การแตกออกจากสภาะเอกฐานและ การเห็นธรรมาความเป็นจริง

จิตเป็นสภาวะเอกฐฐาน

เมื่อแตกออกก็จะเป็น“ความรู้อันยิ่ง” รู้รอบ รู้คลุม ในธรรม เป็นธรรมที่ขยายออกจากตัว รู้ด้วยความเป็นอนัตตา

เมื่อธรรมที่ขยายออกไปในที่ว่างๆดับ ก็กลับมาที่ “สภาวะเอกฐาน” เป็นจุดเล็กๆที่กลางกาย กลางความรู้สึก

“ธรรมเล็กๆแต่บรรจุด้วยพลังแห่งความเป็นอนัตตา”

“สภาวะธรรม” ในบุคคล4เหล่า ก็เกิดดับต่อเนื่องกันไปในลักษณะนี้ เกิดดับด้วยความเห็นเป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา ของ“จิตผู้รู้ตัวจริง”