ทางเดินของสายลม 🏞️
(บทที่ 1: เมืองใหญ่ที่ไร้ใจ)
ในเมืองหลวงวุ่นวายสายหมอกควัน
ตึกระฟ้าบดบังกันจนดูหมอง
เสียงแตรดังสับสนบนถนนทอง
"วิทย์" นั่งจ้องมองกระจกด้วยตกใจ
(บทที่ 2: ความเหนื่อยล้าที่กัดกิน)
ทุกวันคืนเร่งรีบแข่งเวลา
ความเหนื่อยล้าเกาะกินจนหม่นไหม้
ความสำเร็จที่ไขว่คว้าเพื่ออะไร
เมื่อหัวใจกลับว่างเปล่าและร้าวรอน
(บทที่ 3: จดหมายจากบ้านเก่า)
จดหมายน้อยฉบับหนึ่งส่งถึงที่
จากบ้านป่าพนาลีอันสลอน
คุณปู่เขียนชวนหลานกลับมานอน
มาพักผ่อนในสวนรักที่ถักวาง
(บทที่ 4: การตัดสินใจในความมืด)
เขาจึงทิ้งทุกอย่างที่หนักอึ้ง
ที่เคยดึงรั้งจิตให้ผิดทาง
เก็บกระเป๋ามุ่งหน้าสู่ฟ้ายาง
ทิ้งความห่างของเมืองกรุงไว้ข้างหลัง
(บทที่ 5: กลิ่นดินและท้องฟ้ากว้าง)
เมื่อถึงที่สูดกลิ่นดินหอมสดชื่น
หลังฝนฟื้นพรมพร่างสร้างความหวัง
ท้องฟ้ากว้างดาวพราวพรั่งเป็นพลัง
เป็นมนต์ขลังที่เขาไม่เคยพานพบ
(บทที่ 6: มือของความอบอุ่น)
คุณปู่ยิ้มต้อนรับด้วยรักมั่น
ชงชาพลันอุ่นละมุนช่วยสงบ
นั่งฟังเรื่องเล่าขานผ่านการรบ
กับความโลภในใจให้เบาบาง
(บทที่ 7: การเรียนรู้จากผืนดิน)
สองมือเริ่มสัมผัสกับงานสวน
ดินร่วนร่วนปลูกต้นกล้าเป็นแถวถาง
เรียนรู้จังหวะป่าที่นำทาง
ตามแบบอย่างธรรมชาติที่วาดไว้
(บทที่ 8: หยาดเหงื่อที่ชำระใจ)
เหงื่อหยดรินไหลร่วงสู่รวงข้าว
ท่ามกลางแดดที่แผดเผาให้สดใส
มิใช่เหนื่อยเพราะความแค้นหรือเสียใจ
แต่คือไฟแห่งพลังที่สร้างงาน
(บทที่ 9: เสียงเพลงของลำธาร)
เดินเลาะเลียบลำธารที่ซ่านซ่า
ดนตรีป่าไพเราะและอ่อนหวาน
เสียงนกเอี้ยงร้องเพลงก้องละลาน
สุขสำราญกว่าเพลงป๊อปที่เคยฟัง
(บทที่ 10: พบกับชาวบ้านผู้เรียบง่าย)
พบเพื่อนบ้านรอยยิ้มแสนจริงใจ
ความเมตตามอบให้เป็นที่ตั้ง
แบ่งปันผักน้ำใจไม่หยุดยั้ง
เป็นความหวังในโลกที่ยากเย็น
(บทที่ 11: ความงามของความไม่สมบูรณ์)
เห็นใบไม้แหว่งเว้าเพราะแมลง
ปู่สำแดงชี้ให้ใจได้เห็น
ว่าทุกสิ่งไม่สมบูรณ์ทุกประเด็น
แต่แฝงความเป็นธรรมชาติอย่างยั่งยืน
(บทที่ 12: การตระหนักถึงคุณค่า)
เริ่มเข้าใจคุณค่าที่แท้จริง
ไม่ใช่สิ่งเงินตราที่หยิบยื่น
คือเวลาคือความรักที่สดชื่น
คือความตื่นรู้ตนในหนทาง
(บทที่ 13: คืนที่ดาวเต็มฟ้า)
คืนสุดท้ายนั่งดูดาวบนระเบียง
ไร้สุ้มเสียงวุ่นวายที่บาดหมาง
คำตอบชัดในใจไม่จืดจาง
ความทุกข์วางหายไปกับสายลม
(บทที่ 14: ทางกลับที่ไม่เหมือนเดิม)
มุ่งหน้ากลับเมืองหลวงด้วยใจใหม่
แม้ยังอยู่ในโลกที่ขื่นขม
แต่ข้างในมั่นคงไม่ระทม
ไม่ซัดจมไปกับกระแสของเวลา
(บทที่ 15: เมล็ดพันธุ์ในเมืองใหญ่)
ปลูกเมล็ดความสงบในตึกสูง
ไม่ให้ฝูงความวุ่นวายมาตามหา
เป็นผู้พบ "ทางของลม" ทุกเพลา
สุขใจกว่าเพราะรู้ทาง...ที่ใจตน
