คงจะดีที่ตื่นมาแล้วมีใครสักคนให้คิดถึง แต่มันคงจะดีอีกแบบที่ตื่นมาไม่ต้องคิดถึงใครและไม่มีใครให้นึกถึงแล้วนอกจากตัวเราเอง
มันทำให้เราเริ่มที่จะโฟกัสร่างกาย ลมหายใจ องค์ประกอบห้องนอน เพดาน โดยไม่ต้องคำนึงถึงมือถือก่อนเป็นอันดับแรกๆ
สภาวะหัวใจหยุดนิ่งทางความรู้สึกหลังจากเลือกที่จะโสดมันเป็นแบบนี้นิเอง ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นอย่างไร วันนี้เป็นต้นไปมันจะเปลี่ยนไป
เราได้สร้างประติมากรรมที่ดีหนึ่งชิ้น มันสวยงาม และมันกำลังก่อตัวเป็นผลงานชิ้นที่ดีที่สุด
เราตั้งใจมากๆ ที่จะทำมันให้สำเร็จ ศิลปะมันเริ่มต้นเมื่อฉันกับเธอ แลกเปลี่ยนสิ่งดีดีให้กัน มันสวยงาม
ฉันมีหัวใจที่บริสุทธิ์มากมันขาวสะอาดเหมือนยอดน้ำแข็งบนภูเขา การได้เริ่มต้นใหม่ของฉันมันสดใส
เรามอบความรักในแบบของเราและใช้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดแก่มัน ดอกไม้มันออกดอกและผลิบานสวยงาม
ความรักของฉันมันมีมูลค่ามาก ยังคงเต็มร้อยเสมอ
เราเริ่มระบายสี แล้วฉันเริ่มมีความต้องการในแบบที่ฉันคิดโดยฝ่ายเดียว แบบของฉันได้เบียดเบียนเธอ
เธอเริ่มพยายามเปลี่ยนแปลงตามรูปแบบที่ฉันต้องการ แรกๆ มันดี แต่พอนานๆ ไปมันเริ่มไม่ใช่
ประติมากรรมชิ้นนี้กำลังเปลี่ยนไป ภูเขาน้ำแข็งกำลังโดนความร้อนแผดเผา
หัวใจที่บริสุทธิ์กำลังมีสีอื่น หม่น หม่น มันมีอะไรบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป
ฉันกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง และกำลังแก้ไขใหม่ให้มันดีขึ้น มันยังพอมีเวลา
ฉันถมสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับ ฉันตั้งใจอย่างสุดชีวิต ฉันทุ่มเททุกอย่าง อย่างที่ไม่เคยให้ใครได้สัมผัสนอกจากเธอ
แต่ทุกครั้งที่ถม มันก็ยังมีรอยรั่วเล็กๆ มันซึมออกมาเรื่อยๆ จนมันร้าว มันร้าวหลายจุด
เราแตกร้าวจนฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะ ซ่อมมันยังไง เราหารือเรื่องพวกนี้ซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งประติมากรรม ทั้งภูเขาน้ำแข็งที่กำลังละลาย มันรุนแรงขึ้น และมันไม่มีทีถ้าว่าจะดีเลย
เราทรมาน
หัวใจฉันมันเจ็บ
แต่มันไม่มีน้ำตาสักหยด
แต่ฉันรู้สึกเจ็บสุดๆ ไปเลย
ฉันจึงตัดสินใจ ยุติ
ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นใครที่ ฉันเองไม่รู้จัก ก่อนที่ฉันจะรู้สึกเกลียดตัวเองที่ทำกับเธอแบบนั้น
ก่อนที่ฟ้าหม่น ใจกลายเป็นสีดำ
การที่เราดันทุรังพลอยแต่จะมีคนต้องบาดเจ็บ และบาดแผลที่มีมันจะใหญ่ขึ้น
ฉันควรจะกลับมาเยียวยาตัวเองก่อน
ตอนนี้ประติมากรรมชิ้นนี้ มันกลายเป็นของฉันไปแล้ว ฉันเลือกที่จะเก็บมันไว้
และรอเวลาที่ฉันพร้อมที่จะเริ่มทำต่อ ฉันจะวางอุปกรณ์ตรงหน้าสักพัก และขอพิจารณาตัวเองก่อน
ให้เวลามันเยียวยาความรู้สึกฉันก่อน เดี๋ยวใจฉันก็กลับมาเป็นสีขาวเหมือนเดิม
ส่วนเรื่องของเรา ฉันไปต่อไม่ได้จริงๆ ฉันอาจจะเห็นแกตัวไปหน่อย แต่เราใช้สิทธิ์ในการแก้ไขไปหมดแล้ว
ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ เราต้องเยี่ยวยาตัวเองกันก่อน แล้วกลับไปอยู่ในจุดที่เราพอดีกับตัวเอง
จุดที่เธอก็สามารถเป็นตัวของเธอเองในแบบที่เธอต้องการ ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงและพยายามอะไรเพื่อใคร
จุดที่ฉันเองก็สามารถเป็นตัวเองในแบบที่ฉันไม่ต้องไปควบคุมใคร เพราะฉะนั้น
