เอกฐานลิขิตใจ | บทที่ 4 VeltrayWhale ห้วงอวกาศชีวิต

^{การพัวพันเชิงควอนตัม--ปรากฏการณ์ที่สองอนุภาคถูกลิขิตให้สะท้อนซึ่งกันและกัน โดยไม่ขึ้นกับระยะทาง... แต่หากคู่อนุภาคนั้นถือกำเนิดในจิตใจคนสองคน นั่นคือ คู่แท้ ที่สะท้อนเสียงหัวใจของกันและกัน แม้ว่าจะอยู่คนละฟากของจักรวาลก็ตาม}

---

       
       เปลือกตาของ VeltrayWhale เปิดขึ้น แสงสีฟ้าของโลกสะท้อนเข้ามายังเซลล์รับแสงของมัน

       เมธัสยืนอยู่ตรงนั้น — มองดูความสวยงามโลกของเขา... โลกที่หลังจากนี้จะกลายเป็น ‘อดีต’

       เขากำลังมุ่งหน้าสู่โลกใหม่ โลกสีม่วงที่เคทิสเคยเล่าให้ฟัง — ‘Paleviolet’

       มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เมธัสได้ออกมานอกโลก ในแบบที่ ไม่มีวันหวนกลับได้อีก

       อวกาศเงียบกว่าที่เขาคิด ไม่มีเสียง ไม่มีแรงต้าน มีเพียง ‘การเคลื่อนผ่าน’ อย่างนุ่มนวลในทะเลของแรงโน้มถ่วงต่ำ ดวงดาวลอยอยู่รอบตัวเขา ราวกับหยดน้ำแข็งแขวนอยู่ในความว่างเปล่า

       “นั่นคือ SoulWindow ค่ะ”

       เสียงของเคทิสสะท้อนเข้ามายัง QeLyra ของเขาเบา ๆ ราวกับลมหายใจที่แฝงอยู่ในกระแสประสาท

       เมธัสยิ้มบาง ๆ

       “ชื่อไพเราะมากครับ... มันเหมือนหน้าต่างของหัวใจ”

       “ใช่แล้วค่ะ” เคทิสตอบ

       “SoulWindow คือส่วนดวงตาของ VeltrayWhale

       “มันเป็นเซลล์รับแสงที่ปรับตัวตามการรับรู้

       “ด้านนอกเป็นเปลือกตา จะเปิดอัตโนมัติเมื่อขึ้นบินค่ะ”

       เมธัสพยักหน้าเล็กน้อย “มันน่าทึ่งมากครับ... มัน...คือสิ่งมีชีวิตจริง ๆ เหรอครับ?”

       เสียงของเคทิสอ่อนโยน

       “มันคือยานชีวะที่ก่อร่างจากกระบวนการแบ่งเซลล์ของ BioQ (ไบโอคิว) ทั้งลำค่ะ...

       “ภายนอกเป็น SilverQ — แข็งแรงเงางาม และทนได้ทุกสภาวะของอวกาศ...

       “ภายในเป็น KeraQ ที่ยืดหยุ่นเปลี่ยนรูปร่างและปรับตัวได้ตามสถานการณ์...”

       เธอเว้นเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

       “...และทุกส่วนของมัน เชื่อมโยงกันด้วยแสงชีวะภาพที่เราเรียกว่า QePhot (เคโฟต) — เสมือนชีพจรที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายของมันเลยค่ะ”

       เมธัสชะงักเล็กน้อย พลางก้มมองพื้นห้องสีขาวเรืองแสงสีฟ้า ที่ตอบสนองฝ่าเท้าเขาทุกย่างก้าว

       ลมหายใจของเขากับแรงสั่นเบา ๆ ของผนังห้องดูจะสอดประสานในจังหวะเดียวกัน อย่างน่าประหลาดใจ

       เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนเปรยเบา ๆ

       “มันไม่มีอยู่ในวิชาชีวควอนตัมที่ผมเคยเรียนเลยครับ... นอกจากคำว่า QePhot...”