ช่วยผมทำเป็น กาพย์ยานี11 2บทให้หน่อยตั้ง ขอร้องครับ🙇🏻♂️🙇🏻♂️🙇🏻♂️ ช่วยเด็กคนนี้ด้วยคั้บบบบบบ
(บทที่ 1: เมืองใหญ่ที่ไร้ใจ)
ในเมืองหลวงวุ่นวายสายหมอกควัน
ตึกระฟ้าบดบังกันจนดูหมอง
เสียงแตรดังสับสนบนถนนทอง
"วิทย์" นั่งจ้องมองกระจกด้วยตกใจ
(บทที่ 2: ความเหนื่อยล้าที่กัดกิน)
ทุกวันคืนเร่งรีบแข่งเวลา
ความเหนื่อยล้าเกาะกินจนหม่นไหม้
ความสำเร็จที่ไขว่คว้าเพื่ออะไร
เมื่อหัวใจกลับว่างเปล่าและร้าวรอน
(บทที่ 3: จดหมายจากบ้านเก่า)
จดหมายน้อยฉบับหนึ่งส่งถึงที่
จากบ้านป่าพนาลีอันสลอน
คุณปู่เขียนชวนหลานกลับมานอน
มาพักผ่อนในสวนรักที่ถักวาง
(บทที่ 4: การตัดสินใจในความมืด)
เขาจึงทิ้งทุกอย่างที่หนักอึ้ง
ที่เคยดึงรั้งจิตให้ผิดทาง
เก็บกระเป๋ามุ่งหน้าสู่ฟ้ายาง
ทิ้งความห่างของเมืองกรุงไว้ข้างหลัง
(บทที่ 5: กลิ่นดินและท้องฟ้ากว้าง)
เมื่อถึงที่สูดกลิ่นดินหอมสดชื่น
หลังฝนฟื้นพรมพร่างสร้างความหวัง
ท้องฟ้ากว้างดาวพราวพรั่งเป็นพลัง
เป็นมนต์ขลังที่เขาไม่เคยพานพบ
(บทที่ 6: มือของความอบอุ่น)
คุณปู่ยิ้มต้อนรับด้วยรักมั่น
ชงชาพลันอุ่นละมุนช่วยสงบ
นั่งฟังเรื่องเล่าขานผ่านการรบ
กับความโลภในใจให้เบาบาง
(บทที่ 7: การเรียนรู้จากผืนดิน)
สองมือเริ่มสัมผัสกับงานสวน
ดินร่วนร่วนปลูกต้นกล้าเป็นแถวถาง
เรียนรู้จังหวะป่าที่นำทาง
ตามแบบอย่างธรรมชาติที่วาดไว้
(บทที่ 8: หยาดเหงื่อที่ชำระใจ)
เหงื่อหยดรินไหลร่วงสู่รวงข้าว
ท่ามกลางแดดที่แผดเผาให้สดใส
มิใช่เหนื่อยเพราะความแค้นหรือเสียใจ
แต่คือไฟแห่งพลังที่สร้างงาน
(บทที่ 9: เสียงเพลงของลำธาร)
เดินเลาะเลียบลำธารที่ซ่านซ่า
ดนตรีป่าไพเราะและอ่อนหวาน
เสียงนกเอี้ยงร้องเพลงก้องละลาน
สุขสำราญกว่าเพลงป๊อปที่เคยฟัง
(บทที่ 10: พบกับชาวบ้านผู้เรียบง่าย)
พบเพื่อนบ้านรอยยิ้มแสนจริงใจ
ความเมตตามอบให้เป็นที่ตั้ง
แบ่งปันผักน้ำใจไม่หยุดยั้ง
เป็นความหวังในโลกที่ยากเย็น
(บทที่ 11: ความงามของความไม่สมบูรณ์)
เห็นใบไม้แหว่งเว้าเพราะแมลง
ปู่สำแดงชี้ให้ใจได้เห็น
ว่าทุกสิ่งไม่สมบูรณ์ทุกประเด็น
แต่แฝงความเป็นธรรมชาติอย่างยั่งยืน
(บทที่ 12: การตระหนักถึงคุณค่า)
เริ่มเข้าใจคุณค่าที่แท้จริง
ไม่ใช่สิ่งเงินตราที่หยิบยื่น
คือเวลาคือความรักที่สดชื่น
คือความตื่นรู้ตนในหนทาง
(บทที่ 13: คืนที่ดาวเต็มฟ้า)
คืนสุดท้ายนั่งดูดาวบนระเบียง
ไร้สุ้มเสียงวุ่นวายที่บาดหมาง
คำตอบชัดในใจไม่จืดจาง
ความทุกข์วางหายไปกับสายลม
(บทที่ 14: ทางกลับที่ไม่เหมือนเดิม)
มุ่งหน้ากลับเมืองหลวงด้วยใจใหม่
แม้ยังอยู่ในโลกที่ขื่นขม
แต่ข้างในมั่นคงไม่ระทม
ไม่ซัดจมไปกับกระแสของเวลา
(บทที่ 15: เมล็ดพันธุ์ในเมืองใหญ่)
ปลูกเมล็ดความสงบในตึกสูง
ไม่ให้ฝูงความวุ่นวายมาตามหา
เป็นผู้พบ "ทางของลม" ทุกเพลา
สุขใจกว่าเพราะรู้ทาง...ที่ใจตน