เราแต่ต้องให้เวลากับเรา เพื่อเยียวยาบาดแผลที่มันแตกร้าวนี้ ให้มันกลับมา
แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ขอให้โชคดี
สภาวะหัวใจหยุดนิ่ง เราจากกันโดยสมบูรณ์
มันทำให้เราเริ่มที่จะโฟกัสร่างกาย ลมหายใจ องค์ประกอบห้องนอน เพดาน โดยไม่ต้องคำนึงถึงมือถือก่อนเป็นอันดับแรกๆ
สภาวะหัวใจหยุดนิ่งทางความรู้สึกหลังจากเลือกที่จะโสดมันเป็นแบบนี้นิเอง ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นอย่างไร วันนี้เป็นต้นไปมันจะเปลี่ยนไป
เราได้สร้างประติมากรรมที่ดีหนึ่งชิ้น มันสวยงาม และมันกำลังก่อตัวเป็นผลงานชิ้นที่ดีที่สุด
เราตั้งใจมากๆ ที่จะทำมันให้สำเร็จ ศิลปะมันเริ่มต้นเมื่อฉันกับเธอ แลกเปลี่ยนสิ่งดีดีให้กัน มันสวยงาม
ฉันมีหัวใจที่บริสุทธิ์มากมันขาวสะอาดเหมือนยอดน้ำแข็งบนภูเขา การได้เริ่มต้นใหม่ของฉันมันสดใส
เรามอบความรักในแบบของเราและใช้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดแก่มัน ดอกไม้มันออกดอกและผลิบานสวยงาม
ความรักของฉันมันมีมูลค่ามาก ยังคงเต็มร้อยเสมอ
เราเริ่มระบายสี แล้วฉันเริ่มมีความต้องการในแบบที่ฉันคิดโดยฝ่ายเดียว แบบของฉันได้เบียดเบียนเธอ
เธอเริ่มพยายามเปลี่ยนแปลงตามรูปแบบที่ฉันต้องการ แรกๆ มันดี แต่พอนานๆ ไปมันเริ่มไม่ใช่
ประติมากรรมชิ้นนี้กำลังเปลี่ยนไป ภูเขาน้ำแข็งกำลังโดนความร้อนแผดเผา
หัวใจที่บริสุทธิ์กำลังมีสีอื่น หม่น หม่น มันมีอะไรบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป
ฉันกลับมาคิดทบทวนอีกครั้ง และกำลังแก้ไขใหม่ให้มันดีขึ้น มันยังพอมีเวลา
ฉันถมสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับ ฉันตั้งใจอย่างสุดชีวิต ฉันทุ่มเททุกอย่าง อย่างที่ไม่เคยให้ใครได้สัมผัสนอกจากเธอ
แต่ทุกครั้งที่ถม มันก็ยังมีรอยรั่วเล็กๆ มันซึมออกมาเรื่อยๆ จนมันร้าว มันร้าวหลายจุด
เราแตกร้าวจนฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าจะ ซ่อมมันยังไง เราหารือเรื่องพวกนี้ซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งประติมากรรม ทั้งภูเขาน้ำแข็งที่กำลังละลาย มันรุนแรงขึ้น และมันไม่มีทีถ้าว่าจะดีเลย
เราทรมาน
หัวใจฉันมันเจ็บ
แต่มันไม่มีน้ำตาสักหยด
แต่ฉันรู้สึกเจ็บสุดๆ ไปเลย
ฉันจึงตัดสินใจ ยุติ
ก่อนที่ฉันจะกลายเป็นใครที่ ฉันเองไม่รู้จัก ก่อนที่ฉันจะรู้สึกเกลียดตัวเองที่ทำกับเธอแบบนั้น
ก่อนที่ฟ้าหม่น ใจกลายเป็นสีดำ
การที่เราดันทุรังพลอยแต่จะมีคนต้องบาดเจ็บ และบาดแผลที่มีมันจะใหญ่ขึ้น
ฉันควรจะกลับมาเยียวยาตัวเองก่อน
ตอนนี้ประติมากรรมชิ้นนี้ มันกลายเป็นของฉันไปแล้ว ฉันเลือกที่จะเก็บมันไว้
และรอเวลาที่ฉันพร้อมที่จะเริ่มทำต่อ ฉันจะวางอุปกรณ์ตรงหน้าสักพัก และขอพิจารณาตัวเองก่อน
ให้เวลามันเยียวยาความรู้สึกฉันก่อน เดี๋ยวใจฉันก็กลับมาเป็นสีขาวเหมือนเดิม
ส่วนเรื่องของเรา ฉันไปต่อไม่ได้จริงๆ ฉันอาจจะเห็นแกตัวไปหน่อย แต่เราใช้สิทธิ์ในการแก้ไขไปหมดแล้ว
ตอนนี้สิ่งสำคัญคือ เราต้องเยี่ยวยาตัวเองกันก่อน แล้วกลับไปอยู่ในจุดที่เราพอดีกับตัวเอง
จุดที่เธอก็สามารถเป็นตัวของเธอเองในแบบที่เธอต้องการ ไม่ต้องเปลี่ยนแปลงและพยายามอะไรเพื่อใคร
จุดที่ฉันเองก็สามารถเป็นตัวเองในแบบที่ฉันไม่ต้องไปควบคุมใคร เพราะฉะนั้น
เราแต่ต้องให้เวลากับเรา เพื่อเยียวยาบาดแผลที่มันแตกร้าวนี้ ให้มันกลับมา
แล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
ขอให้โชคดี