับความคิดตัวเอง คิดถึงงานที่ยังไม่เสร็จ
คิดถึงอนาคตที่ไม่แน่นอน คิดถึงเรื่องเก่า ๆ ที่ยังวนอยู่ในหัว
ผมเคยเป็นคนที่มีเป้าหมายชัดเจน ทำอะไรจะโฟกัสเต็มที่ แต่ตอนนี้เหมือนความชัดเจนมันละลายไป
บางวันตื่นมาแล้วก็แค่ทำอะไรไปตามวันเวลา ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับอะไรเหมือนแต่ก่อน พยายามหาอะไรทำให้หายคิด
เช่น เล่นเกม ฟังเพลง ออกไปเดินเล่น ซื้อกาแฟเดินเล่นรอบ ๆ บ้าน แต่พอกลับมานั่งเงียบ ๆ ความคิดเดิมมันก็กลับมาอยู่ดี
บางทีผมก็เปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อนบ้าง แอบรู้สึกอิจฉาอย่างเงียบ ๆ ทั้งที่จริง ๆ ผมยินดีกับความสำเร็จของเขานะครับ
แต่ในใจลึก ๆ มันมีความกดดันตัวเองแบบที่อธิบายไม่ถูก การอยู่กับตัวเองมันก็ทำให้รู้สึกเหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ
บางวันก็นั่งดูซีรีส์ไปเรื่อย ๆ จนดึก แต่พอตอนปิดไฟเตียง นอนหันหน้าเข้าผนัง มันก็เหมือนทุกความคิดในหัววิ่งกลับมาเต็ม ๆ
ผมไม่โกรธตัวเองนะครับ แค่รู้สึกว่าช่วงเวลานี้มันเป็นบทเรียนในการอยู่กับความรู้สึกตัวเอง ต้องเรียนรู้ที่จะไม่วิ่งหนีความคิด
ไม่ปฏิเสธความรู้สึกตัวเอง และคงต้องรอให้วันหนึ่งสักวันมันค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
ชีวิตบางครั้งก็เหมือนเดินวนอยู่กับตัวเองโดยไม่มีทางออกที่ชัดเจน แต่ก็ยังต้องเดินต่อไป
ผมก็ทำได้แค่พยายามเก็บเรื่องราวแต่ละวัน เก็บความคิดตัวเอง แล้วหวังว่าสักวันมันจะรวมตัวเป็นอะไรที่ชัดเจนขึ้น