สวัสดีครับ ผมเป็นสามีวัย 30 ปี ทำงานไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วยครับ เมื่อไม่นานมานี้เกิดเรื่องจนตอนนี้ผมกับภรรยาเงียบใส่กันมา 4 วันแล้ว ผมเลยอยากรู้ความคิดเห็นแบบเป็นกลางว่าผมทำผิดหนักจริงหรือเปล่า
[สรุปสถานการณ์]
ชีวิตประจำวัน: เราเป็นคู่สามีภรรยาที่ทำงานทั้งคู่ ผมกลับบ้านทันทีหลังเลิกงานในวันธรรมดา ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ก็อยู่กับครอบครัวแน่นอน โดยปกติผมมีนัดดื่มแค่ประมาณ 1-2 เดือนครั้งในวันศุกร์หลังเลิกงาน และกลับบ้านก่อนเที่ยงคืน
จุดเริ่มต้นของเรื่อง: มีนัดรวมเพื่อนสมัยมัธยมครั้งแรกที่ไม่ได้เจอกันนานแล้วเกือบ 2ปี ในรอบเกือบ 2 เดือน มีเพื่อน 2 คนจะแต่งงาน และผมได้รับบัตรเชิญแต่งงาน เป็นงานสำคัญครับ ตอนภรรยาถามเวลาที่จะกลับบ้าน ผมกลัวว่าเธอจะโมโห เลยบอกไปก่อนว่าจะอยู่ถึงประมาณ 24:30
จุดเริ่มต้นของความขัดแย้ง: เจอเพื่อนเก่าในช่วงหลังเลิกงานตั้งแต่ 19:30 เราคุยเรื่องอนาคตและการแต่งงานอย่างจริงจังจนเวลาหมด ตอนประมาณเที่ยงคืนผมส่งข้อความถึงภรรยาแล้วขอถามว่า เนื่องจากเป็นงานบัตรเชิญแต่งงาน ขออยู่ต่ออีกนิดได้ไหม
ปฏิกิริยาของภรรยา: เธอโกรธทันทีและพูดว่า “พรุ่งนี้เราจะไม่ไปคาเฟ่สำหรับเด็กกับลูกชายแล้วนะ (ไม่ไป)” และ “วันจันทร์ตอนเจอเพื่อนภรรยา ภรรยา จะไปกับลูกชายแค่สองคน ไม่เอาผมไปด้วย”
การกลับบ้าน: เราทะเลาะกันเล็กน้อย สุดท้ายผมกลับบ้านตอน 00:50 เลยครับ ช้ากว่าเวลาที่บอกไว้ 20 นาที แต่ผมไม่ได้อยู่ต่อเพลิน ๆ แค่ถูกแรงกดดันให้กลับ
[สิ่งที่ผมรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม]
ช่วงเวลานั้นไม่ได้เป็นการเลี้ยงลูกคนเดียว คุณแม่ของผมดูแลลูกชาย ส่วนภรรยากลับบ้านประมาณ 19:30 และอยู่กับลูกจนเขานอนประมาณ 23:00
ผมไม่ได้ดื่มบ่อยหรือทำให้ครอบครัวเดือดร้อน และนี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 เดือนที่ได้เจอเพื่อน แถมเป็นงานสำคัญคือบัตรเชิญแต่งงาน
ในฐานะสามี การขอความเข้าใจหรือความเคารพเล็กน้อย (เช่น “โอเค อยู่ต่ออีกนิดได้ แต่ต้องกลับไม่เกินตีหนึ่งครึ่งหรือสอง”) หรือ ไม่ได้ ต้องกลับบ้าน ไม่ต้อบบอกว่า พรุ่งนี้ ภรรยาจะไม่ไปร้านกาแฟกับลูกชาย เป็นเรื่องมากเกินไปหรือเปล่า?
