คืนค่ำนี้เมฆแผ่ตัวบนท้องฟ้า
ในดวงตาเห็นท้องฟ้าดำหม่นหม่น
ในจิตใจพบอีกคราที่ฝืนทน
คนหนึ่งคนกับภาระที่เข้ามา
เป็นเช่นครั้งมรสุมในครานี้
ช่วงนาทีฝนลมฟ้าร้องโหยหา
ช่วงชีวิตเดินดีดีธรรมดา
ถึงเวลาล้มบาดเจ็บอย่างฉับพลัน
เพียงแค่มีความบาดเจ็บในดวงจิต
เพียงความคิดย้อนทำร้ายความใฝ่ฝัน
เพียงถ้อยคำทิ่มแทงพัลวัน
เพียงเวลาโหดร้ายนั้นไม่ผ่านไป
ความเจ็บช้ำค่อยค่อยแผ่จากในอก
แล้วไหลวกสู่ความคิดสู่นิสัย
ก่อนจะเผยออกมาจากข้างใน
ก่อนจะใช้หยดน้ำตาชำระมัน
มรสุมพายุพาลมและฝน
ชีวิตพาคนหนึ่งคนทุกข์เกินฝัน
ลมกรรโชคพัดทำลายกระชากพลัน
คนทำลายคนด้วยกันเกินกว่าลม
ในตอนนี้ปล่อยสายฝนให้สาดส่ง
ปล่อยใจปลงในทิศทางอาจเหมาะสม
ปล่อยน้ำตาให้ไหลหลากทุกข์ตรอมตรม
ปล่อยอารมณ์ให้ระบายมันออกมา
แล้วปลดปล่อยน้ำในตาหยดสุดท้าย
แล้วกระจายความเจ็บช้ำที่หนักหนา
แล้วโอบกอดตัวเองอย่างผ่านมา
แล้วรู้ว่า ”แค่เจ็บปวด“ ไม่ถึงตาย
…….แค่เจ็บปวด…….
คืนค่ำนี้เมฆแผ่ตัวบนท้องฟ้า
ในดวงตาเห็นท้องฟ้าดำหม่นหม่น
ในจิตใจพบอีกคราที่ฝืนทน
คนหนึ่งคนกับภาระที่เข้ามา
เป็นเช่นครั้งมรสุมในครานี้
ช่วงนาทีฝนลมฟ้าร้องโหยหา
ช่วงชีวิตเดินดีดีธรรมดา
ถึงเวลาล้มบาดเจ็บอย่างฉับพลัน
เพียงแค่มีความบาดเจ็บในดวงจิต
เพียงความคิดย้อนทำร้ายความใฝ่ฝัน
เพียงถ้อยคำทิ่มแทงพัลวัน
เพียงเวลาโหดร้ายนั้นไม่ผ่านไป
ความเจ็บช้ำค่อยค่อยแผ่จากในอก
แล้วไหลวกสู่ความคิดสู่นิสัย
ก่อนจะเผยออกมาจากข้างใน
ก่อนจะใช้หยดน้ำตาชำระมัน
มรสุมพายุพาลมและฝน
ชีวิตพาคนหนึ่งคนทุกข์เกินฝัน
ลมกรรโชคพัดทำลายกระชากพลัน
คนทำลายคนด้วยกันเกินกว่าลม
ในตอนนี้ปล่อยสายฝนให้สาดส่ง
ปล่อยใจปลงในทิศทางอาจเหมาะสม
ปล่อยน้ำตาให้ไหลหลากทุกข์ตรอมตรม
ปล่อยอารมณ์ให้ระบายมันออกมา
แล้วปลดปล่อยน้ำในตาหยดสุดท้าย
แล้วกระจายความเจ็บช้ำที่หนักหนา
แล้วโอบกอดตัวเองอย่างผ่านมา
แล้วรู้ว่า ”แค่เจ็บปวด“ ไม่ถึงตาย