กสิณไฟ (เตโชกสิณ)

บรรยากาศแบบนี้ เหมาะแก่การฝึกกสิณไฟ (เตโชกสิณ) อย่างยิ่ง วันนี้ทดลอง เดินจงกรม เพ่งกสิณไฟ 1 ชม. (19:00-20:00) และนั่งสมาธิ เพ่งกสิณไฟ อีก 1 ชม. (20:00-21:00) ตอนช่วงกลางวันฝึกรู้ลมหายใจเข้า-ออก อานาปานสติ 4 ชม.

กสิณไฟ คือ การใช้ “ไฟ” เป็นอารมณ์กรรมฐาน เพื่อทำจิตให้เป็นสมาธิ (สมถะ) ตั้งแต่ ขณิกสมาธิ → อุปจารสมาธิ → อัปปนาสมาธิ (ฌาน)

วิธีการฝึก

1.ใช้ เทียนหรือเปลวไฟนิ่ง ๆ ตั้งให้ระดับสายตาพอดี

2.มอง เปลวไฟตรง ๆ ไม่จ้องเขม็ง

3.รู้เฉพาะ “แสง–สี–การสว่าง“ ของเปลวไฟ

4. ภาวนาในใจ “เตโชกสิณังๆๆๆ” หรือ “เตโชๆๆๆ” หรือ “ไฟๆๆๆ” ไปเรื่อยๆ ไม่ต้องดูลมหายใจเข้า-ออกหรือไม่ภาวนาก็ได้

5. หลับตาแล้ว เห็นภาพไฟในใจ ชัดเหมือนลืมตา

6. ถ้าภาพไฟดับหรือเลือน กลับลืมตามองไฟใหม่

7. ภาพไฟ สว่าง นิ่ง สม่ำเสมอ ไม่ไหว

8. จิตตั้งมั่น สงบ แน่วแน่เป็นเอกัคคตา

9. เมื่อจิตแนบกับนิมิตเข้าฌานตามกำลังเกิดปีติ สุข เอกัคคตา ตามลำดับฌาน

10. เมื่อถึงฌาน 4 ลมหายใจดับ กายดับ เหลือแต่ภาพไฟเป็นเปลวไฟ แก้วปนะกายพรึก จะปรากฏความเป็นทิพย์ เช่น หูทิพย์ ตาทิพย์ เห็นและได้ยินสิ่งที่เป็นทิพย์

11.ใช้วิปัสสนาเมื่อถึงฌาน 4 ถอนมาที่อุปจารสมาธิ เห็น เปลวไฟเป็นสภาวธรรม เกิด–ดับ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา จนเกิดปัญญา

12. กสิณไฟเหมาะกับผู้มี จริตโทสะ–โมหะ

มาบวชครั้งนี้ ถือว่าได้ทดลองทางจิต เอาบุญมาให้ทุกท่านร่วมอนุโมทนาบุญครับ สาธุๆๆๆ