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมภรรยาถึงใช้ ลูกเป็นเครื่องมือขู่ เช่น ยกเลิกนัดกับลูก หรือไปเจอเพื่อนโดยไม่เอาผมไปด้วย
แค่ถามว่าจะอยู่ต่ออีกนิดตอนเที่ยงคืน และถูกเมินมาถึง 4 วัน ทำให้ความมั่นใจในฐานะสามีหายไป ผมทำผิดร้ายแรงขนาดนั้นหรือเปล่า? ผมคิดว่าปฏิกิริยาของภรรยาไม่ใช่ความโกรธของผู้ใหญ่ แต่เป็นการยืนกรานความต้องการของตัวเองโดยไม่ฟังใคร
ถ้าผมผิด ผมพร้อมขอโทษอย่างจริงใจ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่มาก รบกวนความคิดเห็นจากทุกคนหน่อยครับ พูดคือ ผมยอมรับว่าผมอาจทำผิด แต่เรื่องเล็ก ๆ ที่อาจจบลงง่าย ๆ ภรรยากลับบอกว่าจะไม่ไปตามนัดกับลูกชาย และวันจันทร์จะไปเจอเพื่อนของภรรยาโดยไม่เอาผมไปด้วย แบบนี้ถือว่าเป็นปฏิกิริยาที่ปกติและสุขภาพดีของสามีภรรยาหรือเปล่าครับ
ผมทำผิดร้ายแรงขนาดนั้นจริงหรือ? อยากได้คำปรึกษาเพราะไม่เข้าใจปฏิกิริยาของภรรยา
[สรุปสถานการณ์]
ชีวิตประจำวัน: เราเป็นคู่สามีภรรยาที่ทำงานทั้งคู่ ผมกลับบ้านทันทีหลังเลิกงานในวันธรรมดา ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ก็อยู่กับครอบครัวแน่นอน โดยปกติผมมีนัดดื่มแค่ประมาณ 1-2 เดือนครั้งในวันศุกร์หลังเลิกงาน และกลับบ้านก่อนเที่ยงคืน
จุดเริ่มต้นของเรื่อง: มีนัดรวมเพื่อนสมัยมัธยมครั้งแรกที่ไม่ได้เจอกันนานแล้วเกือบ 2ปี ในรอบเกือบ 2 เดือน มีเพื่อน 2 คนจะแต่งงาน และผมได้รับบัตรเชิญแต่งงาน เป็นงานสำคัญครับ ตอนภรรยาถามเวลาที่จะกลับบ้าน ผมกลัวว่าเธอจะโมโห เลยบอกไปก่อนว่าจะอยู่ถึงประมาณ 24:30
จุดเริ่มต้นของความขัดแย้ง: เจอเพื่อนเก่าในช่วงหลังเลิกงานตั้งแต่ 19:30 เราคุยเรื่องอนาคตและการแต่งงานอย่างจริงจังจนเวลาหมด ตอนประมาณเที่ยงคืนผมส่งข้อความถึงภรรยาแล้วขอถามว่า เนื่องจากเป็นงานบัตรเชิญแต่งงาน ขออยู่ต่ออีกนิดได้ไหม
ปฏิกิริยาของภรรยา: เธอโกรธทันทีและพูดว่า “พรุ่งนี้เราจะไม่ไปคาเฟ่สำหรับเด็กกับลูกชายแล้วนะ (ไม่ไป)” และ “วันจันทร์ตอนเจอเพื่อนภรรยา ภรรยา จะไปกับลูกชายแค่สองคน ไม่เอาผมไปด้วย”
การกลับบ้าน: เราทะเลาะกันเล็กน้อย สุดท้ายผมกลับบ้านตอน 00:50 เลยครับ ช้ากว่าเวลาที่บอกไว้ 20 นาที แต่ผมไม่ได้อยู่ต่อเพลิน ๆ แค่ถูกแรงกดดันให้กลับ
[สิ่งที่ผมรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม]
ช่วงเวลานั้นไม่ได้เป็นการเลี้ยงลูกคนเดียว คุณแม่ของผมดูแลลูกชาย ส่วนภรรยากลับบ้านประมาณ 19:30 และอยู่กับลูกจนเขานอนประมาณ 23:00
ผมไม่ได้ดื่มบ่อยหรือทำให้ครอบครัวเดือดร้อน และนี่เป็นครั้งแรกในรอบ 2 เดือนที่ได้เจอเพื่อน แถมเป็นงานสำคัญคือบัตรเชิญแต่งงาน
ในฐานะสามี การขอความเข้าใจหรือความเคารพเล็กน้อย (เช่น “โอเค อยู่ต่ออีกนิดได้ แต่ต้องกลับไม่เกินตีหนึ่งครึ่งหรือสอง”) หรือ ไม่ได้ ต้องกลับบ้าน ไม่ต้อบบอกว่า พรุ่งนี้ ภรรยาจะไม่ไปร้านกาแฟกับลูกชาย เป็นเรื่องมากเกินไปหรือเปล่า?
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมภรรยาถึงใช้ ลูกเป็นเครื่องมือขู่ เช่น ยกเลิกนัดกับลูก หรือไปเจอเพื่อนโดยไม่เอาผมไปด้วย
แค่ถามว่าจะอยู่ต่ออีกนิดตอนเที่ยงคืน และถูกเมินมาถึง 4 วัน ทำให้ความมั่นใจในฐานะสามีหายไป ผมทำผิดร้ายแรงขนาดนั้นหรือเปล่า? ผมคิดว่าปฏิกิริยาของภรรยาไม่ใช่ความโกรธของผู้ใหญ่ แต่เป็นการยืนกรานความต้องการของตัวเองโดยไม่ฟังใคร
ถ้าผมผิด ผมพร้อมขอโทษอย่างจริงใจ แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่มาก รบกวนความคิดเห็นจากทุกคนหน่อยครับ พูดคือ ผมยอมรับว่าผมอาจทำผิด แต่เรื่องเล็ก ๆ ที่อาจจบลงง่าย ๆ ภรรยากลับบอกว่าจะไม่ไปตามนัดกับลูกชาย และวันจันทร์จะไปเจอเพื่อนของภรรยาโดยไม่เอาผมไปด้วย แบบนี้ถือว่าเป็นปฏิกิริยาที่ปกติและสุขภาพดีของสามีภรรยาหรือเปล่าครับ