       น้ำเสียงเขาครุ่นคิด

       “มันน่าจะคล้ายกับ... Biophotonic?”

       คำพูดนั้นเหมือนเขาพูดกับตัวเองมากกว่ากับเธอ

       เงียบไปชั่วครู่ เงียบพอให้เขารู้ว่าเธอกำลังตั้งใจฟัง

       “ไม่แน่ใจนะคะ ฉันไม่เคยได้ยินคำนั้นเลย”

       เธอเว้นวรรค แล้วอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงที่ละม้ายกับครูใจดีในห้องเรียนที่มีแต่เด็กตั้งใจฟัง

       “แต่เราจะแบ่งย่อย ‘Qe’ (เค) ออกเป็นห้าระดับค่ะ

       “QeCell คือการพัวพันระดับเซลล์ของยาน

       “QePhot คือการพัวพันระดับร่างกายของยาน

       “QeTron คือการพัวพันระดับยานกับศูนย์ควบคุม

       “QeField คือการพัวพันระดับเฟรมของเวลา

       “ส่วน QeLyra...”

       เธอเว้นไปชั่วขณะ และเมธัสสัมผัสได้ถึงรอยยิ้ม

       “...คือความพัวพันระดับมนุษย์กับมนุษย์”

       เสียงของเธอหัวเราะเบา ๆ ชัดเจนในจิตเขา — ไม่ผ่านหู ไม่ผ่านผิว ไม่ผ่านคลื่น แต่ผ่านบางสิ่งที่ลึกกว่านั้น

       “อย่างคุณกับฉันไงคะ”

       เมธัสไม่ได้ตอบ แต่รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนมุมปากของเขาในตอนนั้น...ก็ชัดเจนพอที่จะถูกส่งกลับไปยังเธอ ผ่านบางสิ่งที่ไม่ต้องการคำพูดเช่นกัน

       เขาพูดขึ้นกลบความเงียบเบื้องหน้า

       “นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ออกนอกโลกครับ... บ้านสีฟ้าที่ผมเคยอยู่”

       เขายืนอยู่ตรงนั้น ข้าง SoulWindow ที่เปิดอยู่ ดวงตากลมโตของปลาวาฬจักรวาลมองกลับลงไปยังโลกสีฟ้า ดวงดาวที่กำลังห่างออกไปทีละวินาที

       “คุณสะท้อนภาพได้ดีมากเลยค่ะ... เมธัส”

       เสียงของเคทิสไหลเข้ามาในหัวเขาอย่างนุ่มนวล ผ่าน QeLyra ที่ลื่นไหลกว่าความคิด

       “มันทำให้ฉันได้เห็นโลกของคุณ... ผ่านสายตาคุณจริง ๆ”

       เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่ฟังเหมือนรอยยิ้ม

       “และมันงดงามมากนะคะ ไม่แพ้โลกของฉันเลย”

       “ตอนนี้มันกลายเป็นโลกเก่าของผมไปแล้วล่ะครับ...” เมธัสตอบเสียงเบา

       “เพราะผมกำลังจะย้ายไปอยู่โลกสีม่วง ... Paleviolet”

       เสียงหัวเราะของเธอดังขึ้นในหัวเขา ใสจนเหมือนหยดแสงของดาว

       “เดี๋ยวฉันจะพาคุณทัวร์ยานให้ทั่วเลยค่ะ จะได้รู้ว่าห้องไหนทำอะไรบ้าง”

       “ดีเลยครับ” เมธัสกวาดสายตาไปรอบตัว พลางยกมือแตะผนังยานเบา ๆ อย่างอยากทำความรู้จัก

       “ผมอยากทำความรู้จักเจ้าปลาวาฬตัวนี้ให้ดีขึ้น เพราะดูเหมือนผมจะต้องอยู่กับมันอีกนาน...”

---

(มีต่อ)