ว่าด้วยใครเล่า ย่อมยึดมั่น....

จะเห็น คนเกียจคร้านจำนวนมาก อ้างว่า สาวกในสมัยพุทธกาล ไม่เห็นต้องปฏิบัติอะไรเลย แค่ฟังธรรมพระพุทธเจ้าก็บรรลุธรรมแล้ว ไม่ศึกษาพระไตรปิฎกให้ดีๆ ท่านทั้งหลายบำเพ็ญบารมี ทาน ศีล สมาธิ ปัญญามานับชาติไม่ถ้ว

เพราะ อัตตา มิได้มีอยู่ใน ทุกสรรสิ่ง อัตตา มี เพราะ ธรรม แห่ง อวิชชา มี ธรรมแห่ง อวิชชา มี ธรรมแห่ง ตัณหา อุปทาน ย่อมมี อุปาทาน ๔ >> ยึดมั่นใน กาม , ความเห็นที่ผิด , วัตรปฎิบัติที่มิ

พระพุทธเจ้า ตรัสรู้ แล้วไปสอนปัญจวัคคัย์ โกณฑัญญะ วัปปะ ภัททิยะ มหานามะ และอัสสชิ ไม่มีใครยอมเชื่อ แต่ ก็ทดลองปฏิบัติตามดู จนกระทั่ง โกณฑัญญะก็ได้ดวงตาเห็นธรรม บรรลุโสดาบัน จึงยอมเชื่อ และประพฤติ ปฏิบ

ครั้งหนึ่งตอนอยู่ในที่สงัด พระมหาโมคคัลลานะเกิดสงสัยขึ้นมาว่า สิ่งที่เรียกว่า “ปฐมฌาน” จริง ๆ แล้วคืออะไร ท่านจึงพิจารณาและเข้าถึงสภาวะนั้น คือ จิตที่สงัดจากกามและอกุศลทั้งหลาย มีความคิดปร

จริงๆแล้ว ปุถุชน หากไม่ตึงไปก็หย่อนไป เพราะตัณหา อุปาทาน เลยกลายไปเป็น กามสุขลิกานุโยค ไม่ก็ อัตตกิลมถานุโยค ไม่ว่าจะภาวนาอย่างไร หากหลงไปตามอำนาจ ตัณหา อุปาทาน ที่ยังไงก็ต้องมี แม้จะสำคัญตนว่าภาวนาอย